ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5897

หลังจากนั้น เขาถามเฉียงไจ่：“ครั้งที่สามล่ะ?”

เฉียงไจ่พูด：“ครั้งที่สามคือในคืนก่อน เขานั่งอยู่ในคาดิลแลคคันหนึ่ง รถคันนั้นจอดอยู่ที่มุมถนน อะชงของแก๊งคนเชื้อสายจีนพอดีออกมาจากไนต์คลับ ถูกลูกน้องของเขาลากตัวขึ้นรถแล้ว หลังจากนั้นศพของอะชงก็ถูกผลักลงมาแล้ว คาดิลแลคก็ขับออกไปแล้ว……”

เย่เฉินพยักหน้า ถามอีกว่า：“อะชงคนนั้น โดยปกติอยู่ที่ไชน่าทาวน์มีการรังแกผู้ชายเอาเปรียบผู้หญิง รังแกพวกเดียวกันหรือเปล่า?”

เฉียงไจ่ส่ายหัวพูดว่า：“แก๊งคนเชื้อสายจีนอยู่ในไชน่าทาวน์ยังค่อนข้างมีความหมาย ถึงแม้ก็เก็บค่าคุ้มครองเป็นงวดจากพวกเราที่นี่ แต่เขาช่วยพวกเราจัดการปัญหาเหล่านี้จริงๆ โดยเฉพาะคือเหมือนกับพวกเราเหล่านี้ที่ลักลอบเข้าเมืองมาอย่างผิดกฎหมาย มักจะมีคนรังแกพวกเรา โดยปกติแก๊งคนเชื้อสายจีนต่างจะช่วยพวกเรารับหน้า อีกทั้งพวกเขาเก็บเงินก็ค่อนข้างสมเหตุสมผล เพราะว่าอยู่ในสหรัฐอเมริกาทำธุรกิจเล็กๆน้อยๆ ภาษีสามารถไม่จ่ายได้ ค่าคุ้มครองนั้นขาดไปไม่ได้อย่างแน่นอน เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว แก๊งคนเชื้อสายจีนมีคุณธรรมกว่ามาก……”

“โอเค”เย่เฉินถามอีกว่า：“คุณพูดว่าในตอนนั้นวิล จอห์นสันนั่งอยู่ในรถ เขานั่งอยู่ที่ตำแหน่งไหน?”

เฉียงไจ่ยังหลบตาอยู่บ้าง แต่ก็ยังดึงความกล้าพูดออกมา：“เขานั่งอยู่ที่ด้านหลังของตำแหน่งข้างคนขับ”

เย่เฉินถามต่อ：“งั้นตำแหน่งที่อะชงถูกพาขึ้นรถ จากประตูรถตำแหน่งด้านหลังคนขับหรือเปล่า?”

เฉียงไจ่พยักหน้า：“ใช่……”

“โอเค” เย่เฉินนิ่งไปสักพัก ถามเขา：“คุณมองเห็นชัดเจนไหมว่าใครเป็นคนยิงปืน?”

เฉียงไจ่ส่ายหัว：“มองไม่ชัดเจนว่าใครเป็นคนยิง แต่หลังจากอะชงตายแล้ว หน้าต่างตำแหน่งด้านหลังข้างคนขับก็ลดลงมา ผมมองเห็นวิล จอห์นสันคนนั้นถุยเสลดออกมายังด้านนอก”

เย่เฉินมองไปยังวิล จอห์นสัน ถามเสียงดังออกมา：“ผมถามคุณ อะชงของแก๊งคนเชื้อสายจีน คือคุณเป็นคนฆ่าหรือเปล่า?”

วิล จอห์นสันรีบส่ายหัวพูดว่า：“ไม่ใช่ผม ไม่ใช่ผม！”

เย่เฉินมองไปยังสี่คนที่เหลือ เอ่ยปากออกมา：“พวกคุณสี่คนใครจะพูดความจริงกับผม ลูกกระสุนสามารถทานน้อยลงห้าลูกได้ แต่ว่าถ้าพวกคุณต่างไม่พูดความจริง หรือว่าปฏิเสธการตอบคำถามของผม ในขณะเดียวกันผมจะให้พวกคุณกินลูกกระสุน แล้วนำเอาปืนพกของพวกคุณแยกชิ้นส่วนออกมาต่างกินลงไปทั้งหมด”

ลุงโจงที่อยู่ด้านข้างเอ่ยปากออกมา：“คุณชาย หนี่ต้าเหว่ยคือเมื่อหลายปีก่อนจากแผ่นดินใหญ่ลักลอบเข้าเกาะฮ่องกง จากเกาะฮ่องกงลักลอบเข้ามาที่สหรัฐอเมริกา ถึงแม้ว่าจะอยู่ในแก๊งอันธพาล แต่คนก็ยังไม่เลว”

เย่เฉินพยักหน้าแล้ว ถามเฉียงไจ่：“คุณสามารถหาเขาเจอได้ไหม?”

เฉียงไจ่คิดๆดูแล้ว：“คุณเย่ พี่ต้าเหว่ยเหมือนกับว่าหนีไปหลบภัยแล้ว ตอนนี้อยากจะหาตัวเขาคงไม่ง่ายนัก”

ลุงโจงเอ่ยปากออกมา：“เขาแน่นอนว่าไม่ได้ไปจากไชน่าทาวน์ ไม่แน่อาจจะซ่อนตัวอยู่ที่เมิ่งลู่ ซาร์ลอนผมเข้าใจความเคยชินของเขา เชื่อเสมอว่าสถานที่ที่อันตรายที่สุดจะปลอดภัยที่สุด”

เฉียงไจ่ตกใจพูดออกมา：“คงไม่ใช่มั้งลุงโจง……คนทั้งไชน่าทาวน์ต่างทราบว่าเจ๊เจ้าของร้านเมิ่งลู่ ซาร์ลอนคนเป็นคนรักของพี่ต้าเหว่ย ในเวลาแบบนี้ยังจะกล้าซ่อนตัวอยู่ที่นั่น……”

ลุงโจงพูด：“คุณอย่าได้ถามมากมาย ตรงไปที่เมิ่งลู่ ซาร์ลอนบอกกับเจ๊เจ้าของร้าน ก็พูดว่าผมกลับมาแล้ว เชิญเขามาพบสักหน่อย”