ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5922

ตอนนี้เอง เย่เฉินมองอันโตนิโอที่ตกตะลึง ก็ยิ้มไปพูดไปว่า：“ฝีมือยิงปืนคุณแย่จังเลยนะ”

“ห่า！”อันโตนิโอไม่คิดอีกต่อไป เหนี่ยวไกไปที่หัวของเย่เฉินทันที

เสียงดังปัง เรื่องประหลาดแบบเดียวกันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

เย่เฉิน หลับกระสุนของตัวเองได้อีกครั้ง！

อันโตนิโอคางตก พูดพึมพำ：“คุณ……คุณทำได้ไง？！”

เย่เฉินเย้ยหยันไปว่า：“นี่กังฟูของหัวเซี่ยไง น่าขำ”

พูดจบ เขาก็ใช้แรงสองมือทันที กุญแจมือ 6 ข้างบนข้อมือถูกปราณทิพย์หักเป็นชิ้น ๆ เศษโลหะดูเหมือนมีตา พุ่งไปที่หัวลูกน้องทั้งแปดของอันโตนิโออย่างรวดเร็ว ทรงพลัง จนหัวของทั้งแปดนั้นระเบิดออก！

เมื่อเห็นลูกน้องแปดคนนอนลงไปที่ เลือดสดไหลลง อันโตนิโอคิดว่าตัวเองเห็นผี ก็ตกใจจนหันกลับจะถอยหนี แต่เวลาเข่าของเขาอ่อนแรงจากความกลัวสุดขีด ทำให้ไม่สามารถขยับได้

เขาก็เป็นแบบนี้ โอมาน ราโมวิชก็เช่นกัน

เขามองเย่เฉินอย่างตะลึงงัน ในใจไม่หยุดบอกตัวเองว่า：“ฉันต้องฝันไปแน่ ฉันกำลังฝันอยู่แน่！”

และเฉียงไจ่กับจูเลีย ต่างก็มองด้วยความตกตะลึงอยู่นาน แทบไม่เชื่อทุกสิ่งที่เห็นตรงหน้า

เวลานี้เอง เย่เฉินยื่นมือไปหยิบปืนพกเบเร็ตต้า จากในมืออันโตนิโอ แล้วหันไปเล็งที่หัวเขา จากนั้นถามด้วยรอยยิ้มว่า：“คุณชอบเอาปืนเล็งหัวคนอื่นใช่ไหม？”

อันโตนิโอตกใจมาก พึมพำด้วยความกลัวอย่างมาก：“ไม่……ไม่ใช่……”

โอมาน ราโมวิชเห็นเช่นนี้ ก็อยากจะถอยออกไปเงียบ ๆ แต่ตอนนี้เอง จู่ ๆ เย่เฉินก็เล็งปืนไปที่เข่าขวาเขา แล้วเหนี่ยวไกด้วยความเด็ดขาด！

ปัง！

ในห้องเก็บไวน์มีเสียงปืนหนึ่งนัดดังขึ้นมา โอมาน ราโมวิชกอดเข่าตัวเองไว้ ล้มลงไปที่พื้นพร้อมเสียงเจ็บปวด

เย่เฉินพูดด้วยใบหน้านิ่งเฉย：“คุณโอมาน ราโมวิช เดินก้าวไปข้างนอกหน่อย นัดต่อไปก็จะยิงยอดหัวกระโหลกของคุณ คุณว่าผมสามารถทำให้ยอดหัวกระโหลกของคุณลอยออกไปได้ด้วยนัดเดียวไหม？”

จูเลียที่อยู่ด้านข้างได้สติคืนมา รีบพูดว่า：“อย่า！ขอร้องล่ะอย่าทำร้ายพ่อฉัน！”

เย่เฉินมองเธอ แล้วพูดอย่างเย็นชา：“ที่นี่คุณไม่มีสิทธิ์พูด！พ่อคุณอยากให้คุณเห็นว่าเขาฆ่าผมอย่างไร ผมก็สามารถทำให้คุณเห็นได้ว่าผมจะฆ่าเขาอย่างไร！”

อันโตนิโอตกใจมากจนขาทั้งสองข้างอ่อน คุกเข่าลงกับพื้นเสียงดัง ร้องไห้ไปพูดไปว่า：“คุณเย่ขอร้องล่ะ……ผม……ผมไม่กล้าลามปามคุณแล้ว……”

เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม：“ไม่ต้องห่วง ตอนนี้ผมยังไม่คิดจะเอาชีวิตคุณ ผมบอกแล้วไง เดี๋ยวจะพาคุณไปเจอคนสักสองสามคน ให้พวกคุณได้คุยกัน”

“ขอบคุณคุณเย่ ขอบคุณคุณเย่！”

ได้ยินเย่เฉินบอกว่าไม่ได้จะเอาชีวิตตัวเอง อันโตนิโอโล่งอกทันที รีบขอบคุณพร้อมกับน้ำตาไหล

แต่เขายังไม่ถอนหายใจออกมา จู่ ๆ เย่เฉินก็ยกปืนขึ้น มีเสียงดังปัง！กระสุนลอยไปเข้าใส่เข่าซ้ายเขา เข่าซ้ายของเขาถูกยิงออกเป็นชิ้น ๆ เหลือเพียงเนื้อหนังที่ติดอยู่

อันโตนิโอจับต้นขาด้านซ้าย ร้องไห้อย่างเจ็บปวด เย่เฉินกลับถามเขาอย่างนิ่งเฉย：“ยังไม่ฆ่าคุณ ไม่ได้หมายความว่าไม่ให้คุณเสียเลือด คุณจะรีบดีใจไปทำไม？”