ทันทีที่คำพูดของว่านพั่วจวินออกจากปากไป โอมาน ราโมวิชก็หวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง
เขารีบกล่าวขออภัยด้วยความหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง: “ขออภัยคุณเย่ ผมเองก็ฟังข่าวลือจากโลกภายนอกเช่นกัน ขอให้คุณใจกว้าง อย่าได้ถือสาคนรู้น้อยอย่างผม......”
เย่เฉินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม: “ถ้าหากฉันมีความรู้ธรรมดาเหมือนกับนาย ก็คงจะเรียนรู้วิธีการของนายตั้งแต่แรก ให้อันโตนิโอจัดการนายไปแล้ว”
พูดไป เย่เฉินมองไปทางอันโตนิโอ ถามเขา: “อันโตนิโอ ฉันให้ข้อเสนอแนะนายอย่างหนึ่ง ถ้าหากนายยินยอมจัดการโอมาน ราโมวิช ฉันก็จะให้นายอยู่ที่นครนิวยอร์กดูแลตระกูลซาโน่ต่อไป นายคิดว่าเป็นยังไง?”
ทันทีที่อันโตนิโอได้ยินประโยคนี้ แทบจะไม่สนใจว่าที่เย่เฉินพูดจะเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ หลุดปากพูดอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด: “คุณเย่! ขอเพียงแค่คุณให้ปืนผมหนึ่งกระบอก ผมจะยิงหัวของโอมาน ราโมวิชให้เละเดี๋ยวนี้!”
โอมาน ราโมวิชสีหน้าซีดขาวทันที
เขาไม่รู้ว่าเย่เฉินมีเจตนานี้จริงหรือไม่ อย่างไรก็ตาม ตนเองยังเกิดความคิดที่จะยืมมีดฆ่าคนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ อยากจะยืมมืออันโตนิโอจัดการเย่เฉิน ถ้าหากเย่เฉินใช้วิธีการหนามยอกเอาหนามบ่งเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นตนจะต้องตายด้วยน้ำมือของอันโตนิโออย่างแน่นอน
เย่เฉินเห็นว่าโอมาน ราโมวิชใบหน้าหวาดกลัว จึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “นายไม่ต้องหวาดกลัวขนาดนี้ ฉันพูดแล้ว ฉันไม่มีทางความรู้น้อยเหมือนกับนาย”
โอมาน ราโมวิชโล่งอกทันที เขาในตอนนี้ ไม่ได้ใส่ใจแล้วว่าจะไปซีเรีย หรือว่าไปที่อัฟกานิสถาน ขอเพียงแค่สามารถทำให้เขามีชีวิตอยู่ได้ ไปที่ไหนเขาก็ยอมทั้งนั้น
เย่เฉินมองเขา กล่าวอย่างจริงจัง: “โอมาน ราโมวิช นายไม่เหมือนกับหัวหน้าแก๊งที่อยู่ชั้นบนเหล่านั้น ยังมีอันโตนิโอที่มาจากซิซิลี พวกเขาล้วนเป็นพวกกระจอกที่ไม่มีเกียรติ แต่ว่าถึงอย่างไรก็เป็นคนมีอำนาจ ดูเหมือนว่าตอนที่นายเป็นวัยรุ่นก็น่าจะเป็นคนที่ใจกล้าและมีกลอุบาย เพียงแต่สองปีมานี้ อายุมากแล้ว ค่อยๆถูกความสวยงามล้างสมอง”
โอมาน ราโมวิชก้มหน้าลงไปอย่างละอายใจเป็นอย่างยิ่ง
เขาตระหนักได้ตั้งแต่แรกแล้วว่า ที่ตนเองตกอยู่ในมือของเย่เฉินทั้งสองครั้ง ล้วนเป็นเพราะผู้หญิง
ฮามิดอาศัยปืนในการเติบโต โอมาน ราโมวิชก็อาศัยสมองในการสร้างตำนานอำนาจที่เป็นของตน
ถ้าหากสองคนนี้สามารถร่วมมือกันได้ จะต้องได้รับผลลัพธ์ทางด้านบวกอย่างแน่นอน
แน่นอนว่า โอมาน ราโมวิชอาจจะดูถูกอาณาเขตเล็กๆนั้นของฮามิดก็ได้ แต่ว่าเขาในตอนนี้ไม่มีตัวเลือกอื่น เย่เฉินจะพยายามบังคับดึงความคาดหวังของเขาให้ต่ำลง ให้เขานำฮามิดเป็นโอกาสใหม่ของชีวิต
นี่ก็เหมือนกับคนรวยผู้ทะนงตัวคนหนึ่งหาคู่รัก เขาอยากจะได้คนสูง ผอม สวย ใหญ่ อ่อนช้อย เข้มงวด มีความรู้ และบริสุทธิ์
แต่นี่สำหรับเย่เฉินไม่สำคัญ เขาจะใช้วิธีการของเขา เปลี่ยนความต้องการของคนรวยคนนี้จากที่มีและไม่มีหลายๆอย่าง ค่อยๆบีบอัดให้ได้ที่จนเหลือเพียงหนึ่งอันเท่านั้น ขอแค่มีชีวิตอยู่ก็พอ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...