ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5997
ห้องทั้งห้องไม่มีที่ให้นั่งหรือนอนใดๆเลย พื้นห้องเปียกชื้นและเย็นเยือก ไม่มีแม้แต่เสื่อกกสักผืน ฟูกที่นอนก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง สภาพแวดล้อมที่โหดร้ายทำให้ชายคนดังกล่าวต้องขดตัวอยู่ที่โถส้วมเพื่อให้นอนหลับไป
ในตอนนี้ เมื่อชายคนนั้นได้ยินเสียงของการเคลื่อนไหว ก็เงยหน้าขึ้นอย่างอ่อนแรง ในวินาทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับสายตาของเย่เฉิน คนทั้งคนก็ราวกับถูกฟ้าผ่า ดวงตาเบิกโพลง ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
เย่เฉินมองดูใบหน้าที่ถูกทรมานของเขา ก็จำได้ว่าเขาคือโจวเหลียงเวิ่นผู้จัดการที่ทำงานที่จี๋ชิ่งถังคนนั้น！
ในวินาทีนี้ ความรู้สึกของเย่เฉินผสมปนเปกันไปหมด
เขาเดินก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว สองมือจับไปที่มือของโจวเหลียงเวิ่น พูดเสียงเบาว่า“คุณโจว……โอ้ไม่สิ คุณอาโจว อาเป็นยังไงบ้าง？ผมมาพาอาออกไปจากที่นี่ครับ！”
โจวเหลียงเวิ่นน้ำตาไหลพรากในทันที มองดูเย่เฉิน พูดเสียงสะอื้นว่า“คุณชาย……คุณ……คุณรู้ทุกอย่างแล้วเหรอครับ？！”
เย่เฉินพยักหน้า“ผมเห็นรูปถ่ายของคุณอากับพ่อ ดังนั้นก็เลยมาตามหาคุณอาที่สหรัฐอเมริกา จนมาถึงที่นี่”
โจวเหลียงเวิ่นพูดอย่างรู้สึกผิด“คุณชาย ก่อนหน้านั้นที่เมืองจินหลิง ผมไม่ได้บอกตัวตนที่แท้จริงของผมกับคุณ แล้วยังคิดแผนใส่ร้ายพ่อตาของคุณ พูดจาหยาบคายกับคุณ ขอได้โปรดอย่าถือสาผมเลยนะครับ ……”
โจวเหลียงเวิ่นรีบพูดตอบกลับว่า“คุณชาย เรื่องทั้งหมดนี้เป็นความผิดของผมเอง ที่ตระกูลรอธส์ไชลด์ทำกับผมแบบนี้ ก็เป็นสิ่งที่ผมควรได้รับแล้ว นอกจากนั้นผมยังไปจากที่นี่ไม่ได้ หากผมไปแล้ว ตระกูลรอธส์ไชลด์ไม่มีทางจะปล่อยครอบครัวของผมไปแน่ ผมจะทำร้ายพวกเขาไม่ได้……”
เย่เฉินตกใจ รีบถามไปว่า“คุณอาโจว อากับตระกูลรอธส์ไชลด์นั้นมีความขัดแย้งอะไรกันครับ？ผมได้ยินด้านนอกเขาพูดกันว่า อาไปขโมยของของพวกเขา？”
โจวเหลียงเวิ่นยิ้มอย่างขมขื่น และพูดว่า“ผมขโมยของของพวกเขา แต่หากต้องพูดถึงความเป็นธรรม ของของพวกเขาก็ไปลักขโมยมันมา……”
พูดจบ เขามองไปที่เย่เฉิน และพูดอย่างจริงจัง“คุณชาย คุณคงมีคำถามมากมายที่สับสนมานานแล้วยังไม่ได้คำตอบ ในเมื่อวันนี้คุณมาเจอสถานที่แห่งนี้แล้ว อย่างนั้นผมจะไขความกระจ่างนั้นให้คุณ แต่หลังจากที่ผมไขความกระจ่างให้คุณหมดแล้ว ผมมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอร้อง！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...