ในชีวิตนี้อู๋เฟยเยี่ยนมีสิ่งที่ต้องการมากมาย
ก่อนหน้านี้ สิ่งที่เธอต้องการที่สุด อย่างแรกคือแหวนที่อยู่กับหลินหว่านเอ๋อร์ และอย่างที่สองคือหนทางแห่งอายุวัฒนะที่ผู้เป็นอาจารย์เมิ่งฉางเชิงได้ทิ้งเอาไว้ให้
แต่มาวันนี้ สิ่งที่เธออยากได้มากที่สุด กลายมาเป็นซื่อฟางเป่าจ้วงชิ้นนี้
ต้องรู้ว่า ไม่ว่าจะเป็นแหวน หรือหนทางแห่งอายุวัฒนะ ล้วนก็เป็นของของเมิ่งฉางเชิง
แต่ซื่อฟางเป่าจ้วง กลับเป็นสิ่งของที่แม้แต่เมิ่งฉางเชิงเองก็ยังเฝ้าปรารถนา
ดังนั้น คุณค่าของซื่อฟางเป่าจ้วง ก็จึงมีค่ามากกว่าสองสิ่งแรกที่กล่าวไปนั้นอยู่มากมายอย่างนับไม่ถ้วน
หนทางแห่งอายุวัฒนะควรค่าแก่การให้อู๋เฟยเยี่ยนดั้นด้นเดินทางไปที่หัวเซี่ย แล้วย้อนไปยังภูเขาแสนลี้ ส่วนซื่อฟางเป่าจ้วงก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เธอจำเป็นต้องเดินทางไปด้วยตัวเองสักครั้ง เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดได้
ดังนั้น อู๋เฟยเยี่ยนใช้เวลาที่รวดเร็วที่สุด เดินทางมุ่งหน้าไปยังบัวโนสไอเรส
บนเครื่องบิน อู๋เฟยเยี่ยนตื่นเต้นมาตลอดทาง เธอที่มีอายุยืนยาวมากว่าสี่ร้อยปี ก็มีอาการกระสับกระส่ายอย่างที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน
ที่เธอร้อนรน เพราะรู้สึกว่าทำไมเครื่องบินลำนี้ถึงได้บินช้านัก
แต่ว่า จากเกาะที่องค์กรพั่วชิงอยู่ บินไปยังบัวโนสไอเรส ใช้ได้เพียงเครื่องบินน้ำ และอัตราความเร็วของเครื่องบินน้ำก็ต่ำมาก จำกัดความเร็วอยู่ที่500-600กิโลเมตรต่อชั่วโมง
อู๋เฟยเยี่ยนในเวลานี้ สายตามองไปยังพื้นผิวน้ำทะเลที่อยู่ด้านนอกหน้าต่าง คิดในใจ“แหวนที่อาจารย์ทิ้งไว้ให้กับศิษย์พี่ในตอนนั้น ต้องมีคุณลักษณะในการโอนย้ายได้แน่ เพราะไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถจะโยกย้ายศิษย์พี่ไปได้หลายพันไมล์ในชั่วพริบตา เพียงแค่หลินหว่านเอ๋อร์ไม่มีผลการฝึกฝน ไม่สามารถจะเปิดใช้คุณลักษณะที่แท้จริงของแหวนวงนั้นได้ ไม่ว่าโลกจะกว้างใหญ่แค่ไหน หรือห่างไกลเพียงใด ก็เป็นแค่ชั่ววูบหนึ่งของฉันเองไม่ใช่เหรอ ?”
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ในใจของเธอก็อดที่จะรู้สึกโกรธไม่ได้
อาคารสูง21ชั้นนี้ ชั้นใต้ดินเป็นแผนกถ่ายภาพเอกซเรย์และรังสีวิทยา ชั้น1ถึงชั้น10 เป็นแผนกผู้ป่วยนอก ฉุกเฉิน ศัลยกรรมและห้องธุรการต่างๆ ส่วนชั้น10ขึ้นไป เป็นห้องพักผู้ป่วยใน
เนื่องจากโรงพยาบาลแห่งนี้ตั้งอยู่ในทำเลทองของแมนฮัตตัน ดังนั้นโรงพยาบาลแห่งนี้ก็จึงมีค่าใช้จ่ายที่ค่อนข้างสูง ห้องพักผู้ป่วยของที่นี่ส่วนใหญ่เป็นห้องเดี่ยว และก็มีห้องสวีทห้องเดี่ยวด้วย พักรักษาตัวที่นี่ เหมือนกับได้พักโรงแรมห้าดาวไม่มีผิดเพี้ยน
โจวเหลียงเวิ่นที่พักรักษาตัวอยู่ที่นี่ ได้ถูกจัดให้อยู่ในห้องพักชั้น17ที่มีทุกอย่างครบครัน เอฟบีไอได้ขอให้ทางโรงพยาบาลจัดห้อง1701ตรงหัวมุมสุด ขณะเดียวกันก็เปิดใช้ห้อง1702ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับ1701 รวมไปถึงห้อง1703และห้อง1704 ทั้งสามห้องนี้ด้วย
