ได้ยินราคาที่เย่เฉินแจ้ง มุมปากอันโตนิโอก็กระตุกเล็กน้อย
เขากัดฟันยิ้มว่า:“ใช้ได้นี่ รีดไถมะเฟียได้ คุณนี่มีความสามารถเสียจริง!”
เย่เฉินถามอย่างอยากรู้อยากเห็นว่า:“อ๋อ คุณคือมะเฟีย?”
อันโตนิโอหัวเราะอย่างเยือกเย็นว่า:“ทำไม?เพิ่งจะดูออก?”
พูดจบ เขาก็เอาเงินหนึ่งพันกลับเข้าไปในกระเป๋า แล้วพูดกับเย่เฉินด้วยท่าทางหยิ่งผยองว่า:“ในเมื่อรู้ตัวตนผมแล้ว งั้นตอนนี้คุณก็ไสหัวไปยังทันอยู่”
เย่เฉินพูดอย่างไม่พอใจว่า:“เงินยังไม่ให้ผมก็คิดจะจัดการผมเสียแล้ว ยังไม่ตื่นเหรอ?”
อันโตนิโอกัดฟันพูดว่า:“ไอ้หนุ่ม ให้โอกาสแล้วไม่รับไว้อีก งั้นก็อย่ามาว่าฉันล่ะ!”
พูดจบ เขาก็กำชับลูกน้องว่า:“ตัดขาสองข้างของมันมา จากนั้นขับรถเอามันไปทิ้งอีกไกลหลายร้อยไมล์ เร็วเข้าล่ะ แขกคนสำคัญจะมาถึงแล้ว”
ลูกน้องหลายคนเตรียมหมัดพร้อมเดินไปทางเย่เฉินทันที
ตอนนี้เอง มีเสียงไซเรนดังขึ้น รถตำรวจหลายคันขับเข้ามาตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
หลังจากรถจอดสนิทแล้ว ตำรวจกว่าสิบนายก็ลงมาจากรถหลายคัน หนึ่งในนั้นมาตรงหน้าอันโตนิโอ แล้วพูดว่า:“อันโตนิโอ เราได้รับโทรศัพท์แจ้งว่า มีคนบอกว่ามะเฟียขับรถชนคนที่นี่เสียชีวิต เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
อันโตนิโอตกใจเล็กน้อย จากนั้นมองไปที่เย่เฉินอย่างไม่รู้ตัว
ตำรวจขอให้เขาเอามือออกมาแล้วแผ่ราบกับพื้น แต่เขาไม่ให้ความร่วมมือ บางคนถึงกับเอามือล้วงกระเป๋าอย่างยั่วยวน พูดว่าก็ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาไม่ได้เหรอ?
และตำรวจสหรัฐอเมริกาเจอคนเสแสร้งเช่นนี้ ก็จะไม่ให้โอกาสเขาเสียใจ ไม่ว่าตำรวจจะมีกี่คน ทุกคนก็จะจัดการให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด แล้วกลับไปเขียนหนังสือว่าตัวเองคิดเขาว่าเอามือสอดเข้าไปสงสัยว่าจะมีปืนอยู่ในกระเป๋า วันถัดมาก็ทำงานได้ปกติ
อันโตนิโอก็คิดว่า ถ้าลูกน้องตัวเองนอนลงตรงนี้ ทำลายหน้าตัวเองมาก ดังนั้นจึงพูดว่า:“คุณตำรวจ นี่ก็แค่อุบัติเหตุรถชนธรรมดา ๆ นี่ครับ ลูกสาวผมไม่ระวังจึงขับชนรถของชายคนนี้ พวกเรากำลังตกลงเรื่องค่าชดเชยอยู่”
ตำรวจคนนั้นก็ไม่ค่อยอยากมีปัญหาจนทำให้อันโตนิโอไม่พอใจ ดังนั้นจึงมองไปยังเย่เฉิน แล้วถามว่า:“คุณครับ สถานการณ์เป็นอย่างที่เขาพูดหรือไม่ครับ?”
เย่เฉินส่ายหน้าพูดว่า:“แน่นอนว่าไม่ใช่ เขาชนผม แต่ไม่ชดเชยให้ผม และยังขู่ว่าจะฆ่าผมอีก”
พูดไป เย่เฉินก็ทำตามสไตล์หม่าหลันผู้เป็นแม่ยาย แล้วนั่งข้างถนน พูดนิ่ง ๆ ว่า:“ผมไม่สน วันนี้ผมจะอยู่ตรงนี้ดูว่าคุณจะฆ่าผมทิ้งอย่างไร!แล้วก็ พวกเขามีปืนกันทุกคน ถ้าพวกคุณไม่จัดการ ผมจะเอาไปเผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ต!ให้ทุกคนเห็นว่าตำรวจนครนิวยอร์กปกป้องมะเฟียอย่างไร”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...