ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 597
บทที่ 597
ทุกคนได้ยินเสียงนั้น ก็รีบหันไปมองด้านนอก เห็นท่านหงห้าเดินนำผู้จัดการ เข้ามาในห้องอาหาร
ซุนโหย่วฉายก็จำท่านหงห้าได้ พอเห็นท่านหงห้ามา ก็รีบเข้าไปพูดอย่างเคารพว่า “ท่านห้า ไปไงมาไงถึงมาที่นี่ได้ครับเนี่ย...”
ใครจะรู้ ท่านหงห้าจ้องมองเขานิ่งๆ แล้วพูดว่า “เมื่อครู่ คนที่ด่าคุณเซียวว่าไอ้แก่กระจอก คือคุณใช่ไหม? ”
ซุนโหย่วฉายก็อึ้ง หมายความว่าไงกัน? ท่านหงห้ารู้จักเซียวฉางควนงั้นหรือ？！
พอคิดถึงจุดนี้ เขาก็รีบอธิบายว่า “ท่านห้า มันคงจะมีอะไรเข้าใจผิดกัน ผมกับเซียวฉางควนต่างก็เป็นสมาชิกของสมาคมศิลปะจีน ปกติแล้วก็สนิทกันดี มีแซวกันเล่นบ้าง ไม่ได้คิดจริงอะไร！”
ท่านหงห้าขมวดคิ้ว แล้วมองเซียงฉางควน จากนั้นก็รีบพูดอย่างเคารพว่า “คุณเซียวครับ ไม่คิดเลยว่า วันนี้คุณจะให้เกียรติมาที่
เทียนเซียงฝู่ ผมดูแลไม่ทั่วถึง ต้องขออภัยด้วยครับ！”
พอคนในงานเห็นดังนั้น ก็ตะลึงไปตามๆ กัน
โดยเฉพาะซุนโหย่วฉาย ในตอนนี้เขายิ่งเหงื่อตก ไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง！
ราชาใต้ดินท่านหงห้าผู้มีชื่อเสียงไปทั่วจินหลิง มาพูดจาเคารพให้เกียรติกับไอ้กระจอกเซียวฉางควนหรือนี่?
มันจะบ้าไปหน่อยละมั้งเนี่ย？！
คนที่ตกใจตอนนี้ ไม่ใช่เพียงแค่พวกของประธานเพ๋ย
เซียวฉางควนเองก็อึ้ง แล้วถามว่า “คุณรู้จักผมหรือ? ”
“จะให้ผมพูดช่วยอะไรคุณล่ะ！” เซียวฉางควนพูดตามเนื้อผ้า “คุณพูดเองไปแล้ว ว่าผมเป็นไอ้แก่กระจอก สมควรแค่ยกน้ำชามาให้พวกคุณ สมควรพูดช่วยคุณด้วยหรือ? ”
ซุนโหย่วฉายก็พดด้วยใบหน้าร้องไห้ว่า “ไอ้หยาพี่ควน พีก็อย่ามาถือสาอะไรผมเลย ผมแค่ล้อพี่เล่นเท่านั้นเอง！”
เซียวฉางควนก็หัวเราะเหอะๆ “อย่าเลย ไอ้แก่กระจอกอย่างผม ไม่กล้าจะเป็นพี่ชายของคุณหรอก พวกเราสองคนแบ่งแยกเขตแดนกันเลยจะดีกว่า！”
ซุนโหย่วฉายรู้ว่าเซียวฉางควนยังโกรธแค้นตนเอง ในใจก็รู้สึกผิด ถ้ารู้แต่แรกว่าท่านหงห้าจะให้เกียรติเขาขนาดนี้ ให้ตายตนเองก็ไม่กล้าไปทำแบบนั้นกับเขา！
ท่านหงห้ามองซุนโหย่วฉาย แล้วพูดนิ่งๆ ว่า “คุณอยู่ในถิ่นของผม ยังกล้าไม่ให้เกียรติคุณเซียว ไม่รู้ว่าคำว่าตายมันสะกดอย่างไรรึ? ”
ซุนโหย่วฉายก็หน้าซีดขาวในทันใด ปากก็สั่นระริก พูดไม่ออก
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...