ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 6006
โจวเหลียงเวิ่นเห็นว่าท่าทีที่ยืนกรานของเย่เฉิน จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวกำชับ: “คุณชาย คุณอย่าได้เกิดการปะทะซึ่งหน้าใดๆกับตระกูลรอธส์ไชลด์ เพราะกระผมอย่างเด็ดขาด”
เย่เฉินพยักหน้า: “คุณอาโจววางใจ ตอนนี้ศัตรูอยู่ในที่แจ้งผมอยู่ในที่มืด อยากจะทำให้ทั่วทั้งตระกูลรอธส์ไชลด์ดูไม่จืด ให้พวกเขาเป็นทุกข์ พูดได้ว่าง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ”
พูดไป เย่เฉินจ้องมองโจวเหลียงเวิ่น กล่าวอีก: “คุณอาโจว ผมยังมีคำถามอีกบางส่วน อยากจะให้คุณช่วยผมอธิบาย”
โจวเหลียงเวิ่นรีบกล่าว: “คุณชายเชิญพูดมาเลย”
เย่เฉินรีบถาม: “ผมยังอยากรู้ว่า ที่จริงแล้วคุณพ่อของผมสัมผัสกับรวมทั้ง‘ตำราเก้าเสวียนเทียน’ได้ยังไง คุณพ่อของผมไปเกี่ยวข้องกับองค์กรพั่วชิงได้ยังไง?”
โจวเหลียงเวิ่นกล่าวอย่างทอดถอนใจ: “คุณพ่อของคุณ มีประสบการณ์คล้ายกันกับคุณ ขั้นตอนที่เขาได้รับ คล้ายกับขั้นตอนที่คุณได้รับ‘ตำราเก้าเสวียนเทียน’”
เย่เฉินคิดโยงไปถึงข้อความบางอย่างที่น้าชายใหญ่เคยพูดเอาไว้ ถามอย่างประหลาดใจ: “หรือว่าคุณพ่อของผมก็ได้รับมาจากในร้านขายของโบราณ?”
“ใช่”โจวเหลียงเวิ่นพยักหน้าอย่างหนักแน่น
เย่เฉินรีบถาม: “รายละเอียดเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
“ตอนนั้นผมบินไปที่ลอนดอนเพื่อเข้าร่วมประเมินโดยเฉพาะ ในครอบครัวขุนนางตกอับคนนั้น ทั้งหมดมีโบราณวัตถุของหัวเซี่ยอยู่สี่ร้อยแปดสิบเจ็ดชิ้น ในนั้นของดีก็นับว่ามีไม่น้อยจริงๆ เพียงแค่แจกันดอกไม้ลายครามของสมัยราชวงศ์หยวนหมิงก็มีสิบกว่าชิ้นแล้ว นอกจากนี้ยังมีภาพวาดที่ค่อนข้างล้ำค่าอีกสองชิ้น มีเครื่องเคลือบอื่นๆ อีกนับไม่ถ้วนจากเตาราชสำนักของราชวงศ์หมิงและชิง”
“ที่ตลาดของโบราณ แจกันดอกไม้ลายครามและภาพวาด เป็นของค่อนข้างระดับสูงในด้านเครื่องลายคราม ราคาค่อนข้างสูงมาโดยตลอด เตาราชสำนักก็คือคำตัวแทนของคุณภาพและราคาสูง ราคาก็ค่อนข้างแข็งมากเช่นกัน”
“นอกจากนี้แล้ว ยังมีหลายชิ้นที่เป็นคอลเลคชั่นในวังหลวงที่เคยมีการถูกจดในบันทึกเอาไว้อย่างชัดเจน ราคายิ่งไม่ธรรมดา”
“โบราณวัตถุระดับสูงล็อตใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้เหมาราคาพิเศษ ราคาที่เสนอต่ำสุดของเมื่อยี่สิบปีก่อนของอีกฝ่าย ก็มากถึงสองร้อยล้านดอลลาร์”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...