เพราะรู้ว่าองค์กรพั่วชิงในตอนนี้นั้นเก็บตัวเงียบเป็นอย่างดี ดังนั้นครั้งนี้ที่เย่เฉินเดินทางมานครนิวยอร์ก ก็ไม่คิดจริงๆว่าจะมาโคจรเจอกับองค์กรพั่วชิงได้อีก
ทว่า ในตอนนี้ตัวเองเพิ่งจะเดินทางมาถึงที่ชั้น17ของโรงพยาบาลแมนฮัตตัน ก็มีผู้บาดเจ็บคนหนึ่งขององค์กรพั่วชิงถูกส่งตัวมา นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ
สัญชาตญาณของเย่เฉินบอกเขาว่า องค์กรพั่วชิงจะต้องมาเพราะโจวเหลียงเวิ่นอย่างแน่นอน
และจุดประสงค์ที่พวกเขาเข้าใกล้โจวเหลียงเวิ่น ไม่ต้องบอกก็คงต้องเพราะซื่อฟางเป่าจ้วง
เย่เฉินแอบคิดในใจ “ตอนที่เราโทรหาหว่านเอ๋อร์ เธอได้พูดว่า เมิ่งฉางเชิงเคยได้พูดกับหลินจู๋ว์หลูพ่อของเธอถึงเรื่องซื่อฟางเป่าจ้วงมาก่อน อย่างนั้นอู๋เฟยเยี่ยนก็ย่อมต้องรู้ถึงการมีอยู่ของซื่อฟางเป่าจ้วงนี้ และอาจจะเป็นเพียงบุคคลเดียวในองค์กรพั่วชิงที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของซื่อฟางเป่าจ้วง ตอนนี้คนขององค์กรพั่วชิงให้ความสนใจกับของสิ่งนี้ อย่างนั้นแล้วนี่ก็น่าจะเป็นคำสั่งของอู๋เฟยเยี่ยนนะสิ ”
คิดมาถึงตรงนี้ ภายในใจของเย่เฉินก็เริ่มมีความหวาดระแวงขึ้นมาเล็กน้อย
เขารู้ว่าในองค์กรพั่วชิงนอกจากอู๋เฟยเยี่ยนแล้ว ก็ยังมีอีกสามผู้อาวุโสกับอีกหนึ่งท่านเอิร์ล หากอู๋เฟยเยี่ยนส่งหนึ่งท่านเอิร์ลมา ตัวเองก็อาจจะมีโอกาสชนะ แต่หากส่งหนึ่งในสามผู้อาวุโสมา ตัวเองคนต้านรับไม่ไหว
เพราะว่า นั่นคือยอดฝีมือทั้งสามคนที่เปิดจุดหนีว๋านแล้ว และความแข็งแกร่งของพวกเขานั้นประมาทไม่ได้เลย
เย่เฉินคิดวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้าอย่างคร่าวๆ รู้สึกว่าต้องพาโจวเหลียงเวิ่นไปที่ที่ปลอดภัยโดยเร็วที่สุด เพื่อไม่ให้มีเวลาที่ยาวนานจนอุปสรรคมากขึ้นตาม
ก่อนหน้านั้นมีเพียงตระกูลรอธส์ไชลด์ที่ต้องการจับตัวเขา ตอนนี้ แม้แต่องค์กรพั่วชิงเองก็เข้ามาแทรกแซงด้วย หากไม่หาทางโยกย้ายโจวเหลียงเวิ่นออกไป ไม่แน่ตัวเองกับเขาก็อาจจะตกอยู่ในอันตรายได้
และเวลาแบบนี้ก็ไม่เหมาะที่จะต่อสู้ใดๆ ความปลอดภัยเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
เมื่อเห็นอีกฝ่ายถูกเข็นเข้าไปในห้อง1707 เย่เฉินก็เดินไปที่หน้าประตูห้อง1708
หลังจากที่เคาะประตูห้องไปสองที เขาไม่รอให้แฮงค์ที่อยู่ในห้องตอบรับ ก็เปิดประตูห้องเข้าไป
ห้องพักเดี่ยวที่แฮงค์อยู่ เหมือนอพาร์ทเมนต์ห้องชุด เข้าประตูมาคือห้องโถงเล็กๆสำหรับพักผ่อน ด้านในก็ถึงจะเป็นห้องพักผู้ป่วย
แฮงค์ในตอนนี้ กำลังนอนอย่างเบื่อหน่ายอยู่บนเตียง รอการตรวจเพื่อติดตามผลของหมอ
เมื่อเห็นเย่เฉินเข้ามา เขาก็รีบลุกขึ้น แล้วพูดด้วยความเคารพว่า“คุณเย่มาแล้ว!”
เย่เฉินพยักหน้า วางดอกไม้สดที่นำมาด้วยไว้ข้างๆ แล้วถามเขาว่า“ฮาวเวิร์ดได้ให้ภารกิจใหม่อะไรหรือเปล่า ?”
