เมื่อได้ยินความสงสัยของหลินหว่านเอ๋อร์ แม่ชีเฒ่าก็กล่าวอธิบายอย่างจริงจัง: “ไม่ปิดบังคุณหลิน จากที่นี่ไปข้างหน้าอีกห้าสิบลี้ ก็คือสถานที่ที่คุณหลินกับคุณเย่จะไป แต่ว่าสถานที่แห่งนี้ คุณหลินสามารถไปได้ อู๋เฟยเยี่ยนก็สามารถไปได้ แต่มีเพียงคุณเย่ที่ไปไม่ได้”
“ซือไท่รู้จักอู๋เฟยเยี่ยน?!”
เมื่อได้ยินแม่ชีเฒ่าเอ่ยถึงอู๋เฟยเยี่ยน ในใจของหลินหว่านเอ๋อร์ก็ตกตะลึงไป
เธอคิดเกี่ยวกับตัวตนของแม่ชีเฒ่าท่านนี้ไม่ตกจริงๆ แล้วก็คิดไม่ต้องว่าทำไมเธอได้มีพลังวิเศษมากมายขนาดนี้ รู้จักเย่เฉิน รู้จักตนก็ช่างแล้ว แต่รู้จักแม้กระทั่งอู๋เฟยเยี่ยน
เธอสามารถพูดชื่อของอู๋เฟยเยี่ยนออกมาได้ ก็พิสูจน์ได้ว่าเธอจะต้องมีความเข้าใจต่อชีวประวัติของอู๋เฟยเยี่ยน
กล่าวอีกนัยหนึ่ง เธอจะต้องรู้ว่า อู๋เฟยเยี่ยนมาจากราชวงศ์หมิงเมื่อสามร้อยกว่าปีก่อน มีชีวิตมาจนถึงกระทั่งตอนนี้
หลินหว่านเอ๋อร์จ้องมองแม่ชีเฒ่า พึมพำในใจอย่างหวาดกลัว: “เธอรู้ความลับของอู๋เฟยเยี่ยน ถ้าอย่างนั้นก็รู้ความลับของฉันด้วยเหมือนกันใช่หรือไม่?”
แม่ชีเฒ่าในเวลานี้ไม่ได้ปิดบังอีกต่อไป กล่าวเรียบๆ: “แม่ชีกับคุณหลินคุยกันอย่างเปิดใจ อู๋เฟยเยี่ยนกับองค์กรพั่วชิง เป็นศัตรูของแม่ชีเช่นกัน อีกทั้งพละกำลังของตัวอู๋เฟยเยี่ยนแข็งแกร่งมาก ยังมีองค์กรพั่วชิงที่ดำเนินการมาเป็นเวลาสามร้อยปีอีกด้วย พละกำลังโดยรวมแทบจะไม่มีใครสามารถเทียบได้”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ แม่ชีเฒ่าก็เปลี่ยนหัวข้อทันควัน กล่าวอย่างจริงจัง: “แต่ว่า เมื่อเทียบกับคนนั้นที่อยู่ออกไปอีกห้าสิบลี้ อู๋เฟยเยี่ยนก็เป็นแค่เพียงตัวตลกที่มีชีวิตอยู่มาสามร้อยกว่าปีคนหนึ่งเท่านั้น”
คำพูดของแม่ชีเฒ่า ทำให้หลินหว่านเอ๋อร์หวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง
แม่ชีเฒ่ากล่าวอย่างจริงจัง: “นี่ก็คือเหตุผลที่ทำไมแม่ชีถึงได้ให้ลูกศิษย์ไปเชิญคุณหลินมา แต่ไม่ได้เชิญคุณเย่มาโดยตรง แม่ชีเชื่อว่า คุณหลินในใจของคุณเย่มีความสำคัญที่ไม่อาจทดแทนได้ มีคุณหลินไปเกลี้ยกล่อมคุณเย่ ”
หลินหว่านเอ๋อร์กล่าวอย่างยากลำบาก: “คุณชายเย่ตั้งหน้าตั้งตารอการเดินทางไปยังภูเขาแสนลี้ครั้งนี้เป็นอย่างยิ่ง เขายังมีปัญหาที่กลัดกลุ้มมานานมากมาย อยากจะคำอธิบายจากการเดินทางครั้งนี้......อยู่ๆฉันไปเกลี้ยกล่อมให้เขาย้อนกลับ คาดว่าเขาก็ไม่มีทางเห็นด้วย”
แม่ชีเฒ่าพยักหน้า จ้องมองหลินหว่านเอ๋อร์ กล่าว: “มุ่งหน้าไปข้างหน้าอีก จะนำพาหายนะที่คาดไม่ถึงมาสู่คุณเย่และคนบริสุทธิ์มากมาย ถ้าหากคุณเย่สามารถวางความแค้นลงได้ ก็จะได้รับเวลาอันมีค่าของตนเอง แล้วก็จะสามารถได้รับชัยชนะยิ่งกว่าของตนเอง”
พูดจบ แม่ชีเฒ่าก็จ้องมองหลินหว่านเอ๋อร์ กล่าวอย่างนอบน้อม: “คุณหลิน แม่ชีได้อธิบายความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนไปแล้ว จะเกลี้ยกล่อมคุณเย่ให้ถอยหลังกับได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับคุณหลินแล้ว”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...