ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 583
บทที่ 583
อู๋ตงไห่และอู๋ซินสองพ่อลูก ออกจากวิลล่าตระกูลซ่งด้วยความคับแค้นใจอย่างมาก
อู๋ซินกุมมือที่หักของเขา กล่าวพร้อมน้ำตา: “พ่อ! ผมบอกแล้วอย่าไปอ้อนวอนไอ้แซ่เย่สารเลวนั่น พ่อก็ไม่ฟัง ตอนนี้มือผมหักแล้ว พ่อเองก็โดนเขาทำให้อับอายต่อหน้าสาธารณชน หน้าแตกกันหมดแล้ว!”
อู๋ตงไห่พูดด้วยสีหน้าดำคร่ำเครียดว่า: “ในเมื่อไอ้แซ่เย่อยากรนหาที่ตาย งั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจแล้วกัน! แกวางใจได้ พ่อจะต้องแก้แค้นแทนแกแน่!”
อู๋ซินพูด : “งั้นคืนนี้เราก็จัดการเย่เฉินให้สิ้นซาก!”
“ไม่ได้!” อู๋ตงไห่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ยังคงเป็นไปตามแผนเดิม ฆ่าหงห้าก่อน! เพื่อตัดกำลังหงห้า ไม่ว่าจะฆ่าเย่เฉินหรือฆ่าตระกูลซ่ง มันก็เป็นเรื่องง่ายดั่งพลิกฝ่ามือ!”
อู๋ซินรีบถาม: “พ่อ แผนที่วางไว้เป็นยังไงเหรอ?”
อู๋ตงไห่บอก: “รอให้มือแกหายดีก่อน ที่เหลือ เราค่อยมาปรึกษากันให้ดีๆ!”
ขณะที่สองคนกำลังคุย ก็ได้เดินออกจากเขตบ้านของตระกูลซ่ง
หลิวกว่างที่ถูกไล่ออกก่อนหน้านี้ ก็รอตรงนี้มาตลอด เขารีบกุมหน้าที่บวมแดง และรีบเข้าไปทักทาย
“ประธานอู๋ คุณชาย……” หลิวกว่างวิ่งมาตรงหน้า ถามพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้นกับไอ้สวะเย่เฉินแล้วบ้าง? ได้ช่วยเขาแก้แค้นให้ไหม?
แต่ว่า ทันใดนั้นเขาเห็นสีหน้าซีดๆของอู๋ซิน มือซ้ายจับข้อมือขวาอย่างหลวมๆ ในใจมีเสียงดังเบาๆ อดรู้สึกไม่ได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
และแล้ว หลิวกว่างรีบถามว่า: “คุณชายอู๋ มือคุณเป็นอะไรเหรอ?”
อู๋ซินเหงื่อแตกด้วยความเจ็บปวด ทำเสียงหงุดหงิดและด่าว่า: “ก็เพราะไอ้เย่เฉินเศษสวะคนนั้นไง กล้าดียังไงมาทำลายมือฉันต่อหน้าสาธารณชน เขาจะต้องตายโดยไร้ที่กลบฝัง!”
อู๋ตงไห่ที่อยู่ข้างๆกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ไม่ต้องห่วง เย่เฉินคนนี้มันอยู่ได้ไม่นานหรอก!”
ขณะที่พูด อู๋ตงไห่สั่งหลิวกว่างว่า: “หลิวกว่าง นายเป็นคนในพื้นที่ สนิทกับคนในพื้นที่ ฉันจะมอบหมายงานให้นายอย่างหนึ่ง”
หลิวกว่างรีบกล่าว: “ประธานอู๋รีบสั่งมาได้เลยครับ!”
อู๋ตงไห่กล่าว: “นายพาคุณชายไปส่งโรงพยาบาลกระดูกที่ดีที่สุด พาคุณชายไปรักษาให้หายดี ห้ามทำพลาดเด็ดขาด!”
หลิวกว่างก็รู้ทันทีว่า มือของอู๋ซินถูกเย่เฉินหักเสียแล้ว และพูดอย่างรวดเร็วว่า: “ประธานอู๋วางใจได้! ผมจะพาคุณชายไปโรงพยาบาลกระดูกที่ดีที่สุด!”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...