ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 600
บทที่ 600
เซียวฉางควนเองก็งง แล้วก็พูดอย่างฉงนใจว่า “เอ่อ...มันดูจะไม่เหมาะล่ะมั้งครับ? ”
ท่านหงห้าก็พูดด้วยใบหน้าจริงจังว่า “คุณเซียวครับ คุณเป็นพ่อตาของอาจารย์เย่ ไปนั่งในห้องเพชร ถือว่าเหมาะที่สุดแล้วล่ะครับ！”
เซียวฉางควนได้ยินเขาพูดดังนั้น ก็วางใจ แล้วก็อย่างเกรงใจว่า “ท่านหงห้า คุณก็เกรงใจเกินไปแล้วครับ”
พวกของประธานเพ๋ยก็เพิ่งรับรู้ได้ว่า เซียวฉางควนเป็นบุคคลที่ไม่ธรรมดา！
ถ้าหากว่าสามารถทำความรู้จักไว้ดีๆ ต่อไปก็เบาใจขึ้นเยอะ！
จากนั้น ท่านหงห้าก็เชิญด้วยตนเอง พาทุกคนไปยังห้องเพชร
พวกของประธานเพ๋ยก็ตามเซียวฉางควนไป สีหน้านอบน้อม ไม่กล้าวางมาดอะไร
เซียวฉางควนก็มองอยู่ตลอด ก็ดีใจจนหุบปากไม่ลง
ตนเองจะเชิญคนพวกนี้มากินข้าวแท้ๆ แต่ตอนนี้ คนพวกนี้กลับเคารพนอบน้อมตนเองเสียอย่างนั้น！
ในตอนนี้ เซียวฉางควนรู้สึกว่า ลูกเขยอย่างเย่เฉินคนนี้ ช่างให้หน้าตนเองเสียจริงๆ ！
……
ตอนที่เซียวฉางควนกำลังถูกท่านหงห้าเชิญไป ระหว่างทางเดินไปยังห้องเพชร สองพ่อลูกหลิวกว่างและบอดี้การ์ดตระกูลอู๋ทั้ง5ที่มีจางจื่อโจวนำมา ก็มาถึงยังประตูของเทียนเซียงฝู่
ใบหน้าของหลิวกว่าง เต็มไปด้วยรังสีอาฆาต
ช่วงนี้ หน้าผากของหลิวหมิงลูกชายเขา มีแต่คำว่า ตกอับ ติดอยู่ เหมือนตายทั้งเป็น
หลิวกว่างก็ตบใหล่ของเขาอย่างภูมิใจ แล้วตั้งใจพูดว่า “ลูกชายคนดีของพ่อ คืนนี้พ่อจะแก้แค้นให้แกเอง！ให้หงห้ามันเอาชีวิตมาชดใช้！”
หลิวหมิงรีบถามว่า “พ่อครับ นอกจากหงห้าแล้ว คนที่เหยียดหยามผมยังมีไอ้เย่เฉินอีกคน！มันก็ต้องตายเหมือนกัน！”
“แกวางใจเถอะ！” หลิวกว่างตั้งใจพูดว่า “คืนนี้พอฆ่าไอ้ท่านหงห้าแล้ว พ่อก็จะเป็นราชาใต้ดินคนใหม่ของจินหลิง พอถึงตอนนั้น พวกเราจะร่วมมือกับตระกูลอู๋ แล้วกำจัดไอ้เย่เฉินนั้นทิ้งไปเสีย ให้มันไปอยู่เป็นเพื่อนกับไอ้หงห้าในปรโลก！”
หลิวหมิงก็ใจชื้นอย่างมาก นึกกลับไปคิดตอนที่ตนเองถูกดูถูกเหยียดหยาม น้ำตาของเขาก็ไหลออกมา
ทันใดนั้น เขาก็เอามือมาคลำแผลเป็นที่ถูกท่านหงห้าสลักไว้ ร้องไห้พูดว่า “พ่อครับ！ตัวหนังสือบนหน้าผากผม ยังลบได้ไหม? ”
หลิวกว่างพูดเสียงต่ำว่า เสียงโกรธๆ ว่า “วางใจเถอะลูก รอฆ่าไอ้สารเลวสองคนนั้นก่อน เดี๋ยวพอพาแกไปทำศัลยกรรมที่เกาหลี จะเอารอยแผลเป็นนี้ออกไปให้ได้！”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...