ดังนั้น เขาจึงมองไปที่บรูซ ไวน์สไตน์ แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ใจเย็นๆ ถึงน้องชายของคุณจะเจ็บปวดมาก แต่ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่ถึงกับจะเสียหายได้ ”
บรูซ ไวน์สไตน์พูดอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ว่า“จะเป็นไปได้ยังไง เพื่อนผมที่เป็นหมอเขาบอกว่า มันกำลังแย่แล้ว หากคุณยังไม่รักษาให้ผม ผมคงต้องได้ตัดมันทิ้งจริงๆแล้ว ……”
เย่เฉินพูดเสียงเรียบ“วางใจเถอะ มีปราณทิพย์อยู่ มันแย่ไม่ได้หรอก ขอแค่คุณให้ความร่วมมือ ผมจะรักษาคุณเอง”
ใบหน้าบรูซ ไวน์สไตน์ดูประหลาดใจ“ปราณทิพย์?อะไรคือปราณทิพย์?”
เย่เฉินไม่ตอบคำถามของเขา แต่เอ่ยถามอย่างเย็นชาว่า“ ฉันขอถามคุณหน่อย ในห้องทำงานของคุณมีเส้นทางลับอยู่ใช่ไหม?ปีเตอร์ โจวถูกพวกคุณขังอยู่ที่ใต้เส้นทางลับนี้ใช่ไหม ?!”
ฉับพลันบรูซ ไวน์สไตน์ก็ราวกับเห็นผี จ้องมองเย่เฉินตาค้าง พึมพำว่า“คุณ……คุณเป็นใคร?!คุณรู้เรื่องเส้นทางลับกับเรื่องของปีเตอร์ โจวได้ยังไง ?!”
เย่เฉินยิ้มและพูดว่า“ฉันมาที่นี่เพราะปีเตอร์ โจว ”
พูดจบ เย่เฉินส่งพลังปราณทิพย์ไปที่สมองของเขา สั่งด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต้องสงสัยว่า“ตอบคำถามที่ฉันเพิ่งถามไป!”
ร่างกายบรูซ ไวน์สไตน์สั่นเทิ้ม หัวสมองเชื่อฟังคำสั่งของเย่เฉินในทันที รีบพูดอย่างรวดเร็วว่า“ที่ด้านหลังห้องทำงานของผมมีเส้นทางลับอยู่จริงๆ เป็นปล่องลิฟต์ ใต้ปล่องลิฟต์นี้มีห้องขังลับอยู่ห้องหนึ่ง ปีเตอร์ โจวถูกขังไว้ที่นั่น”
เย่เฉินถามต่อ“นอกจากปีเตอร์ โจวที่อยู่ด้านล่างนั้นแล้ว ยังมีใครอีก?”
“ไม่มีแล้ว……”บรูซ ไวน์สไตน์พูดไปตามความจริง“ด้านล่างนั้นมีเขาแค่คนเดียว ถูกขังอยู่ภายในห้องที่ปิดสนิท ทุกวันผมจะต้องเอาอาหารและน้ำไปให้เขาวันละครั้ง”
เย่เฉินยังคงถามต่อ“ตระกูลรอธส์ไชลด์ทำไมต้องขังเขาไว้ที่นี่ด้วย ?”
เย่เฉินก็โล่งใจ แล้วออกคำสั่ง“พาผมลงไปตอนนี้เลย !”
บรูซ ไวน์สไตน์ตอบรับคำอย่างสุภาพ จากนั้นก็เดินมาที่หน้าตู้หนังสือในห้องทำงานของตัวเอง เขาหยิบเอา《คัมภีร์เซนต์จอห์น》ในชั้นหนังสือออกมา จากนั้นวางฝ่ามือของตัวเอง ลงไปที่หน้าปกของหนังสือเล่มนั้น
สิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้นในทันที หนังสือเล่มนั้นหลังจากที่สแกนฝ่ามือและลายนิ้วมือของเขาแล้ว ก็มีเสียงดังขึ้น จากนั้น ด้านหลังของชั้นหนังสือที่ว่างเปล่าก็เปิดอ้าออก เผยให้เห็นกล้องอีกตัวหนึ่ง
บรูซ ไวน์สไตน์เดินไปข้างหน้า เบิกตากว้างแล้วจ้องมองไปที่กล้องตัวนั้น จากนั้น ชั้นหนังสืออีกชั้นหนึ่งก็ค่อยๆเปิดออก เผยให้เห็นบานประตูลิฟต์โลหะอีกตัวหนึ่ง
หลังจากบานประตูที่ทำหลอกเป็นชั้นหนังสือเปิดออก45องศา ประตูลิฟต์โลหะนั้นก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ ด้านในเป็นลิฟต์ขนาดเล็กตัวหนึ่ง
ในตอนนี้ บรูซ ไวน์สไตน์ก็พูดกับเย่เฉินด้วยความเคารพว่า“เชิญคุณเข้าข้างในครับ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...