ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5962
เย่เฉินพยักหน้า ถามอีก: “อีกนานแค่ไหนถึงจะเป็นเวลาอาหารเย็น?”
ดีนเงยหน้ามองนาฬิกาดิจิตอลแวบหนึ่ง รีบกล่าว: “อีกสี่สิบนาที”
“โอเค”เย่เฉินกล่าวเรียบๆ: “พอถึงโรงอาหาร นายช่วยแนะนำลูคัสให้ฉันรู้จักที”
ดีนกล่าวด้วยความนอบน้อม: “ได้ครับคุณผู้ชาย ผมจะช่วยให้คุณ”
เย่เฉินยิ้ม ถามเขาทันที: “ใช่แล้วดีน นายคงจะไม่ฉวยโอกาสตอนกินข้าวฟ้องผู้คุมหรอกใช่ไหม?”
ดีนรีบโบกมือกล่าว: “ไม่ครับ ไม่ครับ คุณผู้ชาย คุณโปรดวางใจ ผมไม่มีทางฟ้องลับหลังแน่นอน ในเรือนจำแห่งนี้มีกฎที่ไม่ได้เขียนเอาไว้ข้อหนึ่ง ปัญหาภายในจัดการภายในจะขอความช่วยเหลือจากผู้คุมไม่ได้เด็ดขาด ทันทีที่มีคนเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากผู้คุม นั่นก็คือการทำลายกฎเกณฑ์ ในเรือนจำแห่งนี้ก็จะกลายเป็นสมาชิกที่ระดับชั้นที่ต่ำที่สุด ทุกคนจะรังแกเขา......”
ดีนไม่ได้พูดโกหก
ภายในเรือนจำแห่งนี้ มีกฎข้อนี้มาตั้งนานแล้ว อย่างไรก็ตามคนที่สามารถเข้ามาในนี้ได้ถ้าไม่ใช่สมาชิกแก๊ง ก็เป็นอาชญากรร้ายแรงหรือเป็นเจ้าพ่อยาเสพติด คนพวกนี้มีจุดเด่นที่เหมือนกันอยู่สองข้อ จุดเด่นข้อแรกคือโหดเหี้ยมอำมหิต จุดเด่นที่สองคือเกลียดคนที่เอาความลับไปบอกตำรวจ
ดังนั้นทันทีที่มีคนในเรือนจำแห่งนี้โดนรังแกแล้วไปฟ้องผู้คุมละก็ ถ้าแบบนั้นคนนั้นอยู่ในเรือนจำแห่งนี้ก็จะถูกทุกคนจงเกลียดจงชัง
และตอนนั้นที่คนพวกนั้นตั้งกฎขึ้น เพื่อป้องกันมีคนไปฟ้องผู้คุมลับหลังอย่างเด็ดขาด ดังนั้นพวกเขาจะใช้การตั้งศาลเตี้ยลงทัณฑ์กับผู้ที่บอกความลับเพื่อรักษาความศักดิ์สิทธิ์ของกฎข้อนี้เอาไว้
“แต่หลังกินข้าวเย็นเสร็จ ผู้คุมจะปล่อยให้นักโทษทั้งหมดทำกิจกรรมอยู่ที่โรงอาหารรวมทั้งพื้นที่ออกกำลังกายหนึ่งชั่วโมง หลังจากหนึ่งชั่วโมงค่อยส่งทุกคนกลับห้องขัง ภายในเวลาหนึ่งชั่วโมงนี้ นักโทษทั้งสองเขตแดนจะอยู่ด้วยกัน ถ้าหากมีเพื่อนหรืออริอยู่ที่เขตแดนอื่น เวลานี้จะสามารถเจอหน้ากันได้”
“ในการปล่อยเดินวันละสองครั้ง ผู้คุมจะถอยออกจากพื้นที่เดินเล่น ปล่อยให้นักโทษทำกิจกรรมอิสระ ระหว่างนักโทษถ้าหากเกิดการปะทะกันรุนแรง ผู้คุมจะไม่เข้ามาก้าวก่าย”
เย่เฉินพยักหน้า กล่าว: “ตามที่นายพูดมา อีกเดี๋ยวหลังจากที่กินข้าว ก็คือเวลาการทำกิจกรรมอิสระด้วยกันของทั้งสองเขตแดนแล้ว?”
“ใช่”ดีนรีบกล่าว: “ปีเตอร์ โจวอะไรนั่นที่คุณอยากจะตามหา ถ้าหากเขาอยู่ที่เรือนจำแห่งนี้ อีกทั้งไม่ได้ถูกควบคุมตัวเอาไว้หรือได้รับบาดเจ็บส่งไปรักษาตัวละก็ ตอนกินข้าวคุณก็จะได้เจอเขาแล้ว!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...