ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 6012
เวลานี้ภายในห้องขังยามค่ำคืน นักโทษกลุ่มหนคางกำลังผลัดกันเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเย็น
ที่ต่อแถวอาบน้ำเย็น เป็นเพราะว่าเย่เฉินต้องการให้พวกเขาพยายามคิดหาทุกวิถีทางเพื่อขจัดกลิ่นบนตัว
คนพวกนี้เดิมทีก็คือนักโทษที่ไม่รักความสะอาดกลุ่มหนึ่ง ประกอบกับกลิ่นตัวที่เดิมทีแรงมาก ยังไม่มีน้ำยาดับกลิ่นอีกด้วย คนสิบกว่าคนกองรวมกัน ปิดจายังนึกว่าบ่อเกรอะระเบิด
ในเวลานี้ กุสตาโว่พลางเช็ดผม พลางเดินไปที่ข้างกายของเย่เฉินด้วยใบหน้าที่ประจบสอพลอ กล่าวถามอย่างนอบน้อม: “คุณเย่ เมื่อครู่คุณออกไปพบบรูซมาหรอ?”
เย่เฉินกล่าวเสียงเย็นชา: “ต่อไปนายจำเอาไว้ เรื่องที่นายไม่ควรถามก็อย่าถามไปเรื่อย”
“ครับครับครับ......”กุสตาโว่พยักหน้าซ้ำๆ จากนั้นถามเขาด้วยความกังวลใจเล็กน้อย: “คุณเย่ ผมมีเรื่องหนึ่งิยากจะลองถามความคิดเห็นของคุณ ไม่ทราบว่าคุณจะสะดวกไหม?”
เย่เฉินกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ: “นายว่ามา”
กุสตาโว่รีบกล่าว: “คุณเย่ พูดความในใจ ผมเองก็ไม่รู้ว่าที่จริงแล้วคุณกระทำความผิดอะไรกันแน่ ต้องขึ้นศาลไหม หลังจากขึ้นศาลจะตัดสินนานขนาดไหน ตัวผมเองตลอดชีวิตนี้อาจจะออกไปจากคุกนี้ไม่ได้ ถ้าหากวันไหนคุณออกไปแล้ว ผมอยู่ในนี้จะทำยังไง......ถ้าหากลูกชายระยำคนนั้นของผมต้องการจะเอาชีวิตผม ถ้าอย่างนั้นไม่ช้าหรือเร็วผมก็ต้องตายอยู่ในนี้ไม่ใช่เหรอ?”
กุสตาโว่ดีใจทันที รีบเข้าไปใกล้ กล่าวอย่างนอบน้อม: “คุณเย่คือแบบนี้ เมื่อครู่นี้ผมคิดแผนเดินหน้าและถอยหลังอย่างละหนึ่งแผน แผนการทั้งสองอย่างนี้ของผมเกรงว่าจะต้องมีการช่วยเหลือของคุณถึงจะได้”
เย่เฉินโบกมือ: “นายลองพูดมาก่อน ฉันจะลองฟังดู”
กุสตาโว่รีบกล่าว: “แผนที่ค่อนข้างร้ายแรงก็คือ พวกเราสองคนคิดหาหนทางแหกคุก ออกจากเรือนจำบรูคลิน ออกจากนครนิวยอร์ก แม้กระทั่งออกจากสหรัฐอเมริกา”
พูดไป กุสตาโว่กล่าวอีก: “กรอบเวลาของแผนการนี้สั้นมาก วันนี้โจเซฟจะฆ่าผม แต่ถูกคุณห้ามเอาไว้ ผมคาดว่าลูกชายของผมในไม่ช้าจะต้องตามหาเขาเพื่อซักถาม ภายในหนึ่งถึงสองวันนี้ ถ้าหากโจเซฟยังไม่สามารถกำจัดผมทิ้งได้ละก็ ด้วยลักษณะนิสัยของลูกชายผม เขาจะต้องเลือกคนอื่น ถึงเวลาผมยังคงต้องเผชิญกับภัยพิบัติ ฉวยโอกาสที่ตอนนี้ผมยังพอมีอิทธิพลกับพัศดีเรือนจำทางด้านนั้นอยู่บ้าง ผมสามารถให้เขาแอบจัดการพาเราสองคนออกไป อ้างกับเขาว่าพวกเราออกไปเที่ยวผู้หญิง วันพรุ่งนี้เช้าจะกลับมาแต่เช้า แบบนี้ละก็พวกเราสามารถหนีออกจากเรือนจำได้แล้ว รีบหนี!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...