ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5909

จูเลียดูกังวลและผิดหวัง พูดร้องขออย่างขมขื่นไปว่า：“คุณคะ คุณพาฉันออกไปจากที่นี่ ฉันจะให้คุณสองแสน！”

เย่เฉินยังคงไม่สะทกสะท้าน：“ผมต้องการเงินสด และต้องการตอนนี้！”

จูเลียร้อนรนจนน้ำตาจะไหลออกมา เธอหันไปมองที่วิลล่าอยู่บ่อย ๆ กลัวพ่อจะตามออกมาจากด้านใน

แต่ว่า เย่เฉินกลับไม่ให้โอกาสใด ๆ แก่เธอ

ตอนนี้เอง ชายร่างสูงอ้วนสวมสูทวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยคนกลุ่มใหญ่ เมื่อจูเลียเห็นแบบนี้ ก็หมดหวังทันที เพราะว่าผู้ชายชุดสูทที่วิ่งอยู่หน้าสุด ก็คืออันโตนิโอพ่อของเธอนั่นเอง

ตอนนี้อันโตนิโอทั้งโกรธทั้งร้อนใจ เขาไม่คิดเลยว่า เมื่อกี๊จูเลียผู้เป็นลูกสาวไม่ทันระวังจึงทำชายกระโปรงขาด บอกว่าจะไปหาเข็มกับด้ายมาเย็บ สุดท้ายตัวเองก็ได้ยินลูกน้องมารายงาน บอกว่าลูกสาวขับรถชนที่หน้าวิลล่า！

ได้ยินข่าวนี้ ความคิดแรกของเขาไม่ได้เป็นห่วงความปลอดภัยของลูกสาว แต่กลัวลูกสาวจะหนีไป ดังนั้นจึงเลือกตามออกมา

จูเลียมองเขา ดิ้นรนอยากจะหนี แต่ไม่คิดว่าจะถูกเย่เฉินจับไว้ เย่เฉินพูดอย่างเคร่งขรึมว่า：“คุณ ถ้าตอนนี้คุณหนี งั้นก็ชนแล้วหนีสิ！”

จูเลียร้อนรนจนกระทืบเท้า เดิมทีที่รู้สึกผิดต่อเย่เฉิน เวลานี้กลับอยากจะตบเย่เฉินสักฉาด

ด้วยความหมดหนทาง เธอได้แต่ชี้ไปที่พ่อที่ใกล้มาเรื่อย ๆ พูดว่า：“นั่นพ่อฉัน เขาจะให้เงินคุณแทนฉันเอง ขอร้องล่ะคุณปล่อยฉันไปนะ ให้ฉันไปก่อน”

“ไม่ได้”เย่เฉินพูดอย่างหนักแน่นว่า：“คุณชนผม ผมก็ต้องเอาค่าชดใช้กับคุณ ไม่เกี่ยวกับเขา เงินหนึ่งแสนดอลลาร์ ห้ามขาดแม้แต่นิดเดียว！”

จูเลียโกรธจนน้ำตาไหล กำลังจะพูด พ่อที่ชื่ออันโตนิโอก็มาถึงตรงหน้าแล้ว พูดกับเธออย่างโกรธจัดว่า：“จูเลีย！อธิบายกับพ่อมา ทำไมลูกมาอยู่ตรงนี้！”

จูเลียก็ไม่ยอมแพ้ ตะโกนไปว่า：“เพราะฉันอยากไปจากบ้านหลังนี้！พวกพ่อใครก็ขวางฉันไม่ได้！”

เย่เฉินมองเขา พูดอย่างไม่เย่อหยิ่งหรือถ่อมตัวไปว่า：“ลูกสาวคุณขับรถชนผม คุณไม่คิดจะชดใช้ค่าเสียหายแล้วยังจะให้เธอไปอีก？นี่คุณรังแกคนซื่อสัตย์ไปแล้ว！”

อันโตนิโอขมวดคิ้วมองเย่เฉิน แล้วมองรถสองคันที่เกิดอุบัติเหตุอีกครั้ง เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา หยิบเงินออกมาหนึ่งพันดอลลาร์ ยื่นไปตรงหน้าเย่เฉิน พูดนิ่ง ๆ ว่า：“เห็นแก่ที่คุณช่วยผมขวางลูกสาวผมไว้ให้ เอานี่ไปหนึ่งพันดอลลาร์ แล้วรีบไสหัวไปซะ！”

เย่เฉินยิ้มเยาะ แล้วพูดอย่างดูถูกว่า：“หนึ่งพันดอลก็ซื้อผมได้แล้ว？นี่คุณจน หรือผมจนกันนะ？”

อันโตนิโอไม่คิดว่า เย่เฉินจะแยกแยะเหตุการณ์ไม่ออกเช่นนี้ ก็ดูเย็นชาผิดปกติ จ้องไปที่เย่เฉิน ถามเสียงคมกริบว่า：“คุณจะเอาเท่าไหร่”

ถามไปแล้ว อันโตนิโอก็เอาแต่จ้องเย่เฉิน รอเย่เฉินแจ้งจำนวนเงิน จนเขาแอบบ่นในใจว่า ：“ไอ้หมอนี่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล้ามาโลภต่อหน้าฉันอีก เกรงว่าอยากได้เงินจนไม่กลัวตาย！ถ้าเขากล้าพูดจำนวนเงินเกินห้าพันดอล ฉันก็จะบิดหัวเขาให้หักเลย！”

ตอนนี้เอง เย่เฉินเงยมองอันโตนิโอ กระแอมออกมา แล้วพูดเสียงสูงว่า：“ฟังให้ดีนะ เงินหนึ่งแสนดอลลาร์ ไม่ขาดไปแม้แต่นิด！”