ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5917
จูเลียมองเย่เฉินอย่างตกใจ โพล่งถามว่า：“คุณ……คุณรู้ได้อย่างไร？”
เย่เฉินพูดอย่างสบาย ๆ ว่า：“คนอย่างโอมาน ราโมวิช ผมพอเข้าใจมาบ้าง ช่วงนี้เหมือนเขาหาภรรยาไปทั่วทุกที่ ไม่น่าล่ะพ่อคุณถึงอยากให้คุณแต่งกับเขา？”
จูเลียดูไม่เป็นธรรมชาติทันที พูดอย่างลังเลว่า：“นี่ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะมาเป็นห่วง คุณคิดดีกว่าว่าวันนี้จะออกไปจากที่นี่อย่างมีชีวิตแบบไหน！”
เย่เฉินยิ้ม：“ไม่ต้องห่วง อีกครึ่งชั่วโมง ผมจะให้พ่อคุณคุกเข่าลงแล้วพาฉันออกจากประตูนี้”
จูเลียหมดคำพูดกับเย่เฉิน แม้ว่าเธอจะมีจิตใจดี แต่ในฐานะลูกสาวตระกูลซาโน่แล้ว ได้เห็นการฆ่าคนตายมามาก ดังนั้น เธอจึงพูดไม่ออกเลย สำหรับท่าทางแบบนี้ของเย่เฉิน เธอก็หมดความอดทนที่จะโน้มน้าวอีกแล้ว จึงพูดอย่างเย็นชาว่า：“ที่ควรพูดฉันพูดไปหมดแล้ว ถ้าคุณยังอยากตาย ก็ขอให้มีความสุขล่ะ”
จูเลียพูดจบ อันโตนิโอก็พาโอมาน ราโมวิชเดินมาข้างหน้า ตอนแรกอันโตนิโอยังไม่เห็นเย่เฉิน ความสนใจของเขาทั้งหมดอยู่ที่จูเลียลูกสาวของตัวเอง และโอมาน ราโมวิชที่อยู่ด้านข้างก็เช่นกัน ดวงตาเขามองไปที่จูเลีย และมองออกว่า เขาพอใจจูเลียมาก
อันโตนิโอมาตรงหน้าจูเลีย รีบพูดว่า：“จูเลีย ทักทายคุณโอมาน ราโมวิชเร็วสิ！”
จูเลียพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ：“ฉันไม่รู้จักโอมาน ราโมวิชอะไรนั่น ตอนนี้ฉันจะไปจากที่นี่ กรุณาอย่าขวาง”
สีหน้าของอันโตนิโอดูแย่ทันที เขาจ้องจูเลียเขม็ง จากนั้นหันไปพูดกับโอมาน ราโมวิชว่า：“ขอโทษนะคุณโอมาน ราโมวิช นิสัยจูเลียนั้นแปลก ๆ และก็ยังไม่คุ้นเคยกับคุณ อาจจะรั้นไปนิดหน่อย ได้โปรดอย่าใส่ใจเลยครับ”
โอมาน ราโมวิชมองหน้าตาที่สวยงามของจูเลีย ยิ้มไปพูดไปว่า：“ไม่ต้องห่วง เรื่องเล็กทั้งนั้น ผมชอบความตรงไปตรงมาของคุณจูเลีย”
อันโตนิโอโล่งอก รีบพูดกับจูเลีย：“ดูสิ！คุณโอมาน ราโมวิชน่ะตระหนักรู้สูงพอ ไม่ทำตัวไร้วุฒิภาวะกับแก ยังไม่รีบขอบคุณคุณโอมาน ราโมวิชอีก！”
พอคำนี้พูดออกไป โอมาน ราโมวิชก็มองเย่เฉินโดยไม่รู้ตัว เมื่อเขาเห็นเย่เฉินพร้อมกับใบหน้าเยาะเย้ย รูม่านตาเขาหดลง ดูหวาดกลัวขั้นสุด！
เขาถามโดยไม่รู้ตัวว่า：“คุณ……คุณเย่ ทำไมคุณมาอยู่นี่！”
เย่เฉินยิ้ม แล้วพูดว่า：“ไม่เจอกันนานเลยนะ คุณโอมาน ราโมวิช”
เมื่อพูดคำนี้ออกไป อันโตนิโอก็ตะลึงงันโดยสิ้นเชิง
เขาหยั่งเชิงถามโอมาน ราโมวิช：“คุณโอมาน ราโมวิช คุณ……คุณรู้จักคนนี้เหรอ？”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...