ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5989

เมื่อได้ยินว่าบรูซ ไวน์สไตน์อยากได้น้ำแข็ง คามิลล่าที่ปฏิกิริยาตอบโต้ไวกว่าเล็กน้อยคนนั้นรีบหันไปกล่าวกับหญิงสาวข้างกายทันที: “ทาเลีย ที่บาร์ของห้องสวีทมีคนเตรียมแชมเปญเอาไว้ขวดหนึ่ง เสียบอยู่ในถังน้ำแข็ง เธอรีบไปหยิบถังนั้นมา!”

หญิงสาวคนนั้นได้สติกลับคืนมา ไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่นิดเดียว รีบวิ่งออกไปจากห้องนอนอย่างรวดเร็ว

หลังจากส่งเสียงร้องดังก๊องแก๊งๆ ผู้หญิงคนนั้นก็หยิบถังเหล็กที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งวิ่งเข้ามา

คามิลล่ารีบรับเอาถังเหล็กจากในมือของเธอมา นั่งยองลงไปแล้วยื่นไปที่ตรงหน้าของบรูซ ไวน์สไตน์ ตอนแรกบรูซ ไวน์สไตน์ยังอยากที่จะเอายัดเข้าไป แต่สถานการณ์จริงไม่อนุญาตให้ทำแบบนั้น ดังนั้นจึงทำได้แค่เพียงนำน้ำแข็งทั้งหมดเทลงที่หว่างขาทั้งสองข้าง

เดิมทีเขาคิดว่า น้ำแข็งพวกนี้อีกเดี๋ยวก็จะสามารถทำให้ตนสงบลงได้ แต่คิดไม่ถึงว่าน้ำแข็งก้อนนี้ไม่มีประโยชน์อะไรกับตัวเองโดยสิ้นเชิง ความเจ็บปวดที่รุนแรงรวมทั้งความบวมถึงขีดสุด ไม่ดีขึ้นเพราะน้ำแข็งแต่อย่างใด

สีหน้าของบรูซ ไวน์สไตน์ยิ่งบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดมากขึ้นเรื่อยๆ ความเจ็บปวดรุนแรงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ทำให้สติอารมณ์ของเขาแตกกระเจิงไปโดยสมบูรณ์แล้ว ทรุดตัวลงบนพื้นร้องไห้โฮออกมา

เขาในเวลานี้ ยังมีภาพของพัศดีเรือนจำผู้ที่มีท่าทีสง่างามคนนั้นอยู่ที่ไหนกัน ทำท่าทางราวกับสาวน้อยที่ทำกระโปรงเลอะ นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในบ่อโคลน

คามิลล่าถามเขาด้วยจิตใต้สำนึก: “คุณพัศดีเรือนจำ คุณยังไม่ดีขึ้นสักนิดเลยเหรอ?”

บรูซ ไวน์สไตน์ร้องไห้ส่ายหน้าไปมาติดๆกัน กล่าวอย่างสิ้นหวัง: “รีบช่วยฉันคิดหาหนทางเร็วเข้า ฉันจะทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ......”

คามิลล่าเองก็ลนลานเช่นกัน กล่าวอย่างตื่นเต้น: “แต่ว่าฉันคิดหาวิธีทางอะไรที่ดีไม่ออกเลยจริงๆ......”

พูดไปคามิลล่ากล่าวถามด้วยจิตใต้สำนึก: “ไม่อย่างนั้นฉันจะโทรขอความช่วยเหลือจาก911!”

“ไม่ได้!”บรูซ ไวน์สไตน์หลุดปากกล่าวด้วยจิตใต้สำนึก: “โทร911ไม่ได้เด็ดขาด ถ้าโทรหา911ละก็ ฉันจบเห่แน่ พวกแกก็จบเห่เหมือนกัน!”

บรูซ ไวน์สไตน์ชัดเจนมากว่า ถึงอย่างไรตนก็เป็นพัศดีเรือนจำของเรือนจำรัฐบาลกลาง อีกทั้งยังเป็นคนของตระกูลรอธส์ไชลด์อีกด้วย ถ้าหากคืนนี้ตนก่อเรื่องอื้อฉาวใหญ่โตแบบนี้ที่นี่ ถูกสังคมภายนอกกับตระกูลรอธส์ไชลด์รู้เข้าละก็ ถ้าอย่างนั้นอนาคตของตนก็นับว่าจบเห่อย่างสมบูรณ์แล้ว

ประชาชนไม่มีทางยินยอมให้ผู้ชายที่พยายามที่จะลองชายหนึ่งหญิงสองแถมเกือบจะทำให้ล้มไม่เป็นท่าคนหนึ่ง รับตำแหน่งพัศดีเรือนจำของเรือนจำรัฐบาลกลางต่อไป

บรูซ ไวน์สไตน์กล่าวละล่ำละลัก: “รุนแรงกว่าได้รับบาดเจ็บเยอะเลย ตอนนี้มีเพียงนายที่สามารถช่วยชีวิตฉันได้......”

มาร์คตระหนักได้ถึงความรุนแรงของปัญหา รีบกล่าว: “นายอยู่ที่ไหน? ฉันจะไปหานายเดี๋ยวนี้!”

บรูซ ไวน์สไตน์กล่าว ถึงแม้ว่ามาร์คจะเป็นแพทย์ประจำของโรงพยาบาล แต่สถานการณ์ตอนนี้ของเขา เขาเพียงคนเดียวอีกทั้งยังอยู่ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่สามารถพกเครื่องมือเฉพาะทางมากมายไปได้ เกรงว่ามาแล้วก็คือต้องทำการผ่าตัด ดังนั้นตอนนี้วิธีการที่เหมาะสมที่สุดก็คือตนไปโรงพยาบาลเพื่อหาเขา

ดังนั้น เขาจึงกล่าวกำชับ: “มาร์คนายฟังฉันพูดให้ดีๆ ฉันต้องการให้นายไปเตรียมห้องรักษาพยาบาลที่เป็นส่วนตัวมากๆห้องหนึ่งเดี๋ยวนี้ อย่าให้แพทย์คนอื่นๆที่นอกเหนือจากนายสัมผัสฉันอย่างเด็ดขาด นายไปเตรียมตัวตอนนี้เลย ฉันจะรีบไปหานายตอนนี้เช่นกัน!”

มาร์ครีบถาม: “ถ้าอย่างนั้นนายบอกสถานการณ์คร่าวๆกับฉัน ฉันทางด้านนี้จะได้เตรียมการได้อย่างตรงจุด เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา!”

ท่าทางบรูซ ไวน์สไตน์พยายามขัดขืนครู่หนึ่ง ยังคงกล่าวด้วยความกล้าหาญ: “คือน้องชายของฉัน......มัน......มันใหญ่กว่าปกติอย่างน้อยสองสามเท่าบางทีอาจจะ......ฉันรู้สึกว่ามันใกล้จะไม่ไหวแล้ว......”

“Holy Shit!”มาร์คถามด้วยจิตใต้สำนึก: “นายไปกินยาอะไรมั่วมาใช่ไหม?”