เนื่องจากโจวเหลียงเวิ่นที่ถูกตระกูลรอธส์ไชลด์ลงโทษด้วยอำนาจที่ไม่ชอบนั้นส่งผลกระทบที่รุนแรงอย่างมาก เอฟบีไอจึงให้ความสำคัญในการดูแลอย่างที่สุด กลัวว่าจะมีอะไรผิดพลาดอีก ดังนั้นก็จึงส่งคนไปจำนวนมากเพื่อปกป้องดูแล
แฮงค์เองก็ถูกจัดให้อยู่ชั้นนี้ด้วยเช่นกัน เดิมทีเขาต้องการจะเลือกห้องที่ใกล้กับ1701มากที่สุด แต่เอฟบีไอได้แจ้งขอกับทางโรงพยาบาลไปก่อนล่วงหน้า ถึงแม้พวกเขาจะใช้ห้อง1701-1704ไปทั้งหมดแล้ว แต่คนไข้ที่พักห้อง1705เป็นต้นไป ก็ถูกโยกย้ายให้ไปอยู่ในห้องฝั่งตรงข้ามกับ1701 ตามคำขอของเอฟบีไอ ทุกห้องจะต้องมีคนเข้าพักทั้งหมด จึงจะจัดสรรห้องพักตามลำดับได้ ห้ามจัดแบบคละห้องกันอย่างเด็ดขาด
ซึ่งก็หมายความว่า ผู้ป่วยในตอนนี้ทุกคนถูกย้ายไปยังห้อง1730เป็นต้นไป จนถึงห้อง1709กว่ายี่สิบห้องพักคนไข้ แฮงค์เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล ก็จึงถูกจัดให้อยู่ที่ห้อง1708 หากมีคนไข้เข้ามาอีก ก็จะถูกจัดให้อยู่ในห้องพัก1707 เป็นต้น

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
หม่าหลันมันไม่ได้ไร้เดียงสาต่อโลกหรอก แต่เขียนให้ถูกคือหม่าหลันมันโง่นั้นเอง เข้ามหาลัยมีชื่อเสียงได้ไง โง่ดักดานขนาดนี้ อาจารย์ที่เขียน ก้เขียนให้อีหม่าหลันดูดีเกิ้น 555...
เอาตรงๆน่ะ ผมชอบที่พระเอกมีสาวมาติด แบบเป็นปกติ หลงรักพระเอกโงหัวไม่ขึ้นผมไม่ขัดใจหรอก มาขัดใจตอนคือแบบผญ เรื่องนี้มีนลุกหนักเกินไป จนทำใจอ่านแล้วขัดใจ ถ้าลุกพอประมาณแบบนี้คืออ่านสนุกเว่อร์ แต่นี่อ่อยหนักจนเกิน เกิดอาการขัดใจสุดๆ 555...
ห๊า พระเอกไปเป็นหนี้พวกหล่อนตรงไหน พวกตัวเองชอบเย่เฉินเอง เย่เฉินไม่ได้บังคับ แล้วจะให้พระเอกคืนความรักให้พวกเอ็งเนี่ยน่ะ ส่วนพระเอกกุเห้นมึงก้ปวดใจกับผู้หญิงทุกคนแหละ -.-"...
อ๋อ พึ่งรู้ว่าพระเอกไปช่วยใคร ก้คิดว่าพระเอกชอบคนนั้น ในใจมีเขาอยู่ จะหลุดกับความคิดเฟ่ยเข้อสินถึงๆด้บอกเรื่องนี้มีแต่พวกหลงตัวเอง มีแค่ชูหรันกับซิวอี้นี่แหละความรักผญ.ดี ๆม่หลงตัวเองขนาดนั้น ขอโทษด้วยครับพอดีอินไปหน่อย...
ผู้หญิงเรื่องนี้หลงตัวเองโครต เป้นเพราะชูกันเถอะ พระเอกถึงได้มีแรงผลักนั้น ไม่ใช่นานาโกะ มโนเก่งเนาะ อีเฟ่ย...
โครตน่าหงุดหงิด จะร้องเชี่ยไรนักหนา ร้องทั้งตอน ผญ.อยู่ข้างเย่เฉินนิสัยผญ.หมด แต่ไอนี้แม่งปัญญาอ่อน ไอหลิวม่านฉิง...
โครตน่าหงุดหงิด จะร้องเชี่ยไรนักหนา ร้องทั้งตอน ผญ.อยู่ข้างเย่เฉินนิสัยผญ.หมด แต่ไอนี้แม่งปัญญาอ่อน ไอหลิวม่านฉิง...
โง่ทั้งพระเอกทั้งหลิวม่านฉง ทำตัวเป้นเมียพระเอกสะงั้น จนต้องเลื่อนผ่านขก.อ่าน ขัดใจ พระเอกแม่งก้จะแคร์ผู้หญิงทั้งโลกเลยรึไง...
ไอหลิวท่านฉง ก้มั่นหน้าเกินน่ะ คิดว่าพระเอกจะชอบมึงรึไง เล่นตัว จะหลุด...
ตระกูลเฟ่ยแม่งก้น่าขยะแขยงกันทุกตัวแหละ มีแค่เฟ่ยเข่อขิน เป้นตระกุลเดียวที่ไม่อยากให้เย่เฉนร่วมมือด้วยเลยจริงๆ เฟ่ยเจี้ยนจงแม่งก้ไม่ใช่คนดีไรนักหรอก ปากก้เอาเครื่องสวรรค์มาอ้าง สุดท้ายก้อยากจะไว้ชีวิตหลานตัวเอง น่าขยะแขยง...