ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5924
ปืนเลอิต้า 92F ของอิตาลี เป็นอาวุธเบาที่น่าภูมิใจของมะเฟียอิตาลีมาโดยตลอด และพลังของปืนนี้ก็น่าทึ่งจริง ๆ การทำงานของปากกระบอกปืนอันทรงพลัง ไม่ได้ยิงทะลุหูขวาของอันโตนิโอ แต่ทำให้แตกออกเป็นชิ้น ๆ
อันโตนิโอปิดหูด้วยความเจ็บปวดและกรีดร้องอย่างสุดชีวิต จูเลียก็ร้องไห้เอามือปิดหูพ่อ ถามเย่เฉินอย่างโกรธจัด：“คุณบ้าไปแล้วเหรอ？！คุณคือฟาสซิสต์หรือไง？！”
“ฟาสซิสต์？”เย่เฉินยิ้ม：“ผมเป็นคนหัวเซี่ย จะเป็นฟาสซิสต์ได้อย่างไร ไม่เหมือนพ่อคุณ ชายหนุ่มซิซิลีผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ที่อาจจะมีความเกี่ยวข้องกับมุสโสลินีก็ได้”
พูดจบ เย่เฉินก็มองจูเลียด้วยสีหน้าเฉียบคม และพูดอย่างดุดันว่า：“คุณผู้หญิงที่เกิดมาจากซิซิลีท่านนี้ ผมแนะนำให้คุณมีภววิสัยหน่อยนะ พ่อของคุณต่างหากที่อยากจะฆ่าผมก่อน เมื่อกี๊เขาเหนี่ยวไกที่หัวผม คุณก็เห็นหมดนี่ ถ้าผมไม่เก่งเลย ผมก็กลายเป็นศพที่ไม่มีใครรู้จักแล้ว และถึงแม้ผมจะยิงเขาไปสองนัด แต่ผมก็ยังไม่ได้เอาชีวิตสวะของเขา เมื่อเทียบกับเขาแล้ว ผมเมตตามากเกินไปด้วยซ้ำแล้ว！”
จูเลียไม่อาจโต้อะไรได้
เธอก็รู้เช่นกันว่า เรื่องนี้เป็นความผิดของพ่อเธอโดยสิ้นเชิง และเป็นเพราะเขาที่ตั้งใจจะก่อเหตุฆาตกรรมก่อน เรียกง่าย ๆ ว่า นี่เป็นความผิดของเขาเอง
แต่ว่า ชายที่ถูกยิงสองนัดคือพ่อของเธอ ดังนั้นเธอจึงได้พูดกับเย่เฉินอย่างจำใจว่า：“ถึงเขาอยากฆ่าคุณ แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่ได้ทำร้ายคุณเลย！แต่คุณหักขาเขาข้างหนึ่งและหูเขาข้างหนึ่งหัก！เทียบกันแล้ว คุณมันก็ฟาสซิสต์！”
เย่เฉินมองเธอ ถามนิ่ง ๆ ว่า：“คุณคิดว่าคำพูดคุณนี้ มีภววิสัยไหม？”
แม้ว่าจูเลียจะร้อนตัว แต่ก็ยังทำเป็นพูดอย่างหนักแน่นว่า：“มีภววิสัยแน่นอน！”
เย่เฉินไม่สนใจเธอ แต่ถามอันโตนิโอไปว่า：“ตอนนี้คุณเตรียมพูดความจริง หรือจะพูดเท็จ？”
อันโตนิโอกลัวสุดขีด จึงร้องไห้ไปพูดไปว่า：“ผมพูดความจริง……ผมพูดความจริง……ทรัพย์สินทั้งหมดของผม น่าจะมีมูลค่ากว่าสองพันล้านเหรียญสหรัฐ……มีอสังหาริมทรัพย์ประมาณหนึ่งในสี่ สินทรัพย์ถาวรหนึ่งในสี่ และก็มีอีกหนึ่งในสี่ที่อยู่ในรูปเงินสดและเงินฝาก หุ้น และกองทรัสต์ อีกหนึ่งในสี่ที่เหลือเป็นยาและของเถื่อนต่าง ๆ ……”
เย่เฉินพูดอย่างเยือกเย็น：“แค่สองพันล้าน แกทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ？กลัวผมแย่งเงินคุณ？”
อันโตนิโอส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว โพล่งออกไปว่า：“ไม่ใช่ ๆ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น ……”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...