เฟ่ยเข่อซินกล่าวด้วยความประหลาดใจ: “คุณเย่คุณมาที่นครนิวยอร์ก? ภรรยาของคุณรู้ไหม?”
เย่เฉินกล่าว: “ครั้งนี้ผมมาอย่างรีบร้อน ประกอบกับเรื่องที่สืบสวนมีความละเอียดอ่อน ดังนั้นจึงไม่ได้บอกชูหรัน ยังไงคุณหนูเฟ่ยโปรดช่วยผมรักษาความลับ”
เฟ่ยเข่อซินรีบกล่าว: “คุณเย่วางใจ ฉันไม่มีทางบอกภรรยาของคุณหรอกค่ะ”
พูดไป เธอกล่าวอีกว่า: “เมื่อครู่นี้คุณบอกว่าปีเตอร์ โจวถูกจับกุมแล้ว เรื่องนี้ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนจริงๆ แต่ว่าคุณอย่าเพิ่งร้อนใจ ฉันจะให้คนไปรวบรวมเบาะแสเดี๋ยวนี้ หลังจากที่สืบแน่ชัดแล้วจะบอกคุณ!”
“ครับ”เย่เฉินกล่าวขอบคุณ: “ถ้าอย่างนั้นขอบคุณคุณหนูเฟ่ยแล้ว”
วางสายโทรศัพท์แล้ว เย่เฉินจึงกล่าวกับเฉินจ้างโจง: “ลุงโจง คุณหนูเฟ่ยช่วยไปสืบให้แล้ว คาดว่าคงต้องการเวลาสักหน่อย พวกเราไปโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงในนครนิวยอร์กทานอาหารเช้าสักหน่อยจากนั้นพักผ่อนสักเดี๋ยวเถอะ”
“ไม่มีปัญหา”เฉินจ้างโจงพยักหน้า กล่าวพร้อมรอยยิ้ม: “เพียงแต่ที่นี่กับโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงยังมีระยะห่างกันอยู่พอสมควร ถ้าหากคุณหนูเฟ่ยทางด้านนั้นมีความคืบหน้าค่อนข้างเร็วละก็ อาจจะใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงข่าวก็มาถึงแล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นพวกเราไปหาอะไรง่ายๆกินที่ตรงข้ามสักหน่อยแล้วกัน ขอกาแฟให้ผมเพียงแก้วเดียว ผมก็ไม่ต้องนอนได้ทั้งวัน”
เย่เฉินก็คิดว่าที่เขาพูดก็มีเหตุผล ดังนั้นจึงตอบตกลง
ทั้งสองคนมาถึงร้านอาหารฝั่งตรงข้าม สั่งของกินนิดหน่อยดื่มกาแฟเล็กน้อย กาแฟหนึ่งแก้วยังไม่ทันดื่มหมด โทรศัพท์ของเฟ่ยเข่อซินก็โทรมาแล้ว
ทันทีที่โทรติด เฟ่ยเข่อซินก็กล่าวกับเย่เฉิน: “คุณเย่ เรื่องที่คุณให้ฉันสืบฉันสืบเจอแล้ว ปีเตอร์ โจวถูกFBIจับกุมตัวไปเมื่อสี่เดือนก่อนจริงๆ เขาถูกจับตัวไป เป็นเพราะว่าไปแส่หาเรื่องคนของตระกูลรอธส์ไชลด์ แล้วก็เป็นคนของตระกูลรอธส์ไชลด์ให้FBIมาจับกุม”
เย่เฉินขมวดคิ้วกล่าวถาม: “ตระกูลรอธส์ไชลด์? เป็นญาติสายตรงหรือสายรอง?”
“ญาติสายตรง”เฟ่ยเข่อซินกล่าว: “ว่ากันว่าระดับค่อนข้างสูง น่าจะเป็นสมาชิกคนสำคัญของตระกูลรอธส์ไชลด์”
เย่เฉินกระเดาะลิ้น ในใจรู้สึกว่ายากที่จะจัดการอยู่บ้าง
ครั้งนี้ที่ตนมาหาปีเตอร์ โจว จุดประสงค์หลักก็คือต้องการทำความเข้าใจให้ชัดเจนว่าเขากับบิดาของตนมีความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่ อีกเรื่องคือทำไมเขาต้องเปลี่ยนชื่อเป็นโจวเหลียงเวิ่น ไปทำงานที่จี๋ชิ่งถังในเมืองจินหลิง รวมทั้งเขากับที่ตนได้รับมีความเกี่ยวโยงอะไรที่ตนไม่รู้อีกกันแน่
แต่เรื่องทั้งหมดนี้สร้างขึ้นในเงื่อนไขแรกที่ตนจำเป็นต้องเจอเขา ยังต้องเจอกับเขาแบบเผชิญหน้าอีกด้วย
คาดไม่ถึงว่าปีเตอร์ โจวในตอนนี้จะถูกตระกูลรอธส์ไชลด์ส่งเข้าเรือนจำไปแล้ว แม้แต่เฟ่ยเข่อซินยังหมดหนทางที่จะนำตัวเขาออกมาจากในเรือนจำได้ นี่เป็นเรื่องที่จัดการได้ยากจริงๆ
ภายใต้ความจนปัญญา เย่เฉินถามเธอ: “คุณหนูเฟ่ย ถ้าหากให้คุณส่งใครสักคนเข้าไปในเรือนจำบรูคลิน คุณสามารถทำได้ไหม?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...