ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5817

“ไม่มีแล้ว” เย่เฉินพูดตอบ: “หลังจากที่คุณช่วยผมจัดการเสร็จแล้ว อย่านำข่าวที่ผมจะกลับไปเมืองจินหลงไปบอกกับใครทั้งสิ้น เพราะว่าผมกลับไปอาจจะอยู่แค่เพียงเวลาสั้นๆ หนึ่งถึงสองวันเท่านั้น แล้วจะต้องรีบเดินทางต่ออีก กลับไปครั้งนี้ก็ไม่ต้องการพบใครทั้งนั้น”

เฉินจื๋อข่ายไม่ได้สอบถามถึงเหตุผล และพูดอย่างไม่ลังเลใจว่า: “ได้ครับคุณชาย ผมทราบแล้วครับ!”

เดิมทีเย่เฉินเองก็ไม่คิดว่าจะกลับไปเมืองจินหลิงกะทันหันแบบนี้

เดิมทีเขาคิดอยู่ว่า ปล่อยให้อู๋เฟยเยี่ยนไปที่ภูเขาแสนลี้ก่อน ตัวเองก็ค่อยอยู่เป็นเพื่อนหลินหว่านเอ๋อร์ที่เตียนหนานสักสองวัน

เพราะอย่างน้อยเธออาศัยอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เล็กๆ แต่ก็ไม่ได้กลับมาเป็นเวลาเกือบสามร้อยกว่าปีแล้ว ความรู้สึกคิดถึงบ้านเกิดแบบนี้ เกรงว่าคนอื่นๆ จะไม่สามารถเข้าใจและเข้าถึงได้เลยแม้แต่น้อย

จากนั้นรอให้อู๋เฟยเยี่ยนเตรียมจะเดินทางออกไปจากภูเขาแสนลี้ ตัวเองกับหลินหว่านเอ๋อร์ก็ค่อยเดินทางกลับเมืองจินหลิง หลังจากที่ถึงเมืองจินหลิงแล้วก็ค่อยไปขอให้ซุนจือต้งช่วยเหลือ โดยใช้เส้นสายพรรคพวกและภูมิหลังของเขาในการคัดลอกกล้องวงจรปิดทั้งหมดออกมาหลังจากที่อู๋เฟยเยี่ยนเดินทางไปถึงหัวเซี่ยแล้ว ถึงตอนนั้นก็สามารถย้อนรอยตามเส้นทางของเธอได้ประมาณหนึ่ง

รอให้ได้เส้นทางของเธอออกมาแล้ว ตัวเองก็จะรีบเดินทางไปยังภูเขาแสนลี้ทันที และเดินรอยตามเส้นทางของอู๋เฟยเยี่ยนอีกสักหนึ่งครั้ง ลองดูว่าจะได้รับอะไรบางอย่างหรือไม่

แต่ตอนนี้ จู่ ๆ ก็มีมารดาแห่งผูเอ่อร์โผล่ออกมา เย่เฉินเองก็ไม่กล้าปล่อยเธอเติบโตอยู่ที่นี่แต่เพียงลำพัง ฉะนั้นจึงทำได้เพียงแค่ขุดเธอไป และพากลับไปยังเมืองจินหลิงเพื่อให้หลินหว่านเอ๋อร์ทำการปลูกลงหลักปักฐานไว้ที่ลานบ้านชั้นบนสุดของเธอให้เรียบร้อย

เผอิญว่าตัวเองก็สามารถฉวยโอกาสนี้ทำการย้อนรอยข้อมูลกล้องวงจรปิดตอนนี้ดูก่อนได้ ลองดูสิว่าจะสามารถย้อนหาเส้นทางของอู๋เฟยเยี่ยนได้บ้างหรือไม่

เมื่อรอให้หลินหว่านเอ๋อร์ทำการปลูกลงหลักปักฐานเรียบร้อยแล้ว หลังจากที่ตัวเองก็รวบรวมเส้นทางของอู๋เฟยเยี่ยนไว้ได้แล้ว ตัวเองก็ค่อยเดินทางจากเมืองจินหลิงเพื่อตรงไปยังภูเขาแสนลี้

พูดๆ อยู่ หลินหว่านเอ๋อร์ขึ้นอีกว่า: “บอกตามตรงว่า พ่อของข้าน้อยเคยบอกกับข้าน้อยเอาไว้ว่า สถานที่เก็บตัวของซือกงนั้นค่ายกลซับซ้อนซ่อนเร้นมาก กลไกเยอะแยะมากมาย ถ้าหากไม่ใช่คนที่ต้องการจะให้เขาไป ชีวิตนี้ก็ยากที่จะตามหาถ้ำที่เขาเก็บตัวได้เจอ ถึงแม้ว่าคุณชายจะมีความสามารถอันยอดเยี่ยม แต่ค่ายกลสิ่งนี้มีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา หากคุณชายพาข้าน้อยไปด้วยกัน บางทีข้าน้อยอาจจะช่วยเหลือคุณชายได้บ้าง”

แน่นอนว่าเย่เฉินเข้าใจถึงเหตุผลข้อนี้

พาหลินหว่านเอ๋อร์ไปด้วยกันก็เท่ากับว่าพามันสมองอันยอดเยี่ยมไปด้วย เธอไม่เพียงแต่ฉลาดหลักแหลม อีกทั้งยังมีความรู้ทั่วไปแน่นมากอีกด้วย มีหลายเรื่องที่บางทีตัวเองอาจดูไม่รู้ไม่เข้าใจ แต่หลินหว่านเอ๋อร์กลับสามารถมองออกได้แค่พริบตาเดียว

แต่ทว่า หลินหว่านเอ๋อร์นั้นบอบบางมาก อีกทั้งยังเป็นผู้หญิงอ่อนแอที่อายุทางชีววิทยาหยุดนิ่งอยู่ที่สิบเจ็ดปี ความลึกของภูเขาแสนลี้เทียบได้กับป่าดงดิบแบบดั้งเดิม เธอแค่ผู้หญิงคนหนึ่งติดตามไปด้วย เกรงว่าจะทนลำบากไม่ไหว

เมื่อเห็นเย่เฉินลังเลใจ หลินหว่านเอ๋อร์จึงพูดอย่างจริงใจและตรงไปตรงมาว่า: “ก่อนหน้านี้คุณชายเคยบอกไว้ ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งเคยกล่าวไว้ว่าพ่อแม่ของคุณชายอาจจะค้นพบความลับแห่งความเป็นอมตะแล้วก็ได้ ข้าน้อยคิดว่า พ่อแม่ของข้าน้อยเคยติดตามซือกงฝึกฝนบำเพ็ญเพียรที่ภูเขาแสนลี้ บวกกับพ่อแม่ของคุณชายเองก็เคยค้นหาความลับที่ซือกงทิ้งไว้ที่ภูเขาแสนลี้ ดังนั้นข้าน้อยก็เหมือนกับคุณชายที่ต่างมีโชคชะตาเกี่ยวข้องกับภูเขาแสนลี้นี้ ข้าน้อยอยากไปกับคุณชาย ก็ไม่เพียงแค่อยากจะช่วยแบ่งเบาภาระของคุณชาย ข้าน้อยก็อยากจะใช้โอกาสในครั้งนี้ นำป้ายวิญญาณของพ่อกลับไปยังภูเขาแสนลี้อีกสักครั้ง ถ้าหากสามารถตามหาสถานที่ที่เขาเคยฝึกฝนกับซือกงในสมัยนั้นเจอ ก็ถือเป็นการทำให้ความปรารถนานี้ของเขาเป็นจริงแล้ว”