บทที่ 584
เมื่ออู๋ซินได้ยินถึงตอนนี้ อดไม่ได้ที่จะถามว่า: “พ่อ ไม่ไปโรงพยาบาลกับผมเหรอ?”
อู๋ตงไห่กล่าว: “วันนี้ฉันยังมีเรื่องอีกมากที่ต้องจัดการ ตอนนี้เราเลิกรากับตระกูลซ่งแล้ว ฉันต้องปักหลักหาที่พักที่อื่นให้ได้ ฉันเตรียมตัวจะไปป๋ายจินฮ่านกง พอถึงที่นั่นก็จองห้องชุดเพรสซิเดนเชียลหนึ่งห้อง นอกจากนี้ก็ไปเยี่ยมเถ้าแก่เฉินจื๋อข่ายที่จินฮ่านกง เมื่อแกไปดูอาการของมือเสร็จ ก็มาหาฉันที่จินฮ่านกง พอถึงตอนนั้นฉันจะบอกรายละเอียดแผนของฉัน!”
“ไปเยี่ยมเฉินจื๋อข่ายเหรอ?” อู๋ซินบ่นเล็กน้อย: “พ่อ ทำไมต้องไปเยี่ยมเขาด้วย เขาคือเย่นจิงสุนัขตัวหนึ่งในตระกูลเย่ไม่ใช่เหรอ? สำคัญกว่ามือผมงั้นเหรอ?”
อู๋ตงไห่พูดอย่างขมวดคิ้ว: “แกจะไปเข้าใจอะไร? แม้ว่าตระกูลอู๋จะปกครองเจียงหนาน แต่เมื่อเทียบกับเย่นจิงตระกูลเย่ ก็ไม่ใช่แค่คนรวย ตระกูลเย่คือตระกูลชั้นนำจริงๆ!”
“เฉินจื๋อข่ายคนนั้น อย่ามองว่าเป็นเพียงแค่สุนัขของตระกูลเย่ แต่เขาคือโฆษกของตระกูลเย่ในจินหลิง เป็นหน้าเป็นหน้าตาของตระกูลเย่ในจินหลิง ฉันต้องไปเยี่ยมเขาด้วยตัวเอง ถ้าเปิดทางจากเขาได้ บางทีฉันอาจใช้โอกาสนี้ในการติดต่อกับตระกูลเย่ก็ได้”
สำหรับตระกูลอู๋ แม้ว่าภายนอกจะเป็นตระกูลอันดับแรกของเจียงหนาน วางอำนาจบาตรใหญ่ทั่วทั้งเจียงหนาน แต่กับตระกูลเย่ เมื่อเทียบกับตระกูลที่ซ่อนอยู่ที่แท้จริง สามารถพูดได้ว่าต่างกันราวฟ้าและดิน
หากสามารถใช้โอกาสนี้ ติดต่อกับตระกูลเย่ ทั้งตระกูลอู๋ต่างก็ประสบความสำเร็จได้ในช่วงสั้น
อู๋ซินได้ยินดังนั้น ในใจก็ไม่ได้ตำหนิอีก พยักหน้าและพูดว่า: “ผมรู้แล้วพ่อ งั้นพ่อไปป๋ายจินฮ่านกงก่อน รอให้ผมไปหาหมอ หลังจากเข้าเฝือก ก็จะไปหาพ่อ”
อู๋ตงไห่บอกกับอู๋ซิน: “พอแล้ว พวกนายไปโรงพยาบาลก่อน รอให้ฉันจัดการเสร็จ แล้วจะบอกพวกนายนะ”
อู๋ซินตอบอืม ดวงตายังเผยให้เห็นถึงความคาดหวัง เขาเดินตามหลิวกว่างขึ้นรถ มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลเพื่อรักษาอาการมือหัก
……
หลังจากที่อู๋ซินและหลิวกว่างจากไป อู๋ตงไห่ก็มาพร้อมกับบอร์ดี้การ์ดและผู้ช่วย มุ่งหน้าไปยังป๋ายจินฮ่านกง
ระหว่างทาง เขาคิดในใจอย่างโกรธแค้น ว่าควรจะจัดการเย่เฉินอย่างไรดี ถึงจะสาแก่ใจของตัวเอง แล้วยังมีคุณท่านซ่งที่ไม่รู้จักกาลเทศะ
เพราะอู๋ตงไห่ถือว่าชานี้เป็นสมบัติอันล้ำค่า ดังนั้นไม่ว่าจะไปที่ไหนก็จะพกติดตัวไปได้ทุกที่ บางครั้งต้องการดื่ม ก็ชงซัก 50 กรัมให้ตัวเอง
การตัดสินใจมาที่ป๋ายจินฮ่านกง เขารู้สึกว่าเขาไม่สามารถไปหาเฉินจื๋อข่ายมือเปล่าได้ ก็เลยคิดไว้ว่าให้ชาต้าหงกระป๋องนี้เป็นของขวัญ ให้กับเฉินจื๋อข่าย เพื่อให้อีกฝ่ายประทับใจ
เมื่อเข้าไปในป๋ายจินฮ่านกง อู๋ตงไห่เดินไปที่แผนกต้อนรับ บอกกับสาวพนักงานต้อนรับว่า: “สวัสดี รบกวนคุณช่วยติดต่อผู้จัดการทั่วไปเฉินหน่อย บอกว่าอู๋ตงไห่ จากตระกูลอู๋ ซูหางมาเยี่ยม!”
แผนกต้อนรับที่ป๋ายจินฮ่านกง ไม่ใช่พนักงานต้อนรับธรรมดาแน่นอน รู้จักบุคคลสำคัญในเจียงหนานมานานแล้ว ได้ยินมาว่าเป็นตระกูลหวู่ของซูหาง ให้ความสนใจทันที ยกโทรศัพท์ โทรหาบริษัทเฉินจื๋อข่ายโดยตรง
“ผู้จัดการทั่วไปเฉิน คุณอู๋ตงไห่ ตระกูลอู๋จากซูหาง อยากพบคุณ!”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...