ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5840
ภายใต้ความจำใจ เย่เฉินทำได้แค่เพียงพยักหน้า กล่าวกับหลินหว่านเอ๋อร์: “ผมจะมองดูพวกขึ้นไปข้างบนจากตรงนี้ จะเริ่มจับเวลาตั้งแต่วินาทีที่คุณหายไปจากสายตาของผม ผมรอคุณยี่สิบนาที ถ้าหากยี่สิบนาทีแล้วคุณยังไม่ออกมา ผมก็จะขึ้นไปหาคุณ!”
หลินหว่านเอ๋อร์เห็นว่าเย่เฉินปล่อยวาง จึงรีบพยักหน้ากล่าว: “ค่ะ! แค่ยี่สิบนาที!”
แม่ชีน้อยคนนั้นเห็นดังนี้ จึงพนมมือโค้งตัวทำความเคารพเย่เฉินอีกครั้ง กล่าวอย่างนอบน้อม: “โยมโปรดรอสักครู่”
พูดจบ ก็กล่าวกับหลินหว่านเอ๋อร์ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความนอบน้อม: “โยมโปรดเดินตามแม่ชีมาเถอะ”
หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้า ยิ้มให้เย่เฉินทีหนึ่งเพื่อให้เขาสบายใจ เข้าไปใกล้กล่าวกำชับเสียงเบาข้างหูเขา: “รบกวนคุณชายรอที่นี่สักครู่ ข้าน้อยไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ”
เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย มองตามเธอกับแม่ชีน้อยขึ้นเขาไปพร้อมกัน
เย่เฉินมองตามทั้งสองคนที่ยิ่งเดินไกลออกไปเรื่อยๆ จ้องมองทั้งสองคนเดินขึ้นไปบนยอดเขาทีละก้าวๆ จ้องมองแม่ชีน้อคนนั้นเปิดประตูใหญ่ของอารามแม่ชีให้หลินหว่านเอ๋อร์อย่างนอบน้อม แล้วก็จ้องมองหลินหว่านเอ๋อร์ที่หันหลังกลับมาโบกมือให้แก่ตนที่อยู่ไกลๆจากนั้นก็สาวเท้าเดินเข้าไปข้างใน
เย่เฉินในเวลานี้ ภายในใจมีความเป็นกังวลอยู่ไม่มากก็น้อย
เขาคิดว่า ต่อให้อีกฝ่ายไม่ใช่คนชั่วอะไร อีกฝ่ายทำนายตนกับหลินหว่านเอ๋อร์ได้แม่นยำแบบนี้ ก็ทำให้เขาแผ่นหลังเย็นวาบ นับตั้งแต่ที่ได้รับตำราเก้าเสวียนเทียน เขายังไม่เคยมีความรู้สึกกังวลใจและไม่สบายใจแบบนี้มาก่อน
และในเวลานี้ หลินหว่านเอ๋อร์ได้สาวเท้าก้าวเข้าประตูใหญ่ของอารามชิงจ้าว แล้ว
อารามชิงจ้าว ไม่ถือว่าเป็นวัดใหญ่โตอะไร พื้นที่ไม่ใหญ่มาก ภิกษุณีที่ปฏิบัติธรรมก็ไม่นับว่ามากมาย รวมสามเณรีที่อายุไม่ถึงยี่สิบปี ทั้งหมดก็แค่สิบกว่าคนเท่านั้น
อีกทั้ง คนของอารามชิงจ้าว ก็ไม่ได้มากนัก ตลอดทางที่หลินหว่านเอ๋อร์เดินเข้ามา ไม่เห็นมีผู้ที่มาจุดธูปสักการะพระพุทธเจ้าเลยแม้แต่คนเดียว
หลินหว่านเอ๋อร์ก็พนมมือทั้งสองข้างทำความเคารพกลับ กล่าวน้ำเสียงแจ่มใส: “ซือไท่ไม่จำเป็นต้องเกรงใจเช่นนี้ เพียงแค่ดิฉันกับแฟนหนุ่มเดินเขาด้วยกัน ตอนนี้เขายังรออยู่ที่เชิงเขา ดังนั้นขอให้ซือไท่พูดมาตรงๆเจ้าค่ะ”
แม่ชีเฒ่าโบกมือให้แก่แม่ชีน้อย แม่ชีน้อยรีบหันหลังกลับถอยออกไป ในเวลาเดียวกันยังปิดประตูวิหารหลักให้อีกด้วย
หลังจากที่รอเธอออกไป แม่ชีเฒ่าถึงได้ถอนหายใจออกมาทันที กล่าว: “มีอันตราย และอุปสรรคมากมายรออยู่ข้างหน้า......แม่ชีบังอาจขอร้องคุณหลินให้ช่วยเกลี้ยกล่อมคุณเย่ อย่าได้ให้เขามุ่งไปข้างหน้าอีกเลย!”
การถูกอีกฝ่ายเรียกขานชื่อ ในใจของหลินหว่านเอ๋อร์ตกตะลึงไป จ้องมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าสงบ เอ่ยปากกล่าวอย่างเรียบๆ: “ซือไท่ คุณเย่มีความหมกมุ่นกับหนทางข้างหน้า ฉันเป็นเพียงแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆที่อ่อนแอไร้กำลังคนหนึ่ง จะไปเกลี้ยกล่อมเขาได้อย่างไร?”
พูดไป หลินหว่านเอ๋อร์จ้องมองแม่ชีเฒ่า เปลี่ยนหัวข้อสนทนา กล่าวอย่างจริงจัง: “นอกเสียจากว่าซือไท่จะบอกดิฉันได้ว่า หนทางข้างหน้ามีอันตรายอะไรรออยู่กันแน่?”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...