ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5872

คำถามข้อนี้ของหลินหว่านเอ๋อร์ ทำให้เย่เฉินประหลาดใจมากทันที

เมื่อคิดดูอย่างละเอียด ที่หลินหว่านเอ๋อร์พูดก็มีเหตุผลเป็นอย่างมาก ถ้าหากนี่เป็นแผนการใหญ่ที่วางเอาไว้เมื่อยี่สิบปีก่อนจริง ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่มีทางนำช่วงเวลาสำคัญของแผนการนี้ตั้งความหวังไว้ที่ผู้ชายที่ไม่น่าพึ่งพาได้คนหนึ่ง

เซียวฉางควนพึ่งพาไม่ได้ขนาดไหน เชื่อว่าไม่มีใครมีประสบการณ์ไปมากกว่าเย่เฉิน

ถึงแม้พูดว่าเขาเป็นพ่อตาของตน แต่ตนสามารถพูดได้อย่างรับผิดเป็นอย่างยิ่งประโยคหนึ่งว่า ถ้าหากนำเรื่องสำคัญที่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ประสบความสำเร็จหรือล้มเหลว เอาไปฝากฝังไว้บนตัวเขาละก็ ถ้าอย่างนั้นมีความเป็นไปได้สูงว่าเรื่องนั้นจะล้มเหลว

ดังนั้นเขาจึงรีบหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรไปหาเซียวฉางควนพ่อตาของตนเองอีกครั้ง

เซียวฉางควนในเวลานี้ กำลังนอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ภายในห้องของตนเอง

หลังจากตั้งแต่ที่หานเหม่ยฉิงกับเฮ่อหยว่นเจียงคบหากัน ชีวิตของเขาก็สูญเสียความเบิกบานใจไป ประกอบกับในครอบครัวยังมีหม่าหลันที่ทำให้เขาแค่เห็นก็หงุดหงิดอีกคน ดังนั้นหนทางที่เขาฆ่าเวลาได้ดีที่สุดก็คือหลบมาเล่นโทรศัพท์มือถือในห้องของตนเอง ไม่ไปที่ไหนทั้งนั้น

ทันทีที่ได้รับสายของเย่เฉิน ทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อย ถึงอย่างไรช่วงระยะนี้เย่เฉินพูดว่าดูฮวงจุ้ยให้ลูกค้าที่ข้างนอกตลอด ไม่ได้กลับบ้านมาหลายวัน แล้วก็ไม่ได้ติดต่ออะไรกับเขาด้วย

ดังนั้น เขาจึงรับโทรสาย เอ่ยถามอย่างประหลาดใจ: “ลูกเขยคนดี ดึกดื่นขนาดนี้ทำไมถึงคิดจะโทรมาหาฉัน?”

เย่เฉินรีบกล่าว: “พ่อ หลายวันนี้ผมอยู่ข้างนอก อาจจะไม่สามารถกลับไปได้ตอนนี้ ดังนั้นจึงโทรศัพท์มาถามว่าพ่อกับแม่อยู่บ้านเป็นยังไงบ้าง”

เซียวฉางควนกล่าวด้วยความโมโห: “ยังจะเป็นยังไงได้อีก ฉันกับเธอไม่ได้พูดภาษาเดียวกัน ก็อยู่กันแบบใครไม่สนใจใครนะซิ”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เซียวฉางควนกล่าวด้วยความกลัดกลุ้มใจเป็นอย่างยิ่ง: “วันนั้นแจกันลายครามใบนั้นก็คือผิดปกติ ทันทีที่ถึงมือ ก็เหมือนกับว่ามันถูกทาน้ำมันเอาไว้ ลื่นหลุดออกจากมือของฉันทันที ลื่นพรืดทีหนึ่งก็หล่นลงไปบนพื้นแล้ว ไม่แน่ว่านี่ก็คือคนแซ่โจวคนนั้นจงใจทาน้ำมันเพื่อที่จะหลอกเอาเงินฉัน”

เย่เฉินกล่าวอย่างกลุ้มอกกลุ้มใจ: “พ่อครับ หลังจากแจกันลายครามใบนั้นหล่นแตกแล้ว เป็นผมที่ใช้ไข่ไก่ซ่อมแซม ผมจำได้ว่ามันเหมือนไม่ได้ทาน้ำมันนะครับ อีกอย่างผมจำได้ว่าพื้นผิวของมันไม่ได้ค่อนข้างมันวาวเท่าไหร่ เนื่องจากนั่นเป็นสิ่งของสมัยราชวงศ์ถัง ดังนั้นสีเคลือบของมันค่อนข้างหยาบ ถืออยู่ในมือมีจะต้องมีความรู้สึกสากมือแน่นอน ของประเภทนี้ค่อนข้างมีความชื้น จะลื่นหลุดออกจากมือได้ยังไงนะ?”

“คือว่า......”เซียวฉางควนปลายสายทางด้านนั้นอ้ำๆอึ้งๆพูดเหตุผลไม่ออก

เย่เฉินจึงกล่าวแนะนำเขา: “พ่อครับ เรื่องนั้นได้จัดการไปเสร็จสมบูรณ์แล้ว พ่อก็ไม่ต้องมีความกังวลใจอะไร พวกเราก็คุยกันถึงตรงนี้เธอ ในใจของผมค่อนข้างสงสัยเท่านั้น ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นพ่อก็บอกกับผมตรงๆก็พอแล้ว”

เซียวฉางควนคิดในใจทันที: “ที่เย่เฉินพูดก็ถูก ถึงแม้ว่าตอนนั้นฉันจะประสบปัญหา อีกทั้งยังถูกตบอีกด้วย แต่โชคดีที่เย่เฉินจัดการเรื่องนี้ได้ในที่เกิดเหตุ แจกันลายครามที่เขาซ่อมแซมแม้แต่ซ่งหวั่นถิงยังเอ่ยปากชม ยังพูดอีกว่าราคาจะต้องเพิ่มขึ้นมาก ฉันเองก็ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ”