ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 604
บทที่ 604
แต่ที่ท่านหงห้าเตรียมไว้วันนี้ มันช่างหรูหรามาก คนหนึ่งได้หอยเป๋าฮื้อคนละสองตัว ชุดหนึ่งก็ราคา8,888หยวน ทำเซียวฉางควนอ้าปากค้างไปเลย
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเห็ดทรัฟเฟิล ไข่ปลาคาเวียอะไรพวกนี้เลย แค่คนละชุด ก็หลายพันหยวนแล้ว
มื้อนี้ ถ้านับไปแล้ว อย่างน้อยก็ต้อง2-3แสนหยวนได้！
เซียวฉางควนชีวิตนี้ไม่เคยกินข้าวแพงขนาดนี้ ตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก รีบพูดกับหงห้าว่า “คุณหงครับ ให้คุณมาต้อนรับดีขนาดนี้ ต้องขอบคุณจริงๆ ครับ！”
ท่านหงห้าก็ยิ้มเบาๆ แล้วหยิบเอานามบัตรของตนเองมา แล้วยื่นใส่มือเซียวฉางควน พูดว่า “คุณเซียวครับ นี่คือนามบัตรของผม คุณเก็บไว้ให้ดี ถ้าครั้งหน้าคุณมาที่เทียนเซียงฝู่ ก็โทรหาผม เดี๋ยวผมจะรีบให้คนจัดเตรียมห้องเพชร ให้คุณใช้ได้ตามสบายเลย”
หลังจากเซียวฉางควนหยิบเอานามบัตรมา ในใจก็ดีใจมาก
คนในสมาคมศิลปะจีนคนอื่นๆ เห็นดังนั้น ก็อิจฉาตาร้อนตามๆ กัน！
เซียวฉางควนนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ คนดังอย่างท่านหงห้า อยู่ตรงหน้าเขาอย่างกับเป็นหลานชาย ไม่เหลือความเป็นนายใหญ่เลย
หงห้าไม่เพียงมายกอาหารเสิร์ฟที่ห้องอาหารเอง รินเหล้าเอง แถมยังยกแก้วให้เกียรติก่อน แล้วก็มาพูดตรงหน้าเซียวฉางควนว่า “คุณเซียวครับ ผมดื่มให้คุณก่อนเลย！”
เซียวฉางควนก็รีบยกแก้วเหล้าตนเองขึ้นด้วยความเกรงใจ แล้วก็ชนแก้วกับท่านหงห้า แล้วก็ดื่มลงไปจนหมดแก้ว
เหล้าหนึ่งแก้วลงท้องไป เขาก็พูดว่า “ไอ้หยา เหล้านี่ดีจริงๆ ！”
หงห้าก็ยิ้มพูดว่า “นี่คือเหล้าเหมาไถเก่าเก็บ40ปี น้ำหนักครึ่งกิโลกรัมก็น่าจะราคา6หลักได้ ถ้าคุณชอบก็ดื่มมากๆ หน่อย เดี๋ยวผมให้คนเอาขึ้นมาให้อีก2ขวด！”
พอเซียวฉางควนได้ยินประธานเพ๋ยเรียกตนเองว่า กรรมการ ในใจก็ดีใจ แล้วพูดว่า “ประธานเพ๋ยผมถูกเลือกแล้วหรือครับ？！”
“แน่นอน！” ประธานเพ๋ยก็พูดยิ้มว่า “ฉางควน ตำแหน่งกรรมการผู้จัดการนี้ เป็นใครไปไม่ได้นอกจากคุณ！”
เซียวฉางควนได้ยินดังนั้น ก็ตื่นเต้นอย่างมาก เลยรีบพูดว่า “ขอบคุณประธานเพ๋ย！ ขอบคุณทุกคนครับ！ต่อไปผมจะตั้งใจพัฒนาตนเอง จะทำเพื่ออุทิศให้สมาคมศิลปะจีนของเรา！”
ทุกๆ คนก็หันหน้ายิ้มไปด้วยกัน จากนั้นก็ยกแก้วเหล้าขึ้น
ในตอนที่กำลังจะร่วมดื่มกันนั้น ก็มีเสียงดัง ปั้ง ดังสนั่นขึ้น ประตูห้องอาหารถูดถีบจนเปิดออก！
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...