ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5825

อีกทั้ง เสาหินพวกนี้มีจำนวนมากมาย อีกทั้งถูกจัดวางเอาไว้อย่างไม่เป็นระเบียบราวกับป่าหิน

เมื่อเห็นเสาหินที่ดูเหมือนว่าจะจัดวางอย่างไม่เป็นระเบียบพวกนี้ อู๋เฟยเยี่ยนกลับไม่ได้มีความประหลาดใจเลยสักนิด ในทางกลับกันยังลูบคลำเสาหินเหล่านี้ด้วยความหดหู่เล็กน้อย กล่าวพึมพำ: “อาจารย์ ศิษย์พี่ เฟยเยี่ยนกลับมาแล้ว”

พูดจบ เธอก็สาวเท้าเข้าไปในป่าหิน ในป่าหิน เดินทะลุเข้าไปอย่างต่อเนื่องตามกฎที่ตั้งขึ้นเป็นพิเศษ

ในป่าหินผืนนี้ เป็นค่ายเก้าวังแปดทิศที่เมิ่งฉางเชิงอาจารย์ของเธอวางเอาไว้ก่อนเสียชีวิต

ความลึกลับและมหัศจรรย์ของค่ายกลนี้ก็คือ ถ้าหากไม่รู้วิธีการแก้ค่ายกล ไม่ว่าจะเดินเข้ามากลางป่าหินนี้จากตำแหน่งใด ก็ไม่มีทางตามหาทางออกที่แท้จริงเจอได้

มีเพียงวิธีเดียวที่คนนอกจะแก้ค่ายกลนี้ได้ ก็คือการทำลายเสาหินทั้งหมด ไม่ให้เหลือแม้แต่ต้นเดียว

แต่ว่า ค่ายกลนี้เดิมทีก็คือเมิ่งฉางเชิงใช้สำหรับปกป้องถ้ำที่อยู่อาศัย ตามกฎของเขา เพียงแค่มีคนบุกรุกเข้ามา เขาก็จะทราบทันที โดยที่ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายทำลายป่าหินทั้งหมด

ถ้าหากพละกำลังของอีกฝ่ายสู้เขาไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นเขาก็จะแอบลงมือสังหารอีกอีกฝ่าย

ถ้าหากเจอคนที่พละกำลังแข็งแกร่งกว่าเขา เมิ่งฉางเชิงก็ไม่กลัว เนื่องจากป่าหินประกอบไปด้วยเสาหินเหล่านี้ ขนาดใหญ่มหึมา จำนวนมากมาย อีกทั้งเสาหินแต่ละต้นทั้งหนาและหนัก อีกฝ่ายคิดจะทำลายทั้งหมดก็จำเป็นต้องใช้เวลาและพลังงานมากมาย เขาจึงมีเวลามากพอที่จะหลบหนี ถ้าหากเป็นเช่นนี้ เมื่อตอนที่อีกฝ่ายทำลายป่าหินเกือบหมด เขาก็ได้หลบหนีไปไกลแล้ว

ตอนนั้น เมิ่งฉางเชิงก็อาศัยค่ายกลนี้ ซ่อนถ้ำที่ตนฝึกฝนเอาไว้ หลายร้อยปีมานี้ ไม่เคยมีคนสามารถบุกรุกเข้ามาได้

มีเพียงสองคนที่เคยเข้ามา ก็คืออู๋เฟยเยี่ยนกับหลินจู๋ว์หลูศิษย์พี่ของเธอ

ประตูใหญ่เปิดออก ในประตูมีห้องหินแห่งหนึ่งขนาดประมาณสี่สิบตารางเมตร อู๋เฟยเยี่ยนค่อนข้างคุ้นเคยกับที่แห่งนี้ ตอนนั้นเธอกับหลินจู๋ว์หลูศิษย์พี่ ฝึกฝนอยู่ที่นี่ทั้งวัน

เวลานี้ ด้านในห้องหินยังมีเบาะฟางที่ทั้งสองเคยนั่งในตอนนั้น บนพื้นถึงขนาดยังมีคราบเลือดสีดำที่แข็งตัวตั้งนานแล้ว นี่คือสิ่งที่เธอทิ้งเอาไว้ตอนที่แทงหลินจู๋ว์หลูด้วยดาบจนบาดเจ็บ

อู๋เฟยเยี่ยนมีความใจลอยเล็กน้อย แล้วก็มีความประหลาดใจเล็กน้อย เธอยื่นมือออกไปลูบเลือดที่แข็งตัวไปเมื่อสามร้อยปีก่อน กล่าวพึมพำ: “ศิษย์พี่ ที่ตอนนั้นเฟยเยี่ยนแทงตรงหัวใจของท่านดาบนั้น จนถึงวันนี้เฟยเยี่ยนยังเจ็บปวดทรมานที่หัวใจ ตอนนั้นถ้าหากพี่รับปากเฟยเยี่ยน พี่กับฉันจะถูกพรากจากกันสามร้อยปีได้ยังไง? ถ้าหากตอนนั้นพี่กับฉันร่วมมือกัน ไม่แน่ว่าอาจจะสามารถขับไล่พวกสุนับชิงออกไปนอกด่านแล้วก็ได้ ใต้หล้าในโลกนี้ไม่ใช่ว่าจะเป็นของพี่กับฉันสองคนเหรอ? ถ้าจะโทษต้องโทษที่พี่ไม่รู้จักกาลเทศะ ไม่มีวาสนาได้มีความสุข”

พูดไป เธอก็อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำเสียงเบา: “ทุกอย่างตรงหน้า เมื่อเทียบกับเมื่อสามร้อยปีก่อน นอกจากเลือดที่แห้งแล้วของศิษย์พี่ เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย พูดอีกนัยหนึ่งว่า เวลาที่ผ่านมาสามร้อยปี ไม่เคยมีใครกลับมาที่นี่อีก......”

ดังนั้น เธอจึงชะงักไปเล็กน้อย ขมวดหว่างคิ้ว: “ดังนั้น คนที่เอาภาพวาดของอาจารย์ออกมา ก็ไม่เคยมาที่นี่มาก่อน เย่ฉางอิงสามีภรรยาก็ไม่เคยมาที่นี่ คนผู้นั้นเป็นใครกันแน่? แล้วเย่ฉางอิงสามีภรรยาไปเจอความลับอายุยืนมาจากที่ไหน?”