ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5863

อานเฉิงซีเคยค่อนข้างเป็นกังวลขั้นตอนการเติบโตของเย่เฉิน การหล่อหลอมของคุณธรรม อุปนิสัยและทัศนคติสามด้าน

เธอในฐานะที่เป็นคุณแม่ ย่อมหวังให้เย่เฉินได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด สภาพแวดล้อมที่ดีที่สุด การนำพาที่ดีที่สุด

แต่สภาพความเป็นจริงก็คือ เธอทำได้แค่เพียงมองดูเย่เฉินอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเติบโตมาอย่างยากลำบากพร้อมกันกับเด็กคนอื่นๆอย่างเงียบๆ ทำได้แค่เพียงจ้องมองเย่เฉินจบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายก็หยุดเรียนด้วยตนเอง มุ่งหน้าไปทำงานที่ไซต์ก่อสร้าง แต่กลับไม่สามารถยื่นมือเข้าก้าวก่ายอะไรใดๆได้

เวลาผ่านไปไม่นานนัก เธอก็กังวลว่าเย่เฉินอยู่ภายใต้สภาพแวดล้อมแบบนั้น ทัศนคติสามด้านจะบิดเบือนหรือไม่ จะเป็นคนที่เห็นแก่ตัวเกินไปหรือไม่ ขี้โกงเกินไปหรือไม่ แต่โชคดีที่เย่เฉินเป็นคุณชายของตระกูลที่มีทั้งเงินและอิทธิพลในตอนเด็ก และภายหลังมีสถานะเป็นเด็กกำพร้าฐานะยากจน เพื่อทัศนคติสามด้านของตนเองถึงตามหาจุดตรงกลางได้อย่างดีมาก

นี่ทำให้เขาไม่เพียงรับรองว่าเขามีทัศนคติสามด้านที่ปกติกับความรู้สึกเป็นธรรมที่ควรจะมี ในเวลาเดียวกันก็ทำให้เขาหลบเลี่ยงมาตรฐานศีลธรรมที่เข้มงวดกับตัวมากจนเกินไปแบบคุณพ่อของเขานั้น

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ

ในบางระดับ ได้ชดเชยนิสัยที่บกพร่องของเย่ฉางอิงเป็นอย่างมากแล้ว

อย่างเช่นตำแหน่งผู้นำตระกูลตระกูลเย่

ขั้นตอนการสืบช่วงต่อผู้นำตระกูลแบบปกติ ตามเหตุผลควรรอหลังจากคุณท่านเย่โจงฉวนตัดสินใจเกษียณด้วยตนเอง โดยเย่โจงฉวนชี้บอกว่าใครจะเป็นผู้สืบช่วงต่อด้วยตนเอง ถ้าหากลูกๆของเขามีข้อโต้แย้ง ก็จะต้องคิดหาหนทางทำให้คุณท่านเปลี่ยนใจ คนที่จิตใจโหดเหี้ยมกว่า อาจจะคิดหาหนทางกำจัดผู้สืบช่วงต่อคนเดิมทิ้งก่อน จากนั้นตนเองค่อยขึ้นรับตำแหน่ง

วงศ์ตระกูลที่ร่ำรวยแบบนี้ในปัจจุบัน เช่นเดียวกันกับบรรดาศักดิ์ชั้นสูงในสมัยโบราณ

แต่เย่เฉินกลับไม่ใช้วิธีการแบบนี้กับคนตระกูลเย่

เขาไม่เพียงไม่ได้เดินไปตามขั้นตอนประเพณีที่สืบทอดกันมา ถึงขนาดแม้แต่ตอนที่ประคับประคองตนเองขึ้นรับตำแหน่ง ก็ไม่ได้บอกกล่าวกับคนตระกูลเย่ไว้ก่อน

เขาเพียงแค่บอกกล่าวว่านพั่วจวินคร่าวๆ ต่อหน้าคนตระกูลเย่ ตนเองเพิ่งจะรับช่วงต่อเรื่องทั้งหมดของตระกูลเย่ ขาดคนทำงานพอดี ในเมื่อว่านพั่วจวินอยากจะสวามิภักดิ์ต่อตน ถ้าอย่างนั้นก็จะต้องแสดงความจงรักภักดีต่อตน

คำพูดประโยคเดียว ไม่เพียงรับทั้งสำนักว่านหลงเอาไว้ ยังบอกกับคนทั้งหมดตรงๆอีกด้วยว่า ตนได้เป็นผู้นำตระกูลของตระกูลเย่แล้ว ไม่ให้โอกาสใดๆแก่คนตระกูลเย่ในการโต้ตอบหรือครุ่นคิดโดยสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้นยังคร้านที่จะพูดการตัดสินใจของตนเองกับพวกเขาด้วยตนเอง แต่ทว่าบอกผลลัพธ์ให้แก่บุคคลที่สามไปตรงๆ ให้พวกฟังอยู่ข้างๆก็พอ

ในเวลาเดียวกัน

คฤหาสน์หลังเก่าตระกูลเย่

หลังจากที่เย่เฉินทานข้าวกับคุณท่านเสร็จ ก็พูดกับคุณท่านและถังซื่อไห่อย่างอดรนทนไม่ไหว: “คุณปู่ พ่อบ้านถัง พวกคุณทานกันก่อน ผมจะไปดูที่ห้องของคุณพ่อกับคุณแม่สักหน่อย”

ถังซื่อไห่กล่าวอย่างนอบน้อม: “คุณชาย ต้องการให้กระผมไปเป็นเพื่อนไหมครับ?”

“ไม่ต้องหรอก”เย่เฉินโบกมือ กล่าว: “ผมกับเสี่ยวหว่านไปด้วยกัน พวกคุณไม่ต้องสนใจพวกเราหรอก”

หลินหว่านเอ๋อร์ก็ลุกขึ้นเช่นกัน กล่าวอย่างมีมารยาท: “คุณปู่เย่ พ่อบ้านถัง พวกคุณทานกันก่อน”

พูดจบ เธอก็เดินออกจากห้องอาหารตามเย่เฉิน เดินมุ่งหน้าไปยังเรือนที่คุณพ่อคุณแม่ของเย่เฉินอาศัยอยู่ในตอนนั้น