เพราะรู้ว่าองค์กรพั่วชิงในตอนนี้นั้นเก็บตัวเงียบเป็นอย่างดี ดังนั้นครั้งนี้ที่เย่เฉินเดินทางมานครนิวยอร์ก ก็ไม่คิดจริงๆว่าจะมาโคจรเจอกับองค์กรพั่วชิงได้อีก
ทว่า ในตอนนี้ตัวเองเพิ่งจะเดินทางมาถึงที่ชั้น17ของโรงพยาบาลแมนฮัตตัน ก็มีผู้บาดเจ็บคนหนึ่งขององค์กรพั่วชิงถูกส่งตัวมา นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ
สัญชาตญาณของเย่เฉินบอกเขาว่า องค์กรพั่วชิงจะต้องมาเพราะโจวเหลียงเวิ่นอย่างแน่นอน
และจุดประสงค์ที่พวกเขาเข้าใกล้โจวเหลียงเวิ่น ไม่ต้องบอกก็คงต้องเพราะซื่อฟางเป่าจ้วง
เย่เฉินแอบคิดในใจ “ตอนที่เราโทรหาหว่านเอ๋อร์ เธอได้พูดว่า เมิ่งฉางเชิงเคยได้พูดกับหลินจู๋ว์หลูพ่อของเธอถึงเรื่องซื่อฟางเป่าจ้วงมาก่อน อย่างนั้นอู๋เฟยเยี่ยนก็ย่อมต้องรู้ถึงการมีอยู่ของซื่อฟางเป่าจ้วงนี้ และอาจจะเป็นเพียงบุคคลเดียวในองค์กรพั่วชิงที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของซื่อฟางเป่าจ้วง ตอนนี้คนขององค์กรพั่วชิงให้ความสนใจกับของสิ่งนี้ อย่างนั้นแล้วนี่ก็น่าจะเป็นคำสั่งของอู๋เฟยเยี่ยนนะสิ ”
คิดมาถึงตรงนี้ ภายในใจของเย่เฉินก็เริ่มมีความหวาดระแวงขึ้นมาเล็กน้อย
เขารู้ว่าในองค์กรพั่วชิงนอกจากอู๋เฟยเยี่ยนแล้ว ก็ยังมีอีกสามผู้อาวุโสกับอีกหนึ่งท่านเอิร์ล หากอู๋เฟยเยี่ยนส่งหนึ่งท่านเอิร์ลมา ตัวเองก็อาจจะมีโอกาสชนะ แต่หากส่งหนึ่งในสามผู้อาวุโสมา ตัวเองคนต้านรับไม่ไหว
เพราะว่า นั่นคือยอดฝีมือทั้งสามคนที่เปิดจุดหนีว๋านแล้ว และความแข็งแกร่งของพวกเขานั้นประมาทไม่ได้เลย
เย่เฉินคิดวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้าอย่างคร่าวๆ รู้สึกว่าต้องพาโจวเหลียงเวิ่นไปที่ที่ปลอดภัยโดยเร็วที่สุด เพื่อไม่ให้มีเวลาที่ยาวนานจนอุปสรรคมากขึ้นตาม
ก่อนหน้านั้นมีเพียงตระกูลรอธส์ไชลด์ที่ต้องการจับตัวเขา ตอนนี้ แม้แต่องค์กรพั่วชิงเองก็เข้ามาแทรกแซงด้วย หากไม่หาทางโยกย้ายโจวเหลียงเวิ่นออกไป ไม่แน่ตัวเองกับเขาก็อาจจะตกอยู่ในอันตรายได้
และเวลาแบบนี้ก็ไม่เหมาะที่จะต่อสู้ใดๆ ความปลอดภัยเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
เมื่อเห็นอีกฝ่ายถูกเข็นเข้าไปในห้อง1707 เย่เฉินก็เดินไปที่หน้าประตูห้อง1708
หลังจากที่เคาะประตูห้องไปสองที เขาไม่รอให้แฮงค์ที่อยู่ในห้องตอบรับ ก็เปิดประตูห้องเข้าไป
ห้องพักเดี่ยวที่แฮงค์อยู่ เหมือนอพาร์ทเมนต์ห้องชุด เข้าประตูมาคือห้องโถงเล็กๆสำหรับพักผ่อน ด้านในก็ถึงจะเป็นห้องพักผู้ป่วย
แฮงค์ในตอนนี้ กำลังนอนอย่างเบื่อหน่ายอยู่บนเตียง รอการตรวจเพื่อติดตามผลของหมอ
เมื่อเห็นเย่เฉินเข้ามา เขาก็รีบลุกขึ้น แล้วพูดด้วยความเคารพว่า“คุณเย่มาแล้ว!”
เย่เฉินพยักหน้า วางดอกไม้สดที่นำมาด้วยไว้ข้างๆ แล้วถามเขาว่า“ฮาวเวิร์ดได้ให้ภารกิจใหม่อะไรหรือเปล่า ?”
นอกจากนี้ เอฟบีไอเหล่านี้ก็ยังติดอาวุธครบมือด้วยกระสุนจริง หากมีใครบุกเข้าไป พวกเขาจะต้องลั่นไกอย่างไม่ลังเลแน่นอน
ขอแค่ลั่นไก เหตุการณ์ก็จะต้องรุนแรงขึ้น
เย่เฉินกับเอฟบีไอไม่ได้เป็นศัตรูคู่แค้นกัน และไม่มีทางจะฆ่าเอฟบีไอที่มาคุ้มครองโจวเหลียงเวิ่นด้วย ดังนั้นเรื่องนี้หากต้องใช้ไม้แข็ง โดยพื้นฐานแล้วก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้
แต่ว่า หากใช้ไม้อ่อนก็ไม่มีวิธีที่ดีอะไร
คนตั้งยี่สิบกว่าคน จะให้ตัวเองไปล้างสมองพวกเขาทีละคนคงไม่ได้แน่?
หรือต่อให้จะพาตัวคนออกไปได้สำเร็จ โจวเหลียงเวิ่นก็ต้องกลายไปเป็นผู้ร้ายที่ถูกออกหมายจับหรือเปล่า?ตามความต้องการของเขา ยอมที่จะติดคุกดีกว่า ไม่ยอมต้องกลายไปเป็นผู้ร้ายที่ถูกออกหมายจับแน่
ในตอนที่เย่เฉินตกอยู่ในภาวะที่คิดไม่ตกนั้น จู่ๆมือถือของเขาก็ได้รับข้อความหนึ่ง
เป็นข้อความที่ส่งมาจากหลินหว่านเอ๋อร์ ใจความว่า“คุณชาย อู๋เฟยเยี่ยนเดินทางไปนครนิวยอร์กแล้ว!รีบไปจากตรงนั้นโดยเร็วที่สุด!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...