ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 6075

การถอนคำฟ้อง เป็นทางเลือกเดียวที่มีของฮาวเวิร์ดในตอนนี้

เขาเป็นคนที่ฟ้องโจวเหลียงเวิ่นในตอนแรก ด้วยสถานะทางสังคมของเขา ขอแค่เขาแสดงเจตจำนงกับทางตำรวจและศาล ว่าทุกอย่างก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเพียงแค่เรื่องการเข้าใจผิด โจวเหลียงเวิ่นไม่ได้ขโมยของของตัวเอง หรือของที่โจวเหลียงเวิ่นขโมยไปเป็นเพียงแค่ของปลอม ราคาไม่ถึงหนึ่งร้อยดอลลาร์ เมื่อเป็นเช่นนี้ โจวเหลียงเวิ่นก็จะถูกปล่อยตัวโดยไม่มีความผิด

เมื่อถูกปล่อยตัวโดยไม่มีความผิดแล้ว เขาก็จะกลับมามีอิสระอีกครั้ง เอฟบีไอก็จะไม่ต้องมาดูแลคุ้มครองเขาอย่างเข้มงวดอีกต่อไป

เพียงแค่ว่า การกระทำแบบนี้ สำหรับตระกูลรอธส์ไชลด์แล้ว ก็เท่ากับตบหน้าตัวเองอีกครั้ง

เพราะแบบนี้มันเท่ากับว่าเรื่องอื้อฉาวที่ถูกเปิดเผยและหมักหมมมาก่อนหน้านี้ทั้งหมด กำลังจะบอกกับสังคมว่า ตัวเองใส่ความ หรือเข้าใจโจวเหลียงเวิ่นผิดไป

นี่มัน ช่างชั่วร้ายรุนแรงอะไรอย่างนี้

แต่ว่า ฮาวเวิร์ดก็ไม่มีทางเลือกอื่น

สัญชาตญาณบอกเขาว่า ตัวเองต้องหาซื่อฟางเป่าจ้วงให้เจอโดยเร็วที่สุด หากหาซื่อฟางเป่าจ้วงกลับคืนมาไม่ได้ ความเจริญรุ่งเรืองที่มีมากว่าสองร้อยปีของตระกูลรอธส์ไชลด์ก็คงถึงคราได้สิ้นสุดลงแน่แท้

ในตอนนี้ เมื่อผู้ดูแลรับผิดชอบของเอฟบีไอได้ยินในสิ่งที่เขาพูด ก็พูดเสียงนิ่งว่า“หากคุณถอนคำฟ้องจริงๆ และทางศาลก็ประกาศความบริสุทธิ์ของปีเตอร์ โจว อย่างนั้นพวกเราก็จะสิ้นสุดการดูแลปกป้องเขา ”

พูดจบ อีกฝ่ายก็พูดเตือนว่า“แต่คุณรอธส์ไชลด์ ที่ผมอยากจะเตือนคุณก็คือ คุณอย่าคิดว่า หลังจากที่ปีเตอร์ โจวได้รับอิสรภาพแล้ว คุณอยากจะทำอะไรเขาก็ได้ หากมีเหตุที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นกับเขา ทางเอฟบีไอก็จะตรวจสอบอย่างถึงที่สุด ตอนนี้ความคิดเห็นของประชาชนที่มีต่อตระกูลรอธส์ไชลด์นั้นติดลบอย่างมาก ผมขอเตือนคุณว่าอย่าคิดทำอะไรวู่วาม”

ฮาวเวิร์ดพูดอย่างเย็นชา“ฉันจะทำอะไร ก็ไม่จำเป็นต้องให้คุณมาสั่งสอน ！”

พูดจบ เขาก็กดวางสายอย่างหยาบคาย จากนั้นก็โทรไปที่ทำการศาลของนครนิวยอร์ก

……

ไม่นาน การเดินทางสองชั่วโมงโดยเครื่องบินของท่านเอิร์ลจงหย่ง ก็ได้ลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี

ทันทีที่เขาก้าวขาออกจากสนามบิน เฉินจื้อหมินที่รออยู่ก่อนนานแล้วก็เดินเข้ามาทักทาย พูดอย่างเคารพนบนอบว่า“ผมเฉินจื้อหมิน ดีใจที่ได้พบท่านเอิร์ลจงหย่งครับ ！”

