บทที่ 582
ซ่งหรงวี่ที่อยู่ข้างๆที่เห็นเช่นนี้ ก็รีบลุกขึ้นยืน และกล่าวว่า: “คุณปู่ ตระกูลซ่งของเราก็เป็นมิตรกับตระกูลอู๋มานานหลายปี โปรดคิดทบทวนให้ดี!”
ซ่งหรงวี่ต่อให้ตายก็ไม่อยากเห็น สองตระกูลซ่งและตระกูลอู๋แตกหักกัน
เขายังหวังว่าจะให้ซ่งหวั่นถิงได้แต่งงานกับตระกูลอู๋ ถ้าทั้งสองครอบครัวแตกหักกัน งั้นก็ไม่มีทางเป็นไปได้ตลอดไป!
คุณท่านซ่งเหลือบมองซ่งหรงวี่ กล่าวอย่างเย็นชาว่า: “ไม่มีอะไรให้คิดทบทวนแล้ว ตระกูลอู๋เป็นตระกูลแรกในเจียงหนาน ตระกูลซ่งของเราคบผู้ที่มีฐานะร่ำรวยกว่าไม่ได้หรอก! ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ตระกูลซ่งและตระกูลอู๋ก็ตัดความสัมพันธ์กัน!”
เมื่อสิ้นเสียงลง ทุกคนที่นั่งอยู่ต่างก็ตกตะลึง
ทุกคนต่างก็คิดไม่ถึง งานจัดเลี้ยงวันเกิด ไม่คิดว่ามันจะทำให้เกิดความแตกแยกระหว่างตระกูลอู๋ตระกูลแรกในเจียงหนานและตระกูลซ่งซึ่งเป็นตระกูลแรกในจินหลิง ……
ดูเหมือนว่า ต่อจากนี้ไปจินหลิงจะเปลี่ยนไป!
สายตาเย็นชาของอู๋ตงไห่มองข้ามคุณท่านซ่งและเย่เฉินไป พูดด้วยความโกรธว่า: “ตระกูลซ่งก็ดี อาจารย์เย่ก็ดี ฉันอู๋ตงไห่จะจำพวกคุณไว้! เรามารอดูกัน! อู๋ซิน ไป!”
พูดจบ อู๋ตงไห่ประคองอู๋ซิน สะบัดแขนเสื้อจะไป
เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา: “นี่ก็นึกว่าเรื่องมันจบแล้ว?”
อู๋ตงไห่หันหัวกลับมา ถามด้วยกลิ่นอายแห่งการสังหาร: “ไอ้แซ่เย่ นายคิดว่ายังไงล่ะ?”
เย่เฉินกล่าว: “ฉันทำให้ลูกชายแกเสียมือไปข้างหนึ่ง เพียงแค่สอนบทเรียนให้เขา แต่พวกแกไปพังร้านของท่านซือ ก็ต้องชดใช้!”
เมื่อพูดจบ เย่เฉินกล่าวอย่างไม่สงสัย: “ฉันให้เวลาจำกัดภายในสามวัน ชดใช้ให้ท่านซือสิบเท่า และก้มหัวขอโทษท่านซือซะ ไปอ้อนวอนให้เขายกโทษให้ มิฉะนั้น ครั้งหน้าฉันจะทำให้มือข้างหนึ่งของอู๋ซินพิการอีก!”
เมื่ออู๋ตงไห่ได้ยินคำนี้ สายตาเย็นชา หน้าตาดุร้าย!
พูดจบ ก็พาอู๋ซินที่มือหัก ออกจากวิลล่าของตระกูลซ่งอย่างจนตรอก
ซ่งหรงวี่มองไปยังร่างของอู๋ตงไห่ที่เดินจากไป และมองซ่งหวั่นถิง เช่นเดียวกับคุณท่านที่อ่อนกว่า 10 กว่าปี แอบกัดฟัน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ
สำหรับเขาแล้วในวันนี้ เป็นการสูญเสียอย่างหนัก!
คุณปู่ผู้แก่เฒ่าท่านนี้ ทันใดนั้นมีอายุขัยเพิ่มขึ้นเป็นสิบๆปี ความดีความชอบที่ยิ่งใหญ่ของเย่เฉินก็ยกให้เป็นของซ่งหวั่นถิง และเพื่อเย่เฉิน คุณปู่ก็แตกคอกับตระกูลอู๋……
ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป บางทีวันหนึ่งคุณปู่อาจจะประกาศอย่างกะทันหันว่า ให้ซ่งหวั่นถิงเป็นทายาทรุ่นต่อไป!
อย่างนั้น เขาก็คงกระทำในสิ่งที่ไร้ประโยชน์แล้วน่ะสิ?
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...