ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 6005
โจวเหลียงเวิ่นเห็นเขาไม่ดึงดันอีกต่อไป จึงกล่าวเปลี่ยนหัวข้อสนทนา: “ใช่แล้วคุณชาย ซื่อฟางเป่าจ้วง ก็ถูกผมซ่อนเอาไว้ในสถานที่แห่งหนึ่งเช่นกัน หลังจากที่คุณออกไปจากที่นี่ จะต้องรีบนำมันออกมา รีบนำกลับไปยังหัวเซี่ยให้เร็วที่สุด”
เย่เฉินพยักหน้า ถามเขา: “คุณอาโจว ซื่อฟางเป่าจ้วงนั้นถูกคุณซ่อนเอาไว้ที่ไหน?”
โจวเหลียงเวิ่นกล่าว: “ซื่อฟางเป่าจ้วง ซ่อนเอาไว้ที่ด้านนอกประตูวิลล่าของตระกูลโจวที่นครนิวยอร์กใกล้กับรัฐนิวเจอร์ซีย์”
พูดไป โจวเหลียงเวิ่นกล่าวอีก: “ที่ด้านนอกประตูวิลล่าของบ้านผม มีสิงโตหินที่ค่อนข้างยิ่งใหญ่อยู่คู่หึ่ง ที่ด้านในฐานของสิงโตตัวผู้ มีช่องลับช่องหนึ่ง ซื่อฟางเป่าจ้วงซ่อนอยู่ในนั้น วิธีการเปิดช่องลับไม่ยาก แค่ต้องใช้เครนขนาดเล็กหรือรถยกยกสิงโตตัวผู้ขึ้นมา ฐานก็จะเปิดออก ช่องลับก็อยู่ในนั้น”
เย่เฉินกล่าวอย่างประหลาดใจ: “สิ่งของสำคัญขนาดนี้ วางเอาไว้ที่ประตูบ้านของคุณมาโดยตลอด?”
“ใช่ซิ”โจวเหลียงเวิ่นกล่าวพร้อมรอยยิ้ม: “ตระกูลรอธส์ไชลด์ได้ค้นหาทรัพสินย์ทั้งหมดของตระกูลโจวของพวกเรา หน้าร้านทั้งหมดรวมทั้งสถานที่ที่มีความเกี่ยวข้องทั้งหมดหลายรอบแล้ว ที่ในวิลล่าของบ้านผม กำแพง หลังคารวมทั้งใต้ดินรวมกัน ทั้งหมดมีช่องลับสิบหกอัน พวกเขาใช้เครื่องมือที่เฉพาะทางที่สุดพลิกแผ่นดินหาตั้งนานแล้ว แต่พวกเขาฝันก็คิดไม่ถึงว่า อันที่จริงสิ่งของอยู่ในสิงโตหินที่อยู่หน้าประตู”
เวลานี้ โจวเหลียงเวิ่นกล่าวเตือนสติเย่เฉินอีก: “ใช่แล้วคุณชาย ถึงแม้ว่าเรื่องนี้ได้เกิดขึ้นมาหลายเดือนแล้ว แต่ไม่ขจัดความเป็นไปได้ที่ตระกูลรอธส์ไชลด์ยังแอบจับตามองอยู่ที่บ้านผมอย่างลับๆ แต่ผมเชื่อในความสามารของคุณ น่าจะไม่มีทางถูกพวกเขาพบเห็น”
เย่เฉินพยักหน้า: “ขอให้คุณอาโจววางใจ เรื่องนี้สำหรับผมแล้วไม่ยาก หลังจากที่ผมออกไป ผมจะนำซื่อฟางเป่าจ้วงกลับประเทศทันที หลังจากที่ผมคืนแก่เจ้าของเดิมอย่างแท้จริงแล้ว จะให้คนปล่อยข่าวออกไป ทำให้ตระกูลรอธส์ไชลด์ตายใจอย่างสนิทใจ”
พูดไป เย่เฉินนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้อีกครั้ง เอ่ยปากกล่าว: “ขอเพียงแค่ให้พวกเขาตายใจ อาจจะไม่ง่ายสำหรับพวกเขาเท่าไหร่นัก เรื่องนี้ จะต้องทำให้พวกเขาถูกทำลายชื่อเสียง ผมจะคิดหาหนทาง ให้พวกเขาส่งคุณออกไปเอง คืนอิสรภาพให้กับคุณ!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...