หนี่ต้าเหว่ยฟังถึงตรงนี้ ภายในใจอับอายมากและรู้สึกผิดอย่างมาก
เขาไม่เห็นดีเห็นงามกับเฉียงไจ่จริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น เย่เฉินก็เป็นคนแปลกหน้าไม่รู้ว่ามาจากไหน เขาไม่เชื่อว่าเย่เฉินมีความสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ หรือว่าช่วยเหลือเฉียงไจ่ได้ ภายใต้การกดขี่ของเบริน์นิ่ง แองเจิ้ล ฟื้นฟูแก๊งคนเชื้อสายจีน
แต่ว่า เขาไม่อาจไม่ยอมรับสักนิด นั่นก็คือเฉียงไจ่คนนี้เป็นคนหนุ่มที่ผ่านโลกมาไม่มาก แน่นอนว่ากล้าหาญกว่าตัวเองอยู่มาก
ถึงแม้ว่าภายในใจจะไม่ค่อยเชื่อมั่นในกำลังของเย่เฉิน แต่หนี่ต้าเหว่ยก็เช่นเดียวกันมีความกังวลของตัวเอง ถ้าตัวเองจัดการเย่เฉิน งั้นตัวเองก็จะสามารถแอบซ่อนตัวต่อได้ ทั้งชีวิตนี้ก็ไม่มีวันที่จะฟื้นตัวขึ้นมาได้
แต่ว่า ถ้าตัวเองร่วมมือกับเย่เฉิน เป็นไปได้ว่ายังมีโอกาสฟื้นตัวอยู่สักนิด
คิดถึงตรงนี้ เขาไม่เพียงมองไปยังเฉินจ้างโจงที่อยู่ด้านข้าง
ในสายตาของเขา เฉินจ้างโจงเป็นบุคคลที่ไม่ธรรมดาคนหนึ่ง
ถึงแม้ว่าหลายปีมานี้จะอุดอู้อยู่ในร้านตุ๋นห่านมาโดยตลอด แต่เขาแน่นอนว่าเป็นคนที่ฉลาดหลักแหลมเป็นอันดับหนึ่งของไชน่าทาวน์ กระนั้นแม้แต่เขายังเชื่อมั่นเย่เฉิน งั้นก็แสดงว่าเย่เฉินต้องมีความสามารถมากกว่าที่ตัวเองคาดคิดไว้
จากนั้น เขาจึงตัดสินใจ พูดกับเย่เฉินว่า:“คุณเย่ ผมยินยอมร่วมมือกับคุณ ต้องการให้ผมทำอะไร คุณบอกกล่าวมาได้เลย!”
เฉินจ้างโจงที่อยู่ด้านข้างพูดแนะนำกับเย่เฉิน:“ผู้รับผิดชอบของตระกูลซาโน่รุ่นนี้เป็นคนที่มีสมองดีอย่างมาก พวกเขานำเอางานทั้งหมดของธุรกิจ แบ่งแยกออกอย่างพิถีพิถันกลายเป็นหลายสายงาน หลังจากนั้นค่อยนำเอาแต่ละสายงานมอบให้แต่ละองค์กรรับผิดชอบต่างกันออกไป หลังจากนั้นระหว่างองค์กรต่างให้ความร่วมมือกัน ถ่วงดุลซึ่งกันและกัน เฝ้าระวังซึ่งกันและกัน”
เย่เฉินเลิกคิ้วขึ้นมาแล้ว พูดว่า:“ลุงโจง คุณแนะนำอย่างละเอียดสักหน่อย”
เฉินจ้างโจงอธิบายออกมา:“มุมมองของผมก็เป็นตอนที่อยู่ที่นี่ในก่อนหน้านี้ ตัวเองตามข้อมูลบางอย่างที่เผยแพร่อยู่ที่โลกภายนอก อีกทั้งที่ตัวผมเองได้เห็นได้สัมผัสมา สรุปออกมา อาจจะไม่แม่นยำนัก แต่ก็ไม่น่าจะคลาดเคลื่อนไปมากนัก”
พูดจบ เฉินจ้างโจงจึงพูดออกมาอย่างจริงจัง:“ความจริง แหล่งรายได้ที่ใหญ่ที่สุดของตระกูลซาโน่ ก็คือการลักลอบจำหน่ายสารเสพติดมาโดยตลอด พวกเขามีกลุ่มแก๊งที่ลักลอบนำเข้าโดยเฉพาะ มีกลุ่มแก๊งที่จัดจำหน่ายโดยเฉพาะ อีกทั้งมีมากมายที่เหมือนกับเบริน์นิ่ง แองเจิ้ลแบบนี้ เป็นกลุ่มแก๊งชั้นล่างสุดที่คอยแย่งเขตพื้นที่ไปทั่วทั้งอเมริกา”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...