ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5934

ว่านพั่วจวินก็ไม่รู้ว่าเย่เฉินให้ตนมาที่นครนิวยอร์กเพราะเรื่องอะไร ดังนั้นทันทีที่ลงจากเครื่องบินก็ไม่โอ้เอ้แม้แต่วินาทีเดียว มุ่งหน้าตรงมาที่ไชน่าทาวน์

หลังจากรอให้ว่านพั่วจวิน ตอนที่เห็นเย่เฉินอยู่ที่ชั้นหนึ่ง ก็รีบกล่าวอย่างนอบน้อมทันที: “คุณเย่ คุณรีบให้กระผมมาที่นี่ มีเรื่องอะไรสั่งเหรอครับ?”

เย่เฉินชี้ไปที่อันโตนิโอที่อยู่ข้างๆ เอ่ยปากกล่าว: “คนนี้คือหัวหน้าของมาเฟียแห่งนครนิวยอร์ก พวกนายรู้จักไว้กัน ด้านบนมีบุคคลมีหน้ามีตาในแก๊งของนครนิวยอร์กจำนวนไม่น้อย อีกเดียวนายก็ไปทักทายทีละคนแล้วกัน คนพวกนี้เลวเข้ากระดูกดำ ฉันคนเดียวจัดการพวกมันได้ พวกมันกลับไม่ยอม จะต้องให้คนที่มีชื่อเสียง มีภูมิหลัง มีทีมแบบนายมาถึงจะปราบพวกมันได้อยู่หมัดจริงๆ รอหลังจากฟ้าสว่าง นายพามันกับพวกพี่น้องของมันโดยสารเรือออกจากสหรัฐอเมริกา หลังจากนั้นเปลี่ยนเครื่องไปที่ซีเรีย ส่งมอบให้แก่ฮามิดโดยตรง”

ว่านพั่วจวินรีบพยักหน้ากล่าว: “ได้ครับคุณเย่ คุณยังมีอะไรที่อยากจะสั่งกระผม หรือว่าจะให้กระผมบอกอะไรกับจอมพลคามมิตไหม?”

เย่เฉินมองอันโตนิโอแวบหนึ่ง กล่าว: “คนนี้คืออันโตนิโอ เป็นคนดีของซิซิลี แต่ว่าขาขาดไปข้างหนึ่ง บอกฮามิด การรักษาของซีเรียมีข้อจำกัด ไม่ต้องให้เขาเป็นห่วงในการรักษาเขา หาช่างไม้ ทำไม้เท้าให้เขาก็พอ ฮามิดทางด้านนั้นสร้างป้อมปราการอยู่ตลอด จะต้องขาดแคลนแรงงานแน่นอน ขาขาดข้างหนึ่งก็ไม่เสียเวลาเขาทำงานแน่นอน”

อันโตนิโอได้ยินคำพูดประโยคนี้ แทบจะอยากจะตายลงเสียตรงนี้ เขาที่ต่อสู้มาสุดทั้งชีวิต ทำยังไงก็คิดไม่ถึง ตอนนี้ตนเองจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

ในเวลานี้ เย่เฉินให้เฉียงไจ่ขึ้นไปชั้นบน นำตัวโอมาน ราโมวิชลงมาเช่นกัน

โอมาน ราโมวิชเป็นคนที่มีประสบการณ์มาก่อน วินาทีที่เห็นว่านพั่วจวิน ก็จำเขาได้ทันที

ในเวลานี้ ภายในใจของโอมาน ราโมวิชย่อมตื่นตระหนกเป็นอย่างยิ่ง

คิดไม่ถึงว่า เย่เฉินสามารถเรียกตัวว่านพั่วจวินมาได้ ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ผ่านไปเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง ว่านพั่วจวินก็มาปรากฏตัวที่นครนิวยอร์กภายในเวลาอันสั้น เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ

สำหรับว่านพั่วจวิน ภายในใจของเขาก็หวาดกลัวเช่นกัน

ตอนนั้นที่ภูเขาเย่หลิงซาน ตนเองทำตัวอวดดี ถึงขนาดจะเอากระดูกของพ่อและแม่ของเย่เฉินมาบดขยี้ให้ละเอียด ถ้าหากว่าไม่ใช่เพราะเย่เฉินเป็นคนใจกว้าง ไม่เอาเรื่อง เกรงว่าพ่อแม่ที่ตายไปแล้วของตนก็จะต้องพลอยเดือดร้อนเพราะตนไปด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น วันนั้นตนตัดเส้นลมปราณออกเอง ถ้าหากไม่ใช่เพราะเย่เฉินยื่นมือเข้าช่วย ตอนนี้ตนยังคงเป็นคนพิการคนหนึ่ง จะสามารถฝ่าทะลวงติดต่อกัน จนกลายเป็นยอดฝีมือของแดนมืดได้อย่างไร

ดังนั้น ทุกครั้งที่นึกถึงตอนนั้น ว่านพั่วจวินจะรู้สึกละอายภายในใจ

ที่สำคัญคือเย่เฉินทำตัวติดดินมากเกินไป เห็นชัดๆว่าเป็นสำนักว่านหลงสวามิภักดิ์ต่อเขา เขาพยายามประกาศกับภายนอกว่าตระกูลเย่ใช้ทรัพย์สินทั้งหมดขอร้องสำนักว่านหลงให้ไม่เอาเรื่อง ดังนั้นในใจของว่านพั่วจวินก็ยิ่งเลี่ยงไม่ได้ที่จะหวาดกลัว เขาอยากจะบอกกับทั้งโลก ว่าตนเองแพ้แล้ว แต่เย่เฉินพยายามจะบอกทั้งโลก ว่าคนที่ชนะคือเขา