ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5853

เมื่อเย่เฉินและหลินหว่านเอ๋อร์มาถึงสนามบินยงโจว เครื่องบินส่วนตัวลำหนึ่งก็บินออกจากยงโจวพอดี ซึ่งมุ่งหน้าไปยังเย่นจิง

ในทุก ๆ วัน จะมีเครื่องบินส่วนตัวหลายลำรวมไปถึงเครื่องบินราชการของบริษัทให้เช่าต่าง ๆ บินจากมณฑลเมืองต่าง ๆ ไปยังเมืองหลวงเย่นจิง ดังนั้นเครื่องบินลำนี้จึงไม่ได้รับความสนใจเป็นพิเศษแต่อย่างใด

เครื่องบินWoouของเย่เฉินก็จอดรออยู่ที่นี่นานมากแล้วเหมือนกัน เมื่อเย่เฉินและหลินหว่านเอ๋อร์ผ่านจุดตรวจ หลังจากขึ้นเครื่องแล้ว กัปตันก็ยื่นคำร้องเทคออฟกับหอควบคุมการบินโดยตรง เพื่อมุ่งหน้าไปยังจินหลิง

ในขณะที่เครื่องบินเทคออฟ เย่เฉินยังคงใช้นิ้วเล่นสร้อยข้อมือลูกปัดที่ทำมาจากไม้กฤษณอยู่เช่นเคย หลังจากเครื่องบินบินอยู่บนฟ้าอย่างนิ่มนวลแล้ว จู่ ๆ เย่เฉินก็เอ่ยปากถามหลินหว่านเอ๋อร์: “คุณหลิน วันนี้ซือไท่ที่เธอเจอ นอกจากไม่ให้ฉันหันกลับไปแล้ว เธอพูดหรือเปล่าว่าฉันจะกลับภูเขาแสนลี้ได้อีกทีตอนไหน?”

หลินหว่านเอ๋อร์ส่ายหน้าแล้วตอบกลับ: “ซือไท่นั่นพูดแค่ว่าภูเขาแสนลี้อันตรายเกินไป คุณชายอย่าได้ไปเป็นอันขาด แต่กลับไม่ได้บอกเลยว่าคุณชายจะไปอีกทีได้เมื่อไหร่ บางทีเพื่อคำนึงถึงความปลอดภัย ต่อไปคุณชายอย่าไปที่นั่นอีกเลยจะดีกว่าค่ะ”

“ทำไมล่ะ?” เย่เฉินพูดพึมพำ: “เธอบอกว่าที่นั่นอันตราย แต่ต่อให้อันตรายมากแค่ไหน แต่ความอันตรายก็มีขีดจำกัดอยู่ ศักยภาพในปัจจุบันของฉันยังไม่พร้อม ที่นั่นไม่ต่างอะไรจากสถานที่ที่เต็มไปด้วยภยันตรายสำหรับฉัน สักวันถ้าเกิดศักยภาพของฉันพุ่งพรวด บางทีที่นั่นก็ไม่ต่างอะไรจากสถานที่ที่ธรรมดาแล้ว”

หลินหว่านเอ๋อร์พูดอย่างมั่นใจ: “คุณชาย บ่าวรู้สึกว่าในระยะเวลาอีกยาวนานในอนาคตของคุณชาย อย่ามีความคิดที่จะย้อนกลับไปยังภูเขาแสนลี้อีกเลย เมื่อเปรียบเทียบกับการทุ่มเทแรงกายและแรงใจไปที่ภูเขาแสนลี้โดยเสียเปล่า จะดีกว่าหากเอาเวลามาคิดพิจารณาว่าต้องทำอย่างไรถึงจะเจอโอกาสในการบรรลุ ทำการเปิดจุดหนีว๋านออกโดยสิ้นเชิง”

เย่เฉินย้อนถาม: “หลังจากจุดหนีว๋านเปิดออกแล้ว ฉันสามารถกลับภูเขาแสนลี้อีกครั้งได้หรือไม่?”

