ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 6080

เย่เฉินมองดูอยู่ชั่วครู่ คนไข้ชื่อซุนเคอ เพราะถูกรถชนจึงเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล มีแผลฟกช้ำที่กระดูกอ่อนและแผลถลอกตามผิวหนังหลายแห่ง แต่ก็ไม่ได้มีอาการบาดเจ็บที่กระดูกหรือกล้ามเนื้อ ดูแล้วไม่ได้ร้ายแรงอะไร

เย่เฉินถามเขา“อาการป่วยของคนไข้รายนี้ไม่ได้ร้ายแรง ไม่จำเป็นต้องให้นอนโรงพยาบาลหรือเปล่า？แค่รอดูอาการในห้องฉุกเฉินก็พอไหม ？”

หมอปีเตอร์รีบพูดว่า“คุณเย่คงไม่รู้ ว่าซุนเคอคนนี้ เป็นผู้ช่วยของเฉินจื้อหมิน และเฉินจื้อหมินเองก็เป็นลูกเขยของตระกูลอาน ในนครนิวยอร์กเขามีชื่อเสียงอย่างมาก ในตอนนั้นเฉินจื้อหมินได้โทรไปหาผู้อำนวยการของโรงพยาบาล และทางผู้อำนวยการก็ได้สั่งกำชับมาเป็นพิเศษ ว่าให้จัดห้องผู้ป่วยรวมที่ชั้น17ให้เขาเพื่อรับการรักษาและพักฟื้น”

เย่เฉินขมวดคิ้วขึ้นในทันที“คุณพูดว่าอะไรนะ？เฉินจื้อหมินลูกเขยตระกูลอานอย่างนั้นเหรอ？”

“ครับ！”หมอปีเตอร์พยักหน้าให้อย่างหนักแน่น“คนนี้แหละครับ！”

เย่เฉินกัดฟันกร่อนโดยไม่รู้ตัวในทันที แล้วกำหมัดแน่นจนเกิดเสียงดังกรบแกรบ

ดูท่า สามคนในห้องคนไข้1707เมื่อครู่ คนหนึ่งคือผู้บาดเจ็บที่ถูกส่งตัวมา ส่วนอีกคนหนึ่งคือท่านเอิร์ลจงหย่งหนึ่งในสี่ท่านเอิร์ล และคนที่สาม ก็คือน้าเขยของตัวเอง เฉินจื้อหมิน！

ก่อนหน้านั้น ตระกูลอานก็เพียงแค่สงสัยในตัวเขาอย่างมากก็เท่านั้น แต่ก็ไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน

ทว่า วันนี้เขากลับมาปรากฏตัวกับท่านเอิร์ลจงหย่งที่นี่

ซึ่งก็ยืนยันได้อย่างชัดเจนว่าเขาเป็นสายลับให้กับองค์กรพั่วชิงอย่างแท้จริง！

คิดมาถึงตรงนี้ เย่เฉินก็ยิ้มเยาะ แอบคิดในใจ“ดูท่า ครั้งนี้อู๋เฟยเยี่ยนคงอยากจะได้ซื่อฟางเป่าจ้วงจริงๆ ถึงกับส่งเฉินจื้อหมินกับท่านเอิร์ลจงหย่งมาที่นี่ได้ ”

จากนั้น เย่เฉินก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดส่งข้อความไปหาคนเป็นตา ใจความว่า“คุณตา มีหลักฐานที่แน่ชัดแล้วว่าเฉินจื้อหมินเป็นสมาชิกขององค์กรพั่วชิง หากวันนี้ผมมีโอกาสฆ่าเขา คุณตาคิดว่าผมควรจะฆ่าเขาไหม ？”

……

ในตอนนี้

เย่นจิงหัวเซี่ย

ที่เย่นจิงในตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่ และอานฉี่ซานก็ได้ตื่นนานแล้ว แต่งตัวเรียบร้อย กำลังเตรียมตัวไปเข้าร่วมงานกิจกรรมธุรกิจที่สำคัญหนึ่ง

ในหลายวันนี้ อานฉี่ซานพร้อมด้วยลูกชายคนโตอานโฉงชิว ลูกชายคนรองอานข่ายเฟิงและยอดนักสืบจีนหลี่ญ่าหลิน ได้ลงนามทำข้อตกลงความร่วมมือเชิงกลยุทธ์กับผู้เกี่ยวข้องในหน่วยงานต่างๆของภาครัฐในเย่นจิง​

หลังจากที่ปิดประตู อานฉี่ซานก็มองหน้าคนทั้งสามจด แล้วยื่นโทรศัพท์ให้หลี่ญ่าหลิน พูดขึ้นว่า“ญ่าหลิน เราสามคนหมุนเวียนกันดู ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เวียนดูกันครบแล้วญฌ ทุกคนแค่บอกกับฉัน ว่ามีความคิดเห็นอะไร หรือไม่มียังไง ไม่ว่าจะมีหรือไม่ ไม่ต้องบอกเหตุผลอะไรทั้งนั้น ”

ทั้งสามคนยิ่งมึนงงหนักมากขึ้นไปอีก หลี่ญ่าหลินรีบรับโทรศัพท์มาดูก่อนในทันที ดูเสร็จสีหน้าก็เปลี่ยนโดยพลัน

แต่เขาไม่กล้าชักช้า รีบส่งต่อโทรศัพท์ไปให้กับอานโฉงชิว

อานโฉงชิวดูเสร็จก็ตกใจอย่างมากเช่นกัน ขณะเดียวกันก็ส่งโทรศัพท์ต่อไปให้กับอานข่ายเฟิง

อานข่ายเฟิงดวงตาเบิกโต จากนั้นก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้กับอานฉี่ซานอย่างเงียบๆ จากนั้นก็ถามเสียงเบาว่า“พ่อ ใครแสดงความเห็นก่อน ？”

อานฉี่ซานพูดอย่างสงบนิ่ง“ฉันแสดงความคิดเห็นก่อนดญ ！”

ทั้งสามคนหันมองไปที่เขาในทันที แทบไม่กล้าจะหายใจ

ท่าทีของอานฉี่ซานมีร่องรอยของความโหดเหี้ยมดุร้าย กัดฟันกร่อนแล้วพูดอย่างเฉยชาว่า“ฉันไม่คัดค้าน！”