ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5833

เมื่อตระหนักได้ว่าผู้อาวุโสมีพละกำลังมหาศาลอย่างแท้จริง อีกทั้งยังเป็นชาวฮั่นเหมือนกัน หลินจู๋ว์หลูคุกเข่าลงไปบนพื้นโดยแทบจะไม่ลังเล กล่าวขอร้องอย่างสะอึกสะอื้น: “ท่านเซียน บัดนี้แผ่นดินของชาวฮั่นได้ถูกแมนจูรุกรานและยึดครอง ประชาชนชาวฮั่นเดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า ทุกข์ยากลำบากเป็นอย่างมาก ผู้น้อยต่อต้านราชวงศ์ขิงมานานหลายปีพละกำลังมีจำกัด ทำได้แค่เพียงจ้องมองแผ่นดินของชาวฮั่นถูกศัตรูยึดครองอย่างต่อเนื่อง ในเมื่อท่านเซียนเป็นชาวฮั่น อย่างไรก็ขอให้ท่านเซียนได้โปรดลงมือขับไล่สุนัขชิง ฟื้นฟูแผ่นดินราชวงศ์ฮั่นด้วย!”

อู๋เฟยเยี่ยนก็ได้สติกลับคืนมาเช่นกัน รีบคุกเข่าก้มกราบ กล่าวอย่างนอบน้อม: “ขอร้องท่านเซียนได้โปรดลงมือ!”

เมิ่งฉางเชิงถูกการกระทำของทั้งสองคนทำให้ตกใจจนอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นเขายิ้มอย่างเหยียดหยาม กล่าว: “ข้าเก็บตัวถือศีลอยู่ที่นี่มานานนับร้อยปีแล้ว ด้านนอกเป็นแผ่นดินของผู้ใด ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าเลยแม้แต่น้อย ชาวฮั่นเป็นฮ่องเต้ ชาวมองโกลเป็นฮ่องเต้ หรือว่าชาวแมนจูชิงเป็นฮ่องเต้ ล้วนไม่ใช่เรื่องที่ข้าต้องใส่ใจ”

หลินจู๋ว์หลูกับอู๋เฟยเยี่ยนสีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง

พวกเขาคิดว่า ด้วยพละกำลังที่ท่านเซียนที่สังหารทหารชิงนับร้อยด้วยการดีดนิ้วอย่างง่ายๆสบายๆ ต่อให้ไปเด็ดหัวสุนัขของตาแก่ชุ่นจื้อที่เมืองหลวงเยียนจิงก็เป็นเหมือนการปอกกล้วยเข้าปาก

แต่ว่า พวกเขากลับประเมินความหยิ่งในศักดิ์ศรีชาวฮั่นบนตัวของเมิ่งฉางเชิงสูงมากเกินไป

อันที่จริง เมิ่งฉางเชิงมีชีวิตอยู่มาได้จนอายุปูนนี้ คงทิ้งคุณธรรมของประเทศกับความหยิ่งในศักดิ์ศรีของชนเผ่าไว้ข้างหลังแล้วตั้งนานแล้ว

ดังนั้น เขากล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา: “สถานที่แห่งนี้เป็นที่ที่ข้านั่งสมาธิเก็บตัวถือศีล พวกเจ้าสองคนอย่าอยู่ที่รบกวนการฝึกฝนของข้าอีกต่อไปเลย ทหารชิงที่ไล่ล่าพวกเจ้าก็ถูกข้าสังหารไปหมดแล้ว พวกเจ้าออกไปได้แล้ว”

ทันทีที่หลินจู๋ว์หลูได้ยินประโยคนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าห่อเหี่ยวขึ้นมาทันที เขาก้มหน้า น้ำเสียงหนักแน่นไม่เปลี่ยน ในขณะเดียวกันยังกล่าวด้วยความเศร้าสลด: “แม้ว่าข้าหลินจู๋ว์หลูไร้ความสามารถไปเปลี่ยนแปลงราชวงศ์ฮั่น ข้าก็ไม่มีทางยอมแพ้ที่จะต่อสู้กับสุนัขชิงจนถึงที่สุด! ประชากรของสุนัขชิงมีแค่เพียงไม่กี่ล้านเท่านั้น กลับสามารถยึดครองแผ่นดินหัวเซี่ยของข้าได้ ถ้าหากผู้ชายชาวหัวเซี่ยทุกคนล้วนปล่อยปละละเลย ชาวฮั่นไม่มีทางแย่งชิงแผ่นดินคืนกลับมาได้ตลอดไป!”

เมิ่งฉางเชิงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ: “สิ่งที่เจ้าเรียกว่าปณิธานอุดมการณ์ ก็เป็นเพราะยังมีชีวิตอยู่ไม่นานมากพอเท่านั้น ถ้าหากเจ้าสามารถมีชีวิตอยู่ได้จนอายุเท่าข้า แมนจูกับชาวฮั่นผู้ใดเป็นฮ่องเต้ แล้วมีความเกี่ยวข้องอย่างไร?”

อู๋เฟยเยี่ยนที่อยู่ด้านข้างเห็นว่าเขาไม่สะทกสะท้าน รีบกล่าว: “ท่านเซียน บัดนี้ทหารชิงได้บุกหน้าเหมือนผ่าลำไผ่ไปทางทิศใต้ ตอนนี้น่าจะบุกไปถึงฮูกวงแล้ว อีกไม่ช้าก็จะบุกเข้ามาที่ภูเขาแสนลี้ ผ่านภูเขาแสนลี้ไปก็คือเตียนหนาน ทันทีที่พวกเขายึดเตียนหนานได้ หัวเซี่ยก็จะสูญเสียเอกราชไปทั้งหมด ถึงตอนนั้นผู้เฒ่าอย่างท่านไม่เพียงสูญเสียสถานที่ฝึกฝนอันล้ำค่าผืนนี้ไป ต่อให้ทอดสายตามองไปทั่วทั้งจงหยวน เกรงว่าจะหาสถานที่อาศัยไม่เจอสักแห่ง!”