ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5952

ในเวลานี้ มีคนที่ผู้อพยพผิดกฎหมายอีกสองสามคนถูกตำรวจพาตัวมา ขังไว้ในเรือนจำชั่วคราว หนึ่งในตำรวจผิวเหลืองคนหนึ่งมองมาทางเย่เฉิน เอ่ยปากกล่าว: “เย่เฉินออกมากับฉัน”

ชายหัวเกรียนถามอย่างสงสัย: “พี่ เขาเรียกพี่น่ะ?”

“เรียกฉันน่ะ”เย่เฉินพยักหน้า กล่าวลากับชายหัวเกรียน: “ไปแล้วนะ”

ชายหัวเกรียนกล่าวหดหู่เล็กน้อย: “พี่เพิ่งเข้ามาทำไมโดนปล่อยออกไปแล้วล่ะ?”

ตำรวจผิวเหลืองคนนั้นมองชายหัวเกรียนแวบหนึ่ง กล่าวด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก: “เขาต้องไปที่เรือนจำบรูคลินแล้ว!”

ชายหัวเกรียนตกใจตะลึงงันไป มองเบื้องหลังของเย่เฉินเอ่ยปากกล่าว: “พี่ฆาตกรรมหรือว่าวางเพลิง? ผมได้ยินว่าเรือนจำสหรัฐอเมริกาโคตรจะวุ่นวายเลย พี่ต้องระวังให้มากๆนะ!”

เย่เฉินโบกไม้โบกมือโดยที่ไม่หันหน้ากลับไป เอ่ยปากกล่าว: “วางใจเถอะ ไปก่อนนะ”

ตำรวจผิวเหลืองคนนั้นพาตัวเย่เฉินมุ่งหน้าไปบริเวณที่ทำงาน มีมุมหนึ่งที่ปลอดคน กล่าวเสียงเบากับเย่เฉิน: “คุณผู้ชาย เจ้ากรมของพวกเราใช้เส้นทางด่วน ส่งคุณไปที่เรือนจำบรูคลินเดี๋ยวนี้ ที่นั่นมีสายของผมคนหนึ่ง หลังจากที่คุณไปถึงแล้วสามารถไปหาเขาได้ เขาชื่อว่าลูคัส ชาวบราซิล ถูกขนานนามว่าผู้รอบรู้แห่งเรือนจำบรูคลิน เกี่ยวกับสถานการณ์ภายในเรือนจำ สามารถสืบข่าวจากเขาได้ เพียงแค่ต้องบอกกับเขาคุณคือคนที่แอนดรูว์แนะนำมา เขาจะให้ความร่วมมือกับคุณอย่างเต็มที่”

“โอเคครับ ผมจำได้แล้ว”เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ คิดว่าตำรวจคนนี้น่าจะเป็นลูกน้องสมาชิกเครือข่ายข่าวกรองของตระกูลเฟ่ย สำหรับตระกูลใหญ่ระดับสูงอย่างตระกูลเฟ่ย จะต้องใช้คนและทรัพยากรจำนวนมาก เพื่อถักทอเครือข่ายข่าวกรองของตนเองที่สหรัฐอเมริกา ระดับคือรัฐสภา ระดับล่างคือสถานีตำรวจรวมทั้งภายในองค์กรใหญ่ของรัฐบาล จะต้องมีคนของเขาอย่างแน่นอน

อีกทั้ง เพื่อความปลอดภัยและความลับของตนเอง เครือข่ายข่าวกรองนี้จะถูกแบ่งเป็นหลายระดับชั้นต่างกันไป ควบคุมจากระดับบนลงล่าง ระดับล่างบริการระดับบน อีกทั้งไม่อนุญาตให้ออกคำสั่งข้ามระดับชั้น รายงานข้ามระดับชั้น ถึงขนาดที่ข้อมูลที่ละเอียดอ่อนจะต้องแบ่งเป็นระดับชั้น

บางครั้ง อาจจะมีเพียงคนระดับชั้นสูงสุดที่รู้ ตนกำลังให้บริการตระกูลเฟ่ย นอกจากพวกเขาแล้ว ระดับล่างไม่รู้เลยสักนิด อันที่จริงตนเป็นสมาชิกคนหนึ่งในเครือข่ายข่าวกรอง เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็สามารถวางใจได้ว่าเครือข่ายข่าวกรองนี้ปลอดภัยมากพอ

หลังจากเย่เฉินดำเนินพิธีการและเปลี่ยนเป็นชุดนักโทษเสร็จเรียบร้อย จึงถืออุปกรณ์อาบน้ำของตน ตามผู้คุมมาถึงเขตแดนหนึ่ง

เมื่อเย่เฉินเข้ามาในเขตแดนจริงๆแล้วถึงพบว่า เรือนจำแห่งนี้เรียกได้ว่าคุกแห่งนี้สกปรกและแย่กว่าค่ายผู้ลี้ภัยเสียอีก

ที่นี่ ไม่มีห้องขังสำหรับสองคนหนึ่งห้องที่มีห้องน้ำแยกเหมือนในภาพยนตร์และโทรทัศน์ของสหรัฐอเมริกา ภายในห้องขังนี้ ถึงขนาดอัดกันหลายสิบคน นักโทษแต่ละชาติพันธุ์ถูกขังอยู่ในนั้นราวกับปลาซาร์ดีนกระป๋อง ภายในห้องนอกจากเตียงแล้วก็ยังเป็นเตียง แออัดเป็นอย่างมาก

ตลอดทางที่เย่เฉินเดินมา ห้องขังทั้งหมดที่เข้าเดินผ่านมาค่อนข้างจ้อกแจ้กจอแจ ถึงขนาดมีพวกที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านจำนวนไม่น้อยเมื่อเห็นนักโทษใหม่เข้ามา ตะโกนเสียงดังผ่านลูกกรง ผิวปาก ใช้แก้วพลาสติกเคาะลูกกรงให้เกิดเสียงดัง ร้องตะโกนเรียกว่าพวกบางอย่างว่ามือใหม่ ถึงขนาดมีผู้ชายที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิปริตจำนวนไม่น้อย กำลังจ้องมองเย่เฉินที่หน้าละอ่อน คาดไม่ถึงว่าจะตะโกนคำหยาบคายแสลงหูบางอย่างออกมา

เย่เฉินเดินผ่านตลอดเส้นทางด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จดจำท่าทางของแต่ละคนที่ตะโกนใส่ตนเอง โดยเฉพาะคนที่เหมือนสัตว์เลี้ยงที่ใบหน้าวิปริตคนนั้น ยิ่งทำให้หัวใจของเขาเกิดความรังเกียจ ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวพึมพำ: “สถานที่กักขฬะแบบนี้ ควรจะได้รับการปฏิรูปได้แล้ว”