ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5958

นักบวชคนนั้นเม้นปาก กล่าวอย่างลุกลี้ลุกลน: “สาม......สามปีก่อน......”

เย่เฉินพยักหน้า ถามอีกว่า: “ถ้าอย่างนั้นแกอยู่ในห้องขังนี้นานขนาดไหนแล้ว?”

นักบวชตอบอย่างประหม่า: “สอง.....สองปีสามเดือน......”

เย่เฉินพยักหน้าอีกครั้ง ชี้ไปที่ดีนที่อยู่บนพื้น ถามอีกว่า: “แกอยู่ที่นี่มานานแล้ว น่าจะเคยเห็นว่าไอ้หมอนี่มันทรมานเพื่อนนักโทษด้วยกันของพวกแกมาไม่น้อยใช่ไหม? ฉันอยากจะรู้ว่า ตอนที่เขาทรมานคนพวกนั้น แกได้พูดแทนคนพวกนั้นบ้างไหม?”

“ผม......”นักบวชพูดไม่ออกทันที

อันที่จริงเขาไม่ได้อยากจะพูดแทนคนผอมสูงคนนั้น แล้วก็ไม่ได้อยากขอร้องหรือทวงความยุติธรรมเพื่อเขา เขาเพียงแค่ตระหนักได้ว่ายุคสมัยใหม่ของห้องขังนี้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ตอนที่เย่เฉินยกแปรงขัดส้วมที่อยู่ในปากดีนขึ้น ตอนที่เดินออกมาจากในห้องน้ำ ก็หมายความว่าเขาได้เป็นราชาคนใหม่ของที่นี่แล้ว

ดังนั้น เขาจงใจอยากจะใช้ลูกไม้แบบนี้ เพื่อเรียกร้องความสนใจต่อหน้าของเย่เฉิน ในขณะเดียวกันก็ใช้การกระทำที่ดูเหมือนจะชอบธรรมมากนี้ มาอธิบายเรื่องหนึ่งกับเย่เฉิน: ตนเองกับดีนพวกเขา ไม่ใช่พวกเดียวกัน นายอยากจัดการพวกเขาไม่มีปัญหา แต่อย่าจัดการฉันเลย

และเขาก็เชื่ออีกว่า ในเมื่อตนเองแสดงความยุติธรรมออกมา อีกทั้งยังมีสถานะเป็นนักบวชผู้ศักดิ์สิทธิ์อีกด้วย มีความเป็นไปได้สูงที่จะไม่ถูกเย่เฉินเพ่งเล็งหรือแม้กระทั่งแก้แค้น ถ้าเป็นแบบนั้น ในทางกลับกันสามารถอยู่ในยุคสมัยใหม่นี้ ก็จะได้รับการปกป้องตัวเอง แม้กระทั่งได้รับการดูและกับความไว้วางใจของราชาคนใหม่

แต่เขาคิดได้ที่ไหนกันว่า เกมหมากที่ตนเองวางแผนอย่างระมัดระวัง คาดไม่ถึงว่าจะถูกเย่เฉินรุกฆาตในท่าเดียว

เมื่อก่อนตอนที่ดีนทำร้ายใครก็ตาม เขาไม่เพียงไม่เคยช่วยคนพวกนั้นพูด แต่กลับถึงขนาดบอกดีนว่า พระเจ้าไม่มีทางตำหนิที่ดีนลงโทษคนบาปพวกนั้นด้วย

อย่างไรก็ตาม คนที่สามารถตกมาอยู่ในเรือนจำได้ ใครก็ไม่ใช่เป็นคนที่ขาวสะอาดบริสุทธิ์ แค่ขโมยกระเป๋าสตางค์ก็มีบาป ดังนั้นข้อแก้ต่างแบบนี้ของเขาทำให้ดีนชอบใจเป็นอย่างมาก นี่ก็คือเหตุผลว่าทำไม เขาถึงสามารถรู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี ไม่เคยได้รับการถูกพัวพันใดใด

ตอนนี้ เย่เฉินซักถามตนเองว่าเคยพูดแทนผู้เสียหายพวกนั้นหรือไม่ ต่อหน้าของทุกคนอย่างกะทันหัน นี่จะให้ตนตอบอย่างไร? นี่ไม่ใช่เจตนาประณามกันเหรอ?

เย่เฉินเห็นว่าเขาไม่ส่งเสียงอยู่ครู่ใหญ่ จึงตบหน้าเขาฉาดหนึ่งทันที ตบจนเขาหมุนอยู่กับที่หลายรอบและฟันหน้าร่วงสองซี่

จอห์น ลอว์เรนซ์เซื่องซึมลงอย่างเห็นได้ชัดทันที ขดตัวอยู่ต่อหน้าเย่เฉิน สั่นเทาราวกับซักผ้าที่เพลาหัก

“ที่แท้ก็ล่วงละเมิดทางเพศนี่เอง......”เย่เฉินเบะปาก มองไปทางจอห์น ลอว์เรนซ์ ส่ายหน้ากล่าว: “จอห์นเอ๊ยจอห์น แกดูแกซิ อายุก็มากแล้ว ยังควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ ยังไม่เข้าใจสภาพของตัวเอง น่าสมเพชขนาดไหน?”

พูดไป เย่เฉินเปลี่ยนหัวข้อสนทนา: “แต่ว่ายังไงฉันก็ยังนับถือความกล้าหาญของนาย คนแบบนาย ฉันจะต้องจัดการอย่างเหมาะสมแน่นอน”

ทันทีที่จอห์น ลอว์เรนซ์ได้ยินประโยคนี้ ความสิ้นหวังในใจก็มีความหวังขึ้นมาทันที

แต่เย่เฉินกลับเอ่ยปากกล่าว: “ในเมื่อแกชอบทำเรื่องพรรคนั้นขนาดนี้ ฉันจะไม่ให้แกอดกลั้นเอาไว้แน่ ดังนั้นได้จัดการตัวเลือกที่ดีให้แกเอาไว้แล้ว”

พูดจบ เขาใช้เท้าถีบดีนที่อยู่บนพื้น เอ่ยปากกล่าว: “แกฟังฉันให้ดี นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกวันแกต้องใช้วิธีการที่แกถนัดที่สุด ทำให้คุณลอว์เรนซ์ท่านนี้พึงพอใจ ไม่อย่างนั้นละก็ ฉันจะเป็นตัวแทนคุณลอว์เรนซ์ จะตัดสินที่แกทำงานไม่ได้เรื่อง เอาชีวิตสุนัขของแก!”