ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5933
อันโตนิโอแสดงตัวตนของราชาใต้ดินแห่งนครนิวยอร์กของเขาอย่างเต็มที่ หัวหน้าแก๊งทั้งหมดที่ถูกเขาเรียกตัวมา ทุกคนมาอย่างรีบเร่งด้วยความมีชีวิตชีวา มีความสุขเป็นอย่างยิ่ง
แต่ว่า ใครก็คาดไม่ถึง สิ่งที่รอพวกเขาอยู่ที่ไชน่าทาวน์ กลับเป็นการมัดตัวนอกเหนือจากนี้ยังผ้าขี้ริ้วเหม็นยัดปากเอาไว้ สุดท้ายถูกมัดรวมเอาไว้ด้วยกันกับพวกพี่น้องมือวางอันดับหนึ่ง รองหัวหน้าของหน่วยงาน คลุมหัวนั่งยองๆอยู่ที่มุมชั้นสองของร้านห่านย่าง
จากนั้นคนที่มาถึงยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ในใจของอันโตนิโอยิ่งลนลานมากขึ้น
ฉวยโอกาสช่องว่างตอนที่คนกลุ่มหนึ่งเพิ่งถึงชั้นสอง คนกลุ่มต่อไปยังมาไม่ถึง เขาอดไม่ได้ที่จะถามเย่เฉินอย่างน่าสงสาร: “คุณเย่…หัวหน้าแก๊งเหล่านี้ถูกผมหลอกไปที่ซีเรียแล้ว ถือว่าผมขายหัวหน้าแก๊งทั่วทั้งนครนิวยอร์กไปหมดแล้ว ต่อไปทุกคนไปที่ซีเรีย ถ้าหากพวกเขาร่วมมือกันทำร้ายผม ผมจะไม่ตายอยู่ที่นั่นเหรอครับ...”
เย่เฉินยิ้ม ถามเขา: “ถ้าอย่างนั้นนายคิดว่าควรจะทำอย่างไร?”
อันโตนิโอกลืนน้ำลาย กล่าวอย่างระมัดระวัง: “คุณว่าผมให้ความร่วมมือขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นก็ทิ้งผมเอาไว้ที่นครนิวยอร์ก รับใช้คุณกับเฉียงไจ่ท่านนั้นดีไหมครับ......”
เย่เฉินย้อนถาม: “อยู่ที่นครนิวยอร์กไม่กลัวว่าจะมีคนมาตามล้างแค้นแกเหรอ? แกหลอกหัวหน้าแก๊งพวกนี้ไปที่ซีเรียแล้ว แกเดาว่าครอบครัวของพวกมันจะมาตามเอาชีวิตแกไหม?”
อันโตนิโอกระตุกมุมปาก ถามอย่างลองหยั่งเชิง: “คุณเย่ ถ้าไม่อย่างนั้นคุณปล่อยผมกลับไปที่เกาะซิซิลีเถอะครับ......”
เย่เฉินตบบ่าของเขา กล่าวเสียงเรียบ: “เอาละอันโตนิโอ เลิกฝันได้ละ พวกนายซิซิลีคนดีกระจายอยู่ทั่วยุโรปและอเมริกา แต่ไม่มีใครไปซีเรียเพื่อสร้างธุรกิจ ไม่สู้นายเป็นตัวแทนประชาชนชาวซิซิลีไปดูสักครั้ง ก็ถือว่าเป็นการช่วงชิงเกียรติยศมาให้ประชาชนชาวซิซิลี”
และเย่เฉินก็ไม่ได้พูดเหลวไหลกับพวกเขา ผู้ที่มาถูกมัดและโยนไว้ชั้นบน ให้เฉียงไจ่คอยจับตามอง ใครกล้าขยับ ใครกล้าดิ้นรน ใครกล้าส่งเสียงที่ไม่ควรส่งเสียง จะถูกน้ำร้อนทั้งการาดลงไปที่เป้ากางเกงทันที
น้ำร้อนราดบนเป้ากางเกงฟังดูเหมือนป่าเถื่อน แต่เมื่อเทียบกับวิธีการของพวกหัวหน้าแก๊งเหล่านี้ ยังห่างชั้นอีกไกล
แต่ว่า วิธีการแบบนี้กลับมีประสิทธิภาพ น้ำร้อนกาหนึ่งวางอยู่ข้างหน้า หัวหน้าแก๊งที่ฆ่าคนนับสิบอย่างเลือดเย็นไม่มีสักคนกล้าขัดขืน
ถึงตอนฟ้าสาง ว่านพั่วจวินพาทหารสำนักว่านหลงนับสิบ นั่งเครื่องบินคองคอร์ดไปที่นครนิวยอร์ก
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...