ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 6000
ฟังมาถึงตรงนี้ เย่เฉินก็เข้าใจ ถึงเรื่องราวทั้งหมดที่โจวเหลียงเวิ่นถูกขังอยู่ในเรือนจำบรูคลินนี้
เขาอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ“ตอนแรกผมยังรู้สึกประหลาดใจ ด้วยอิทธิพลของตระกูลรอธส์ไชลด์ หากคุณอาขโมยของของพวกเขาจริง พวกเขาไม่จำเป็นต้องใช้กฎหมายเพื่อมาแก้ปัญหานี้เลย ที่แท้เป็นคุณอาเองที่โทรแจ้งตำรวจและขอมอบตัว”
“ถูกต้อง”โจวเหลียงเวิ่นพยักหน้า และพูดอย่างจนใจว่า“ ในสหรัฐอเมริกาขฌ แม้อิทธิพลของตระกูลรอธส์ไชลด์นั้นจะอยู่เหนือกฎหมาย แต่ก็อยู่ภายใต้การไม่โกรธเคืองของสาธารณชน ผมขโมยของของพวกเขาจริง แต่ผมก็ยอมมอบตัวแต่โดยดี เรื่องนี้ก็จึงต้องดำเนินไปตามกระบวนการยุติธรรม”
“ในกรณีแบบนี้ ต่อให้จะเป็นพวกเขา ก็ไม่สามารถจะมาเอาตัวผมไปได้จด ยังไงผมก็เป็นนักธุรกิจค้าของเก่าที่มีชื่อเสียง รู้จักบุคคลชนชั้นสูงอยู่ไม่น้อย หากพวกเขาจับตัวผมไปแล้วลงโทษเป็นการส่วนตัว เมื่อเรื่องราวถูกแพร่งพรายออกไป ตำรวจของสหรัฐอเมริกาจะต้องอับอายและเสียหน้ามากแน่นอน ”
“ดังนั้น คนของตระกูลรอธส์ไชลด์ทำได้เพียงข่มจิตข่มใจตัวเอง ให้ศาลขังผมไว้ที่นี่ญห และต่อให้พวกเขาจะทรมานผมยังไง ก็ไม่กล้าเอาชีวิตของผม เพราะผมถูกตัดสินจำคุกสิบห้าปี และหลังจากสิบห้าปีหากผมไม่ได้ออกไปจากเรือนจำนี้ ตระกูลรอธส์ไชลด์ก็คงไม่สามารถจะอธิบายกับสาธารณชนได้ ”
เย่เฉินพูดอย่างหนักแน่น“คุณอาโจว วันนี้ผมจะพาอาออกไปจากที่นี่ ส่วนทางฝั่งตระกูลรอธส์ไชลด์ ผมจะไปชี้แจงกับพวกเขาเอง”
“ไม่ได้เด็ดขาด！”โจวเหลียงเวิ่นพูดโพล่งออกมา“คุณชาย ผมเป็นนักโทษคดีลักทรัพย์แล้วถูกจับขังในเรือนจำบรูคลิน หากวันนี้คุณพาผมออกไป ตระกูลรอธส์ไชลด์ไม่เพียงจะไม่ยอมอยู่เฉยเท่านั้น แต่ยังจะเล่นงานครอบครัวของผมอีกด้วย ”
“ที่สำคัญยิ่งกว่าคือ เมื่อผมไปแล้ว ผมก็จะกลายเป็นนักโทษหลบหนี！”
“ผมยอมรับโทษแต่โดยดี ต่อให้ตระกูลรอธส์ไชลด์จะจงใจสร้างความลำบากกับผมแค่ไหน ก็ไม่กล้าทำอะไรกับผมหรอกทท ”
“ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ถึงเวลาพวกเขาจะฆ่าจะแกงผมก็ไม่มีความหมายแล้ว ฆ่าผมไปแล้วก็ไม่ทำให้พวกเขาได้ซื่อฟางเป่าจ้วงกลับคืนมา”
พูดจบ โจวเหลียงเวิ่นมองไปยังเย่เฉิน แล้วพูดขอร้อง“คุณชาย เมื่อครู่ผมบอกว่ามีเรื่องจะขอร้อง ก็คือขอร้องให้คุณช่วยนำเอาซื่อฟางเป่าจ้วงนี้กลับไปที่หัวเซี่ย นี่คือสมบัติที่สำคัญของบรรพบุรุษหัวเซี่ย ให้มันได้กลับคืนสู่ถิ่นกำเนิด เป็นส่วนหนึ่งที่ทำเพื่อการปกครองประชาชนและประเทศ”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...