ท่านเอิร์ลจงหย่งไม่ได้ดูแก่มาก อายุน่าจะราวๆสี่สิบปีได้ รูปร่างกำยำสมส่วน ดูแล้วเหมือนดารารุ่นใหญ่ในวงการภาพยนตร์ มีลักษณะของผู้ใหญ่ที่ประสบความสำเร็จในชีวิต

เมื่อเขาเห็นเฉินจื้อหมิน คำพูดเต็มไปด้วยอารมณ์ว่า“ครั้งล่าสุดที่ได้เจอกัน อายุนายยังไม่ถึงสิบขวบเลย ตอนนี้ดูจะแตกต่างอย่างมากกับที่เคยได้พบเจอมา”

ท่านเอิร์ลจงหย่งจิ๊ปาก แล้วพูดขึ้นลำพังว่า “น่าแปลก แปลกจริงๆ กับแค่สิ่งของที่ไม่ได้น่ามองอะไร แต่กลับทำให้ผู้มีพระคุณนึกสนใจได้ มันน่าจะต้องมีอะไรที่บอกใครไม่ได้อย่างแน่นอน”

พูดจบ เขาก็เอ่ยถามว่า “ผู้มีพระคุณให้เราหาเบาะแสที่เกี่ยวข้องกับของสิ่งนี้ อย่างนั้นเราต้องเริ่มจากตรงไหนดี ？”

เฉินจื้อหมินกล่าวว่า“เรียนท่านเอิร์ลจงหย่ง ลำดับเหตุการณ์คร่าวๆของเรื่องนี้ ก็น่าจะเป็นนักธุรกิจของโบราณคนนั้นขโมยของโบราณชิ้นนี้ของตระกูลรอธส์ไชลด์ไป และตระกูลรอธส์ไชลด์ก็ต้องการจะได้มันคืน แต่เขาไม่ยอมที่จะปริปากพูดอะไร และตระกูลรอธส์ไชลด์ก็ไม่ได้อะไรจากการสอบปากคำเขา คาดว่าก็น่าจะเป็นคนที่ไม่ยอมอะไรง่ายๆเหมือนกัน ”

ท่านเอิร์ลจงหย่งพูดอย่างนิ่งเฉยว่า “คนที่ไม่ยอมอะไรง่ายๆแบบนี้ ฉันเจอมาเยอะแล้ว แต่หากให้ต้องลงมือกันจริงๆ แล้วยังอดทนอยู่ได้ ไม่เคยเจอเลยสักคน ”

พูดจบ เขาก็ถามเฉินจื้อหมิน“ นักธุรกิจของโบราณคนนั้นตอนนี้อยู่ที่ไหน？พาฉันไปเจอเขาที ！”

เฉินจื้อหมินรีบพูดตอบว่า“ คนคนนั้นตอนนี้อยู่โรงพยาบาลแมนฮัตตัน ถูกเอฟบีไอคุ้มกันอยู่ ในตอนนี้ที่นครนิวยอร์กเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องราวที่ใหญ่โตอย่างมาก คุณอยากจะเจอตัวเขาไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย นอกจากใช้ไม้แข็ง แต่มาใช้ไม้แข็งในสถานที่แบบนี้ เอฟบีไอไม่นิ่งเฉยอย่างแน่นอน หากเรื่องราวบานปลายหนักมากขึ้นไปอีก ผู้มีพระคุณก็อาจจะกล่าวโทษเราทั้งสองคนได้ ”

ท่านเอิร์ลจงหย่งถามเขา“อย่างนั้นนายมีวิธีดีๆอะไรไหม ？”

เฉินจื้อหมินกล่าวว่า“ที่ผมคิดได้ ก็คือส่งใครสักคนเข้าไป‘พักรักษาตัวที่โรงพยาบาล’ก่อน หาห้องพักที่อยู่ห้องใกล้ๆเขาให้มากที่สุด จากนั้นท่านกับผม ก็ทำทีเป็นไปเยี่ยมเยียนเพื่อนด้วยกัน ในขณะที่เข้าไปเยี่ยมก็มองดูลาดเลาทุกอย่างให้ชัดเจน แล้วค่อยหาโอกาสที่เหมาะสม ”