ความดุร้ายและอาฆาตของเย่เฉิน ทำให้อันโตนิโออดไม่ได้ที่จะสั่นไปทั้งตัว
และคำพูดของเย่เฉิน ก็ยิ่งทำให้เขากลัวสุดขีด เพราะเขารู้ว่า เย่เฉินแค่พูดว่ายังไม่ฆ่าตัวเอง แต่จะฆ่าหรือไม่ฆ่า ต้องดูอารมณ์เขา
คิดตรงนี้ เขาก็น้ำตาไหล ร้องไห้ไปพูดกับเย่เฉินว่า:“คุณเย่ วันนี้พวกเราเพิ่งเกิดความเข้าใจผิดเล็กน้อย ตอนนี้คุณทำขาผมหักแล้ว และผมก็ชดใช้อย่างแสนสาหัสไปแล้ว หวังว่าคุณจะเห็นแก่ความจริงใจของผม อย่ามาไร้วุฒิภาวะกับผมเลย……ผมสำนึกผิดแล้วจริง ๆ ……”
เย่เฉินยิ้ม:“คุณดูคุณสิ ร้องไห้อะไร?ผู้ชายซิซิลี เลือดไหลเหงื่อไหลต้ตาต้องไม่ไหล แต่คุณมาร้องไห้ต่อหน้าลูกสาวแบบนี้ สมควรเป็นพ่อแห่งซิซิลีไหม?”
อันโตนิโออายจนแทบจะแทรกแผ่นดินทันที
แม้ว่าเขาจะพูดถึงจิตวิญญาณความเป็นคนซิซิลีอยู่บ่อย ๆ แต่เมื่อถูกปืนเล็งจริง ๆ และโดนกระสุนจริง ๆ เขาก็ได้แต่ขอร้องให้เย่เฉินปล่อยตัวเองไป เวลาแบบนี้ เขาจะสนใจจิตวิญญาณความเป็นซิซิลีได้อย่างไร แค่ทำให้เย่เฉินไว้ชีวิตตัวเองได้ ให้ตัวเองถอดกางเกงจากนี่วิ่งไปแมนฮัตตัน วิ่งรอบเซ็นทรัลพาร์คในแมนฮัตตันสามรอบ ตัวเองก็เต็มใจ
คนที่ประสบความสำเร็จในบางสาขา มีน้อยคนที่ไม่กลัวความตาย
อย่างอันโตนิโอที่ฆ่าฟันมาจนถึงวันนี้ เขาก็ไม่มีความกล้าหาญและไม่เกรงกลัวเหมือนเมื่อครั้งยังหนุ่ม
เมื่ออันโตนิโอยังหนุ่ม ก็เป็นเด็กอายุสิบสี่สิบห้าที่เหมือนกู๋หว่าไจ๋ ครอบครัวยากจนมาก ไม่มีเงินเลย ไม่เคยได้ใช้ชีวิตดี ๆ เมื่อออกไปฆ่าคนไม่มีเงินนั่งแท็กซี่ ได้แต่นั่งรถเมโดยมีมีดอีโต้อยู่ที่หลัง และยังไม่จ่ายค่าตั๋วรถเมอีก
คนประเภทนี้ ไม่เข้าใจความหมายของชีวิตคนด้วยซ้ำ มีชีวิตแค่เพียงนั่งรถบัสไปฆ่าคน เมื่อตายก็ยังโชคดีได้นอนในรถพยาบาล และถึงแม้มีดจะมาจี้ตรงหน้า เขาก็ไม่กลัว
เย่เฉินยกมือขึ้นมา แนบไปที่หน้าขวาเขา พูดอย่างเยือกเย็น:“ผมไม่เข้าใจเลย คุณกลัวตาย หรือกลัวใช้เงินนะ?”
อันโตนิโอสั่นด้วยความกลัว รีบเปลี่ยนไปพูดว่า:“ไม่ใช ๆ ……ผมพูดผิด……ผมพูดผิด!คุณเย่ ผม……ผมน่าจะมีเงินหลายร้อยล้านดอลลาร์……”
พูดจบ อันโตนิโอก็รีบเสริมว่า:“แต่ส่วนใหญ่เป็นอสังหาริมทรัพย์……”
เย่เฉินมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา ทันใดนั้นก็เหนี่ยวไกไปที่หูเขา ความสั่นสะเทือนอันยิ่งใหญ่ทำให้หูขวาของอันโตนิโอดังหึ่ง และไม่รู้ว่าเป็นเพราะการสั่นของปืน หรือเหตุผลอื่น เขาแค่รู้สึกชาที่หู ก่อนที่เขาจะรู้สึกตัว ก็รู้สึกถึงกระแสความร้อนที่ไหลผ่านหูไปถึงแก้มและคาง
เขาตกใจทันที สัมผัสมันโดยไม่รู้ตัว จึงพบว่า หูข้างขวาของตัวเองถูกยิงจนหายไป!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...