กุสตาโว่แสดงออกมาทันที ร่างกายและจิตใจมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง แต่สีหน้าลูกน้องพวกนั้นของเขาแต่ละคนกลับยิ่งกลุ้มใจมากขึ้นเรื่อยๆ
พวกเขาเองก็คิดว่า เป้าหมายของคนพวกนี้อยู่ที่ตัวตนเอง ไม่ได้อยู่ที่ตัวของลูกพี่ตน ดังนั้นตอนนี้ลูกพี่ยั่วโมโหให้พวกมันโกรธขึ้นเรื่อยๆ อีกเดี๋ยวพวกมันสั่งสอนตนก็ต้องทุ่มเทพลังมากขึ้น
ลูกน้องก่อนหน้านี้โมโหจนทนไม่ไหว กัดฟันกล่าวกับโจเซฟ: “ลูกพี่! ผมทนไอ้เส็งเคร็งชาวเม็กซิกันนี่ไม่ไหวแล้ว! วันนี้ผมจะเอามันให้ตาย!”
โจเซฟแค่นเสียงหัวเราะ กล่าวเสียงดัง: “สหายทั้งหลาย วันนี้พวกนายอยากจะทำอะไรก็ทำได้อย่างเต็มที่! เกิดเรื่องอะไรขึ้นฉันจะรับเอาไว้เอง!”
ทันทีที่โจเซฟออกคำสั่ง พวกลูกน้องก็โฮ่ร้องเสียงดัง บุกเข้าไปหาลูกน้องพวกนั้นของกุสตาโว่ราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก
ลูกน้องของกุสตาโว่แต่ละคนราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ พวกเขาทำได้แค่เพียงหยิบฉวยถาดอาหารพลาสติกและช้อนขึ้นมาทำเป็นอาวุธเท่านั้น
แต่ว่า ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นชายหนุ่มกล้ามโตสไตล์อเมริกันที่ยกลูกเหล็กวันละหลายชั่วโมงอย่างต่อเนื่องทุกวัน ต่อหน้าระยะประชิดโดยไม่มีทักษะใดๆ แบบนี้ ที่วัดกันก็คือหมัดของใครแข็งกว่ากัน แต่เห็นได้อย่างชัดเจนว่า หมัดของลูกน้องโจเซฟ แทบจะใหญ่กว่าใบหน้าของลูกน้องกุสตาโว่ หมัดเดียวต่อยคนหนึ่งจนมึนงง แทบจะเป็นเรื่องปกติ
ดังนั้น หลังจากปะทะกันสองสามคน ลูกน้องของกุสตาโว่ก็ถูกชายกล้ามโตต่อยอย่างโหดร้ายจนคุกเข่าลงไปบนพื้นร้องขอชีวิต
กุสตาโว่เห็นว่าลูกน้องข้างกายของตนล้มลงไปทีละคน แต่ตอนที่ลูกน้องล้มลงไปครึ่งหนึ่ง เขาก็คิดว่าอีกฝ่ายน่าจะเลิกราแล้ว แต่ว่า อีกฝ่ายกลับไม่ได้มีทีท่าว่าจะหยุดเลยแม้แต่น้อย
ในเวลานี้ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของกุสตาโว่ก่อนหน้านี้ ในที่สุดก็เริ่มซีดขาว เป็นครั้งแรกที่บนใบหน้าของเขาเขียนคำว่าหวาดกลัว
ลูกน้องทุกคนกล่าวสมทบทันที: “ใช่! จัดการเขาซะ!”
ทันทีที่เสียงพูดจบลง ลูกน้องหลายคนก็ชักมีดสั้นที่ประดิษฐ์เอง ที่ซ่อนเอาไว้ในแขนเสื้อออกมาทันที
มีดสั้นหลายเล่ม ทั้งหมดทำขึ้นมาจากเหล็กฉากทุกอัน ถึงแม้มองดูว่าจะเรียบง่ายมาก แต่กลับคมกริบเป็นอย่างยิ่ง ด้วยรูปร่างที่เป็นมุมฉากเก้าสิบองศาของมัน ถ้าหากแทงลงไปทีหนึ่ง ก็สามารถทำให้เกิดแผลเปิดขนาดใหญ่ได้!
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีอาวุธเพียงแค่ชิ้นเดียว ที่สามารถเอาชีวิตได้อารมณ์ของกุสตาโว่ก็ดำดิ่งลงไปถึงจุดต่ำสุดทันที
ในเวลานี้ เขาเข้าใจขึ้นมาทันทีว่า ที่แท้สิ่งที่โจเซฟต้องการ อันที่จริงก็คือชีวิตของเขา!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...