ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 596
บทที่ 596
เซียวฉางควนก็โมโหจนกัดฟัน
ถ้ารู้แต่แรกว่าไอ้ซุนโหย่วฉายมันจะร้ายอย่างนี้ กัดตนเองไม่ปล่อย อย่างกับหมา ตนเองก็คงไม่ขึ้นมาแกว่งเท้าหาเสี้ยนหรอก
……
ในตอนที่เซียวฉางควนกำลังเถียงไม่ออก และไม่มีที่ยืนอยู่นั้น
รถของท่านหงห้า ก็มาจอดที่ประตูของเทียนเซียงฝู่
สิ่งแรกที่ทำหลังลงจากรถ ก็รีบไถ่ถามผู้จัดการร้านที่มาเปิดประตูรถให้ตนเองว่า “วันนี้มีคนชื่อว่าเซียวฉางควนมาจองห้องอาหารของเราไหม? ”
“มีครับ เป็นห้องทองแดงหมายเลข3” ผู้จัดการร้านจะจดจำรายละเอียดของลูกค้าเป็นอย่างดีทุกวัน สามารถจำลูกค้าที่จองห้องอาหารวันนี้ได้เป็นอย่างดี
ท่านหงห้าพยักหน้า แล้วรีบพูดว่า “ไป ตามไปห้องทองแดงหมายเลข3กับผม！”
ตอนที่ตระกูลเซียวมางานเลี้ยง อาจารย์เย่บอกกับตนเองว่า เขาบอกว่าพ่อตาตนเองจะมาทานข้าวที่ร้านตนเอง ให้ช่วยดูแลด้วย
จะให้ฝั่งตรงข้ามยอมลดตัวไปนั่งห้องทองแดงเล็กๆ ได้อย่างไรกัน? ถึงอย่างไรก็ต้องให้ไปนั่งในห้องเพชรถึงจะถูก！
ท่านหงห้าก็รีบร้อนมาที่ประตูของห้องทองแดงหมายเลข3 เห็นว่าประตูเปิดอยู่ ในห้องไม่มีคนอยู่เลย
เขาก็แปลกใจ แล้วก็ถามพนักงานผู้หญิงในห้องว่า “ถามหน่อย คนที่จองห้องนี้ คุณเซียวฉางควนล่ะ？！”
เซียวฉางควนก็ส่งเสียงไม่พอใจ แล้วพูดว่า “ถ้าคุณไม่เชื่อ ก็ไปหาจางเอ้อเหมาที่ตลาดของโบราณ สินค้าของผม เขาเป็นคนรับซื้อไว้！”
“จางเอ้อเหมางั้นหรือ? ” ซุนโหย่วฉายก็ขมวดคิ้ว แล้วพูดว่า “ซุนโหย่วฉายเป็นพ่อค้าขี้โกงของตลาดของโบราณ ขี้โกงไม่มีใครเกิน ทั้งตลาดมีเขานั่นแหละที่ร้ายที่สุด เขาน่ะหรือจะยอมจ่ายเงินหลายแสนเพื่อซื้อของของคุณ? ให้ตายผมก็ไม่เชื่อ！”
เซียวฉางควนก็พูดอย่างดูถูกว่า “ไม่เชื่อ พรุ่งนี้ก็ไปถามเขาดูเอาเอง”
“เชื่อก็บ้าแล้ว” ซุนโหย่วฉายเบะปากพูดว่า “ไม่อยากจะเสียเวลาคบค้าสมาคมกับคนกระจอก ไม่สำเหนียกดูตัวเองว่าฐานะอะไร สมควรที่จะได้นั่งกินข้าวกับพวกเราหรือเปล่า? รีบไปรินเหล้าให้ทุกคนเสีย เรื่องแค่นี้ ถ้ายังทำดีไม่ได้ ก็ไสหัวไป！อย่าอยู่ให้รกตา！”
เซียวฉางควนก็โกรธจนตัวสั่น กำลังอยากจะพูด แต่ด้านหลังก็มีเสียงดังขึ้น “คุณล่ะเป็นตัวอะไร ถึงได้กล้าพูดกับคุณเซียวเช่นนี้? เบื่อชีวิตแล้วหรือ? ”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...