ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5896

ในร้านตุ๋นห่านที่ไม่โดดเด่นของไชน่าทาวน์ร้านนี้ การแสดงอันน่าอัศจรรย์ใจทว่าน่าสนใจฉากหนึ่งกำลังจัดแสดงอยู่

ห้าคนที่เคยโหดเหี้ยมอำมหิต ในไชน่าทาวน์ยโสโอหังเหลือคณา สมาชิกของแก๊งที่เคยทำให้พ่อค้าแม่ค้าชาวจีนหวาดกลัวมานับไม่ถ้วน วินาทีนี้กระนั้นต่างคุกเข่าอยู่บนพื้น ยัดกระสุนเข้าอันเหลืองทองอร่ามไปในปากอย่างต่อเนื่อง

ลูกกระสุน9 มมที่ทั้งหนาทั้งอ้วนของปืนพก กลืนลงไป ขมขื่นยิ่งกว่าเม็ดยาที่ใหญ่ที่สุดกว่ามาก

อีกทั้งคนเหล่านี้ไม่มีแม้น้ำสักแก้วช่วยหล่อลื่น ทำได้เพียงกัดฟันกลืนลงท้องไปอย่างนั้น

น่าสังเวชที่สุดก็คือวิล จอห์นสัน

เพราะว่าพี่สาวของเขา คือคนรักของหนึ่งในผู้นำระดับใหญ่ของเบริน์นิ่ง แองเจิ้ล อีกทั้งเขาโดยชาติกำเนิดยังแฝงไปด้วยความชั่วร้าย ลงมืออย่างโหดเหี้ยม ดังนั้นเขาอยู่ในเบริน์นิ่ง แองเจิ้ล ก็ถือว่าได้เป็นผู้จัดการระดับกลางแล้ว ผู้นำระดับใหญ่ของเบริน์นิ่ง แองเจิ้ลนำเอาไชน่าทาวน์เขตนี้มอบให้เขามาจัดการดูแล

ถ้าใช้คำศัพท์ของมาเฟียเกาะฮ่องกงมาพูด เขาก็คือไชน่าทาวน์บิ๊กบอสของเบริน์นิ่ง แองเจิ้ล

เพียงแต่ว่า บิ๊กบอสคนนี้ ในสายตาตอนนี้ช่างน่าสังเวชเหลือเกิน

ลูกน้องสี่คนของเขา ถึงแม้ว่าจะกลืนลูกกระสุน9มมอย่างขมขื่นจนขีดสุด แต่ก็ดีที่รูปร่างของลูกกระสุน9มมค่อนข้างโค้งมน ดังนั้นกัดฟัน พยายามกลืนอย่างสุดชีวิตก็สามารถกลืนลงไปได้

เพียงแต่วิล จอห์นสันนั้นน่าเวทนาแล้ว

เขากินคือแบบที่เย่เฉินลงมือถอดชิ้นส่วนด้วยตัวเอง ลูกกระสุนทุกลูก ต่างมีเย่เฉินถอดชิ้นส่วนด้วยตัวเอง นำเอาดินขับเทลงในปากของเขาด้วยตัวเอง หลังจากนั้นค่อยนำเอาหัวกระสุนกับปลอกกระสุนยัดเข้าไปในปากของเขาบีบบังคับให้เขารีบกลืนลงไป

ปลอกกระสุนหลังจากสูญเสียหัวกระสุน บริเวณตะเข็บคมอย่างมาก ติดอยู่ที่ต่อมทอนซิลของวิล จอห์นสันอยู่บ่อยๆ แต่เย่เฉินก็ไม่ให้โอกาสเขาค่อยๆกลืนอย่างราบรื่น ดังนั้นเขาทำได้เพียงพยายามกลืนลงไปอย่างสุดชีวิต พึ่งจะกลืนลงไปสามลูก ก็เริ่มกลืนไปด้วย กระอักเลือดไปด้วยแล้ว ลำคอ ช่องปากอีกทั้งหลอดอาหารต่างถูกปลอกกระสุนบาดเป็นแผล

วิล จอห์นสันราวกับว่าใจสลาย แต่ที่ทำให้เขาใจสลายคือ เย่เฉินหยิบปืนพกที่ถอดแม็กกาซีนออกขึ้นมา จับกระบอกปืนเอาไว้แน่นทำเป็นค้อน ทันใดนั้นกระแทกไปยังข้อเท้าขวาของเขา ตามด้วยเสียงการแตกร้าวที่ดังกรอบแกรบ วิล จอห์นสันเจ็บจนแทบจะหมดสติไป

แต่เย่เฉินไม่ให้โอกาสเขาหมดสติไป

เขายกมือขึ้นปืนร่วง แล้วก็กระแทกลงบนเท้าซ้ายของเขากลายเป็นเลือดเนื้อผสมปนเป

ทันใดนั้น เย่เฉินไม่สนใจเสียงร้องครวญครางอย่างบ้าคลั่งของวิล จอห์นสัน ทว่าถามเฉียงไจ่อีกครั้ง：“คุณพูดต่อ”

เฉียงไจ่พูด：“ครั้งที่สองที่เจอเขา คือเขามาที่ร้านของผม เขาต้องการเงินสามพันดอลลาร์จากผม แต่ว่าผมหามาไม่ได้ เขาพาคนมาสองสามคนมารุมตีผมหนึ่งที ยังพูดว่าวันนี้เป็นกำหนดเวลาวันสุดท้ายที่ให้ผม”

เย่เฉินมองดูใบหน้าของเฉียงไจ่ที่ขุ่นเคืองจนเป็นสีม่วง พยักหน้าเล็กน้อยแล้ว ดึงคอเสื้อของวิล จอห์นสัน บนใบหน้าซ้ายขวาของเขาง้างมือฟาดลงถึงสี่ห้าครั้งแล้ว ฟาดเสียจนเส้นเลือดฝอยบนใบหน้าของเขาต่างเลือดหยดออกมาอย่างน่าเวทนา นี่จึงได้นำวิล จอห์นสันทิ้งลงที่ด้านข้าง