ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5823

หลังจากซุนจือต้งนำไอพีแอดเดรสและคีย์ของคลาวด์เซิร์ฟเวอร์ให้แก่หลินหว่านเอ๋อร์แล้ว หลินหว่านเอ๋อร์ก็อยู่ในห้องของตนเอง ด้วยกันกับเย่เฉิน เฝ้าอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งย้อนดูกล้องวงจรปิด

ถึงแม้ภูเขาหลังเต่าจะไม่มีกล้องวงจรปิด แต่หลินหว่านเอ๋อร์อ้างอิงตามเวลาที่อู๋เฟยเยี่ยนขึ้นเขา ตามหากล้องวงจรปิดของทางเข้าภูเขา ในไม่ช้าก็เห็นร่างของอู๋เฟยเยี่ยน

เริ่มจากกล้องวงจรปิดตัวนี้ ย้อนกลับไปจนถึงเมืองโบราณซวงหลาง เส้นทางทั้งหมดของอู๋เฟยเยี่ยนอยู่ในขอบเขตของกล้องวงจรปิด

ดังนั้น ทั้งสองคนจึงตามหารถออฟโรดที่อู๋เฟยเยี่ยนคับขันนั้น ในลานจอดรถได้อย่างสบายๆ

ที่หัวเซี่ย คนอาจจะสามารถหลบกล้องวงจรปิดได้ แต่รถโดยส่วนมากแล้วเป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด

ขอเพียงแค่เป็นถนนที่รถสามารถผ่านได้ ไม่กล้าพูดว่ากล้องวงจรปิดตลอดทาง แต่ทางเข้าออกโดยส่วนมากจะต้องมีอย่างแน่นอน

อีกทั้ง กล้องวงจรปิดตามการจราจรทางถนน มาพร้อมกับฟังก์ชันการจดจำป้ายทะเบียนรถ มันสามารถแยกป้ายทะเบียนรถออกมาได้ ดังนั้นดูเหมือนว่าจะมีข้อมูลวิดีโอกับภาพจำนวนมากมาย สามารถถูกระบบแปลงเป็นข้อมูลที่มีป้ายกำกับชัดเจนและจัดเก็บไว้ในระบบ

มีการเปลี่ยนแปลงระดับนี้ ขอเพียงแค่กรอกเลขทะเบียน ก็สามารถดึงวิดีโอ และรูปภาพรวมทั้งช่วงเวลาที่สอดคล้องของกล้องวงจรปิดทั้งหมดบนท้องถนนที่รถคันนี้ปรากฏได้

อู๋เฟยเยี่ยนนึกไม่ถึงว่า จะมีคนคาดเดาได้ว่าตนจะไปเตียนหนาน ยิ่งคิดไม่ถึงว่า หลินหว่านเอ๋อร์จะกล้าแสดงเป็นตนเองต่อหน้าต่อตาของตน ดังนั้นเธอยิ่งคิดไม่ถึงว่า เวลานี้ได้มีคนกัดหางของเธอเอาไว้แล้ว

เวลาผ่านไปแค่เพียงไม่กี่นาที เย่เฉินกับหลินหว่านเอ๋อร์ก็นำข้อมูลอย่างละเอียดชุดหนึ่ง ข้อมูลชุดนี้รวมถึงเวลาและสถานที่ที่รถของอู๋เฟยเยี่ยนที่ช่วงระยะนี้ปรากฏตัวในระบบกล้องวงจรจราจรทั้งหมด

เย่เฉินไม่สนใจข้อมูลทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้า มองไปยังสุดท้ายโดยตรง และข้อมูลที่ปรากฏสุดท้าย ก่อนหน้านี้ครึ่งชั่วโมงรถคันนี้ เพิ่งจะใช้ความเร็วที่120กม./ชม. พื้นที่บริการของทางด่วนที่มุ่งหน้าจากเตียนหนานสู่ภูเขาแสนลี้ที่มีชื่อว่าต้าซานจื่อ

กล้องวงจรปิดที่ถ่ายข้อมูลของรถเอาไว้ เป็นกล้องวงจรปิดของถนนหลักนอกเขตพื้นที่บริการ กล้องวงจรนี้อยู่ระหว่างทางเข้ากับทางออกเขตพื้นที่บริการพอดี

หลินหว่านเอ๋อร์กล่าว: “ทางด่วน22กม.นี้ ไม่มีพื้นที่บริการ แล้วก็ไม่มีทางออกด้วย ถ้าหากเธอออกจากที่นี่ เป็นไปได้เพียงอย่างเดียวก็คือการเดินเท้าออกจากทางด่วนโดยตรง”

เย่เฉินพยักหน้า กล่าวอีกว่า: “แทบทั้งหมดของที่นี่ล้วนเป็นสะพานสูงกับอุโมงค์ เธอจะออกไปจากที่นี่ มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว ก็คือกระโดดลงไปตรงๆจากบนสะพานสูง”

หลินหว่านเอ๋อร์กล่าวอย่างเห็นด้วย: “เป็นไปไม่ได้เลยว่าทางด่วนจะทำถนนมาถึงสถานที่เก็บตัวถือศีลของซือกงในตอนนั้นด้วยความบังเอิญขนาดนี้ อู๋เฟยเยี่ยนจะต้องหาจุดที่ใกล้ที่สุดบนทางด่วนก่อน จากนั้นค่อยทิ้งรถแล้วเดินเท้า”

เย่เฉินกล่าว: “ดังนั้นสถานที่เก็บตัวถือศีลของซือกงของคุณในตอนนั้น น่าจะอยู่ไม่ไกลจากทางด่วนยี่สิบสองกิโลเมตรนี้มากนัก”

หลินหว่านเอ๋อร์ถามเขา: “คุณชายคิดว่าต่อไปพวกเราควรจะทำอย่างไร?”

เย่เฉินกล่าว: “คำตอบที่เลือดร้อนที่สุดในตอนนี้ก็คือไปตามหาที่อยู่ของเธอให้เจอโดยเร็วที่สุด แต่พูดจากตามสถานการณ์จริงในตอนนี้ พละกำลังของผมสู้เธอไม่ได้ อีกทั้งเธอเคยเจอพวกเรา ถ้าหากพวกเราปรากฏตัวต่อหน้าของเธออีกครั้ง จะต้องถูกสงสัยอย่างแน่นอน ดังนั้นความคิดเห็นของผมก็คือรอ! ถ้าหากอู๋เฟยเยี่ยนทิ้งรถไว้ที่นี่ ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไม่มีทางติดตามรถคนนั้นได้อีกแล้ว ก็รอให้อู๋เฟยเยี่ยนกลับเข้ามาในสายตาของพวกเราที่เมืองจินหลิงอีกครั้ง!”