คำพูดของแม่ชี ให้เย่เฉินกับหลินหว่านเอ๋อร์ตกใจ
ทั้งสองคนคิดไม่ถึงเช่นกันว่า พวกเขาไม่เคยเปิดเผยตัวตนต่อหน้าอู๋เฟยเยี่ยน แต่กลับถูกคนจับตามอง ต่อหน้าอารามแม่ชีแห่งหนึ่งของภูเขาแสนลี้
ดังนั้น เย่เฉินไม่รอให้หลินหว่านเอ๋อร์พูดจา ก็ถามใบแม่ชีคนนั้นด้วยใบหน้าที่ระมัดระวัง: “ท่านเป็นใคร? ปลอมตัวเป็นแม่ชี แสร้งทำท่าซักเสื้อผ้าอยู่ที่นี่ ก็เพื่อรอพวกเราปรากฏตัว?!”
แม่ชีสองมือพนม หันไปโค้งคำนับให้แก่เย่เฉินเล็กน้อย เอ่ยปากกล่าว: “โยม แม่ชีไม่ได้ปลอมตัว แม่ชีเป็นภิกษุณีอยู่ในอารามชิงจ้าว ออกบวชปฏิบัติธรรมอยู่ที่อารามชิงจ้าว เพียงแต่เจ้าอาวาสรู้ว่าวันนี้ท่านทั้งสองจะผ่านมาที่นี่ ดังนั้นจึงให้แม่ชีมารอที่นี่เป็นการเฉพาะ”
พูดจบ เธอก็มองไปทางหลินหว่านเอ๋อร์ กล่าวอย่างจริงจัง: “โยม เจ้าอาวาสของเรากล่าวว่าท่านมีความผูกพันอย่างลึกซึ้งกับพุทธศาสนา อยากจะเชิญท่านไปสนทนาสบายๆที่อารามสักครู่ ไม่รบกวนเวลาท่านนานเกินไป”
หลินหว่านเอ๋อร์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง พยักหน้าเบาๆ กล่าว: “ได้เจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นรบกวนท่านอาจารย์เล็กนำทางด้วยเจ้าค่ะ”
เย่เฉินรู้สึกว่าเรื่องนี้มีความแปลกประหลาด ไม่ค่อยน่าเชื่อถืออยู่บ้าง ดังนั้นจึงกล่าว: “ถ้าอย่างนั้นผมไปด้วย”
แม่ชีคนนั้นชี้ไปยังถนนขึ้นภูเขาที่อยู่ด้านหลังเส้นนั้น เอ่ยปากกล่าว: “โยมท่านนี้ จากที่นี่ไปจนถึงยอดเขา ล้วนเป็นเขตของอารามชิงจ้าว อารามชิงจ้าว เป็นสถานที่ปฏิบัติหลักธรรมพุทธศาสนาของสามเณรีกับภิกษุณี ห้ามให้เพศชายคนใดเข้าไป ขอให้โยมได้โปรดเข้าใจ”
เย่เฉินกล่าวเสียงเย็นชา: “น่าตลก ท่านไม่ให้ผมเข้าไป ผมจะรับประกันความปลอดภัยของเพื่อนผมได้ยังไงครับ?”
แม่ชีกล่าวอย่างนอบน้อม: “ผู้ออกบวชมีความเห็นอกเห็นใจต่อผู้อื่น ย่อมไม่มีทางกระทำใดๆที่เป็นการทำร้ายผู้อื่น ขอให้โยมได้โปรดวางใจ”
เย่เฉินกำลังจะปฏิเสธ หลินหว่านเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างลากแขนของเขาไว้ กล่าวเสียงเบา: “ที่รักคุณรอฉันอยู่ที่นี่สักครู่ ฉันไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ”
แต่เรื่องที่ทำให้เธอสนใจก็คือ เธอแทบจะรอไม่ไหวที่อยากจะทำความเข้าใจเกี่ยวกับตัวตนของอีกฝ่าย ในเมื่ออีกฝ่านรู้จักตน จะต้องมีความเข้าใจต่อสถานการณ์ของตนในระดับหนึ่ง แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะสามารถคำนวณการเดินทางของตนกับเย่เฉินได้อย่างแม่นยำ จุดนี้ยิ่งทำให้น่าประหลาดใจ
อย่างไรก็ตาม เธอกับเย่เฉินเพิ่งจะตัดสินใจเลือกเส้นทางนี้เมื่อหนึ่งถึงสองชั่วโมงก่อน ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามอีกฝ่ายก็ไม่มีทางทราบล่วงหน้าอย่างแน่นอน มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว ก็คืออีกฝ่ายคำนวณทุกอย่างเอาไว้เรียบร้อยแล้ว แล้วก็คอยเฝ้ารออยู่ที่นี่
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินหว่านเอ๋อร์ก็ยิ่งอยากรู้จนแทบจะอดทนไม่ไหว คนที่วางแผนการอยู่เบื้องหลัง แท้ที่จริงแล้วมีเจตนาอะไรกันแน่
เย่เฉินเห็นว่าหลินหว่านเอ๋อร์ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ก็เดาออกว่าเธอจะต้องอยากจะขึ้นไปค้นหาคำตอบเช่นกัน
ถ้าหากตนเองพยายามจะติดตามเธอไป ไม่แน่ว่าเจ้าอาวาสของอีกฝ่ายจะยอมแพ้ในการปรากฏตัว ถ้าเป็นแบบนั้น ก็ไม่สามารถสืบหาเหตุผลแท้จริงที่อยู่ในนั้นได้

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...