นอกจากนี้ เอฟบีไอเหล่านี้ก็ยังติดอาวุธครบมือด้วยกระสุนจริง หากมีใครบุกเข้าไป พวกเขาจะต้องลั่นไกอย่างไม่ลังเลแน่นอน
ขอแค่ลั่นไก เหตุการณ์ก็จะต้องรุนแรงขึ้น
เย่เฉินกับเอฟบีไอไม่ได้เป็นศัตรูคู่แค้นกัน และไม่มีทางจะฆ่าเอฟบีไอที่มาคุ้มครองโจวเหลียงเวิ่นด้วย ดังนั้นเรื่องนี้หากต้องใช้ไม้แข็ง โดยพื้นฐานแล้วก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้
แต่ว่า หากใช้ไม้อ่อนก็ไม่มีวิธีที่ดีอะไร
คนตั้งยี่สิบกว่าคน จะให้ตัวเองไปล้างสมองพวกเขาทีละคนคงไม่ได้แน่?
หรือต่อให้จะพาตัวคนออกไปได้สำเร็จ โจวเหลียงเวิ่นก็ต้องกลายไปเป็นผู้ร้ายที่ถูกออกหมายจับหรือเปล่า?ตามความต้องการของเขา ยอมที่จะติดคุกดีกว่า ไม่ยอมต้องกลายไปเป็นผู้ร้ายที่ถูกออกหมายจับแน่
ในตอนที่เย่เฉินตกอยู่ในภาวะที่คิดไม่ตกนั้น จู่ๆมือถือของเขาก็ได้รับข้อความหนึ่ง
เป็นข้อความที่ส่งมาจากหลินหว่านเอ๋อร์ ใจความว่า“คุณชาย อู๋เฟยเยี่ยนเดินทางไปนครนิวยอร์กแล้ว!รีบไปจากตรงนั้นโดยเร็วที่สุด!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
หม่าหลันมันไม่ได้ไร้เดียงสาต่อโลกหรอก แต่เขียนให้ถูกคือหม่าหลันมันโง่นั้นเอง เข้ามหาลัยมีชื่อเสียงได้ไง โง่ดักดานขนาดนี้ อาจารย์ที่เขียน ก้เขียนให้อีหม่าหลันดูดีเกิ้น 555...
เอาตรงๆน่ะ ผมชอบที่พระเอกมีสาวมาติด แบบเป็นปกติ หลงรักพระเอกโงหัวไม่ขึ้นผมไม่ขัดใจหรอก มาขัดใจตอนคือแบบผญ เรื่องนี้มีนลุกหนักเกินไป จนทำใจอ่านแล้วขัดใจ ถ้าลุกพอประมาณแบบนี้คืออ่านสนุกเว่อร์ แต่นี่อ่อยหนักจนเกิน เกิดอาการขัดใจสุดๆ 555...
ห๊า พระเอกไปเป็นหนี้พวกหล่อนตรงไหน พวกตัวเองชอบเย่เฉินเอง เย่เฉินไม่ได้บังคับ แล้วจะให้พระเอกคืนความรักให้พวกเอ็งเนี่ยน่ะ ส่วนพระเอกกุเห้นมึงก้ปวดใจกับผู้หญิงทุกคนแหละ -.-"...
อ๋อ พึ่งรู้ว่าพระเอกไปช่วยใคร ก้คิดว่าพระเอกชอบคนนั้น ในใจมีเขาอยู่ จะหลุดกับความคิดเฟ่ยเข้อสินถึงๆด้บอกเรื่องนี้มีแต่พวกหลงตัวเอง มีแค่ชูหรันกับซิวอี้นี่แหละความรักผญ.ดี ๆม่หลงตัวเองขนาดนั้น ขอโทษด้วยครับพอดีอินไปหน่อย...
ผู้หญิงเรื่องนี้หลงตัวเองโครต เป้นเพราะชูกันเถอะ พระเอกถึงได้มีแรงผลักนั้น ไม่ใช่นานาโกะ มโนเก่งเนาะ อีเฟ่ย...
โครตน่าหงุดหงิด จะร้องเชี่ยไรนักหนา ร้องทั้งตอน ผญ.อยู่ข้างเย่เฉินนิสัยผญ.หมด แต่ไอนี้แม่งปัญญาอ่อน ไอหลิวม่านฉิง...
โครตน่าหงุดหงิด จะร้องเชี่ยไรนักหนา ร้องทั้งตอน ผญ.อยู่ข้างเย่เฉินนิสัยผญ.หมด แต่ไอนี้แม่งปัญญาอ่อน ไอหลิวม่านฉิง...
โง่ทั้งพระเอกทั้งหลิวม่านฉง ทำตัวเป้นเมียพระเอกสะงั้น จนต้องเลื่อนผ่านขก.อ่าน ขัดใจ พระเอกแม่งก้จะแคร์ผู้หญิงทั้งโลกเลยรึไง...
ไอหลิวท่านฉง ก้มั่นหน้าเกินน่ะ คิดว่าพระเอกจะชอบมึงรึไง เล่นตัว จะหลุด...
ตระกูลเฟ่ยแม่งก้น่าขยะแขยงกันทุกตัวแหละ มีแค่เฟ่ยเข่อขิน เป้นตระกุลเดียวที่ไม่อยากให้เย่เฉนร่วมมือด้วยเลยจริงๆ เฟ่ยเจี้ยนจงแม่งก้ไม่ใช่คนดีไรนักหรอก ปากก้เอาเครื่องสวรรค์มาอ้าง สุดท้ายก้อยากจะไว้ชีวิตหลานตัวเอง น่าขยะแขยง...