หลินหว่านเอ๋อร์ส่ายหน้า: “บ่าวรู้สึกว่าต่อให้จุดหนีว๋านเปิดออกแล้วก็ไม่สามารถกลับไปได้เหมือนกัน เพราะเมื่อจุดหนีว๋านของคุณชายเปิดออกแล้ว ก็แค่พอมีศักยภาพที่จะต่อสู้กับอู๋เฟยเยี่ยนได้อย่างยากลำบากเท่านั้น อีกทั้งอัตราชนะก็ต่ำมาก ๆ ด้วย หากต้องการย้อนกลับไปไปยังภูเขาแสนลี้ อย่างน้อยก็ต้องอยู่เหนืออู๋เฟยเยี่ยนให้ได้ก่อนค่อยว่ากันอีกที”

ในมุมมองของหลินหว่านเอ๋อร์ แม้นซือไท่นั่นจะเป็นซือไท่ปลอม ทว่าคำพูดที่เธอกล่าวมากลับเป็นความจริงที่แน่นอน

นึกโยงถึงคำพูดที่เย่เฉินเคยพูดในก่อนหน้านี้ เมื่อปีนั้นพ่อเขาก็เคยศึกษาวิจัยเรื่องราวที่เกี่ยวกับดวงชะตามังกรขั้นสูงแล้ว ส่วนตัวหลินหว่านเอ๋อร์เองแค่คาดการณ์การคงอยู่ของดวงชะตามังกรขั้นสูง แต่กลับไม่ทราบความลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ภายใน ดังนั้นเธอจึงเอ่ยปากพูดกับเย่เฉินว่า: “คุณชายคะ บ่าวรู้สึกว่าการย้อนกลับไปยังจินหลิงในครั้งนี้ ทั้งคุณชายและบ่าวต่างมีภาระที่เร่งด่วน ไม่ทราบว่าคุณชายยินดีที่จะฟังบ่าวอธิบายหรือเปล่า?”

เย่เฉินตอบกลับ: “คุณหลินเชิญพูดได้เลย”

หลินหว่านเอ๋อร์พูดด้วยเสียงที่ไพเราะน่าฟัง: “อู๋เฟยเยี่ยนถอยกลับชั่วคราว ภาระเร่งด่วนของคุณชายก็คือต้องคิดหาวิธีเปิดจุดหนีว๋านออก ส่วนภาระเร่งด่วนของบ่าวก็คือใช้ความคิดอนุมานความหมายแฝงที่แท้จริงของดวงชะตามังกรขั้นสูงออกมาให้ได้ว่าคืออะไรกันแน่ เหตุใดคำคำนี้ถึงเกี่ยวพันกับคุณชายอยู่เสมอ หากสามารถสืบสาวต้นสายปลายเหตุที่ซ่อนอยู่ภายใน บางทีเรื่องราวหลายอย่างก็จะมีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลแล้ว”

เย่เฉินพยักหน้าอย่างเห็นด้วย แต่กลับอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างทอดถอนใจ: “การเปิดจุดหนีว๋านฟังดูง่าย แต่ฉันกลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเริ่มยังไง ตอนนี้ฉันไม่มีวิธีการดี ๆ ที่จะมายกระดับผลการฝึกฝน ความรู้ในตำราเก้าเสวียนเทียนมีเยอะมาก เนื้อหาซับซ้อน แต่กลับไม่มีวิชาบำเพ็ญตนที่เป็นระบบอย่างแท้จริงแม้แต่วิชาเดียว แม้การเล่นแร่แปรธาตุจะทำให้ศักยภาพของฉันพัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ว่าโอสถในตอนนี้ก็ถึงช่วงตีบตันแล้ว ถึงยาเสริมชี่ปราณจะดี แต่การกินยาเสริมชี่ปราณอย่างเดียวก็ไม่สามารถทำให้ผลการฝึกฝนและศักยภาพของฉันได้รับการยกระดับอย่างเป็นระบบอยู่ดี……”

หลินหว่านเอ๋อร์ถามอย่างตะลึง: “ตำราเก้าเสวียนเทียนทรงพลังขนาดนั้น แต่ภายในกลับไม่มีวิชาบำเพ็ญตนสักวิชาเลยอย่างนั้นหรือ?”