หลังจากที่แฮงค์เข้าโรงพยาบาล หมอได้ทำการตรวจอาการบาดเจ็บของเขา กระดูกซี่โครงหักโดยส่วนใหญ่แล้วไม่ถือว่าเป็นอาการสาหัส โดยเฉพาะซี่โครงของแฮงค์ที่หักนั้นอยู่ทางด้านขวา ซี่โครงในตำแหน่งนี้นั้นห่างไกลจากหัวใจ ดังนั้นก็จึงไม่ใช่ปัญหาที่หนักหนาอะไร
แพทย์ได้ทำการยึดและบรรเทาอาการปวดแบบง่ายให้เขา ที่เหลือคือรอการตรวจเพิ่มเติม แฮงค์ใช้ช่องว่างจากการตรวจ รายงานสถานการณ์ตรงหน้าให้กับเย่เฉินได้รับทราบ
เย่เฉินในตอนนี้ได้เดินทางกลับมาที่นครนิวยอร์ก เขาที่กำลังจะเดินทางไปโรงพยาบาลแมนฮัตตัน ได้รับสายจากแฮงค์ ก็จึงพูดขึ้นว่า“แฮงค์ นายเข้าไปในโรงพยาบาลแมนฮัตตันแล้วเหรอ?”
แฮงค์รีบพูดว่า“ใช่ครับคุณเย่ ผมเข้ามาแล้ว ตอนนี้พักอยู่ที่ชั้น17 ปีเตอร์ โจวก็อยู่ชั้นนี้ แต่ตอนนี้ผมยังเข้าใกล้เขาไม่ได้ครับ”
เย่เฉินถามเขาว่า“นายติดต่อไปหาฮาวเวิร์ดหรือยัง ?”
“ยังครับ”แฮงค์กล่าว“ผมอยากจะรายงานคุณก่อน ดูว่าคุณมีคำแนะนำอะไรไหม”
เย่เฉินกล่าวว่า“ฉันไม่มีคำแนะนำอะไร นายไปรายงานฮาวเวิร์ดเถอะ ดูสิว่าเขาจะให้นายทำอะไรต่อไป”
“ได้ครับ!”แฮงค์พูดด้วยความเคารพ“ผมจะติดต่อไปหาเขาเดี๋ยวนี้ครับ ”
พูดจบ แฮงค์ก็วางสาย แล้วกดโทรหาฮาวเวิร์ด
หลังจากที่กดรับสาย เขาก็พูดกับฮาวเวิร์ดว่า“คุณท่าน ตอนนี้ผมอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว แต่ผมเข้าใกล้โจวเหลียงเวิ่นไม่ได้ ที่นี่มีเอฟบีไอคุ้มกันอย่างแน่นหนา นอกจากนี้ก็ยังแยกโซนขึ้นมาโดยเฉพาะ ทันทีที่ขยับเข้าใกล้ก็จะถูกพวกเขาจับตามอง”
ฮาวเวิร์ดก่นด่าด้วยความเคียดแค้น“ไอ้พวกสารเลว แค่หัวขโมยคนเดียวยังต้องมาคุ้มกันอย่างยิ่งใหญ่แบบนี้อีก ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี !”
ฮาวเวิร์ดพูดอย่างเย็นชา “ฉันมีเรื่องที่สำคัญมาก ต้องเจอกับปีเตอร์ โจวคนนั้นให้ได้ รบกวนลูกน้องของคุณ ช่วยอำนวยความสะดวกให้คนของฉันด้วย ”
อีกฝ่ายพูดอย่างลำบากใจ“คุณรอธส์ไชลด์ เรื่องของปีเตอร์ โจว ตอนนี้ทำเอาพวกเราต่างก็ตกที่นั่งลำบาก ทุกสายตาของชาวอเมริกันต่างก็จ้องมองมาที่พวกเรา หากตอนนี้ผมให้คนของคุณให้ใกล้ปีเตอร์ โจว แล้วเกิดเรื่องอื้อฉาวขึ้นมาอีก อย่าว่าแต่ตำแหน่งที่มีของผมเลย แม้แต่คะแนนนิยมของท่านประธานาธิบดีก็ดิ่งลงได้ !”
ฮาวเวิร์ดกล่าวว่า“ไม่ต้องเป็นห่วง คนของฉันจะถามแค่คำถามกับเขา ไม่ทำอะไรเขาแน่นอน ”
“เป็นไปไม่ได้”อีกฝ่ายพูดอย่างเด็ดขาด“คุณรอธส์ไชลด์ หากคุณแค่ถามคำถามกับเขาก็ได้คำตอบ คุณก็คงไม่จับเขาไปขังไว้ในห้องใต้ดินลับของเรือนจำบรูคลินเพื่อทรมานเขาให้ต้องรับสารภาพแล้ว พูดตามตรง ตอนนี้ที่โรงพยาบาลมีสื่อจำนวนมากเฝ้าจับตามองพวกเราอยู่ หากเรายังทำเรื่องผิดกฎหมายเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว ตระกูลรอธส์ไชลด์ของพวกคุณเองก็ต้องตกที่นั่งลำบากไปด้วย ”
ฮาวเวิร์ดรู้สึกอัดอั้นตันใจ พูดด้วยความโกรธว่า“ถ้าอย่างนั้นฉันจะถอนคำฟ้องกับทางตำรวจ บอกว่าทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิด เมื่อเป็นเช่นนั้น พวกคุณก็ไม่จำเป็นต้องมาคุ้มครองดูแลปีเตอร์ โจวอีกต่อไปแล้วใช่ไหม ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...