เย่เฉินได้รับข้อความตอบกลับของคุณตา เก็บมือถือลงไปเงียบๆ ถามหมอปีเตอร์ที่อยู่ตรงหน้า: “คนไข้ห้อง1707 ตรวจอะไรไปแล้วบ้าง? เอาประวัติการรักษาให้ผมดูหน่อย”
หมอปีเตอร์รีบนำประวัติการรักษายื่นให้แก่เย่เฉิน เย่เฉินพลิกอ่านดูคร่าวๆ จึงเอ่ยปากกล่าวถาม: “คุณพอมีชุดกาวน์เหลือบ้างไหม หาให้ผมสักชุด”
“มีครับมีครับ!”หมอปีเตอร์รีบนำเครื่องแบบที่ตนเตรียมเอาไว้ยื่นให้แก่เย่เฉิน
หลังจากที่เย่เฉินสวมเรียบร้อยแล้ว จึงเอ่ยปากกล่าว: “ไป คุณไป1707กับผมหน่อย”
หมอปีเตอร์พยักหน้าทันที: “ครับหมอเย่!”
ภายในห้องผู้ป่วย1707ในเวลานี้
ท่านเอิร์ลจงหย่งกำลังหลับตาอยู่ ใช้ปราณทิพย์สัมผัสห้องผู้ป่วย1701รวมทั้งสถานการณ์ภายในห้องผู้ป่วยที่อยู่บริเวณรอบๆสองสามห้อง
เมื่อเขาสังเกตเห็นว่ามีFBIยี่สิบกว่าคนแอบซุ่มอยู่ที่นี่ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย
อยากจะพาตัวโจวเหลียงเวิ่นออกไปจากที่นี่เงียบๆ แม้กระทั่งเย่เฉินยังรู้สึกไม่มีความมั่นใจในเรื่องนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงท่านเอิร์ลจงหย่ง
ดังนั้น ในตอนนี้ท่านเอิร์ลจงหย่งก็คิดไม่ออกว่าควรจะลงมือยังไงดี
เฉินจื้อหมินเห็นท่านเอิร์ลจงหย่งลืมตาขึ้น จึงก้าวไปข้างหน้าถามเขา: “สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”
ท่านเอิร์ลจงหย่งส่ายหน้า กล่าวพึมพำ: “จัดการยากอยู่หน่อยๆ กำลังคนของพวกเขามีมาก ผมกังวลว่าจะไม่สามารถจัดการให้จบได้โดยเร็ว”
เฉินจื้อหมินครุ่นคิดครู่หนึ่ง กล่าว: “ถ้าหากไม่มีโอกาสลงมือจริงๆ ถ้าอย่างนั้นคุณกับผมก็จับตาพวกเขาเอาไว้อยู่ที่นี่ รอการชี้แนะขั้นต่อไปของท่านอู๋”
หลังจากที่เฉินจื้อหมินสำรวจทั้งสองคน กล่าวถามด้วยใบหน้าที่สงสัย: “คุณหมอทั้งสอง พวกคุณมีธุระอะไรไหมครับ?”
เย่เฉินจ้องมองเฉินจื้อหมิน ถึงแม้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่ตนได้เจอกับ“น้าเขยเล็ก”คนนี้ แต่เย่เฉินยังคงจำอีกฝ่ายได้ในทันที
อย่างไรก็ตาม เฉินจื้อหมินก็นับว่าเป็นบุคคลสาธารณะที่มีชื่อเสียง ข้อมูลรูปภาพของเขา สามารถค้นหาจากบนอินเทอร์เน็ตได้อย่างง่ายดาย
ในเวลานี้ เฉินจื้อหมินจ้องมองเย่เฉิน กล่าวถามด้วยความสงสัย: “คุณหมอทั้งสองท่านมีธุระอะไรไหมครับ?”
เย่เฉินเป็นฝ่ายยื่นมือข้างหนึ่งออกไปทางเข้า กล่าวพร้อมรอยยิ้ม: “ท่านนี้ก็คือคุณเฉินเฉินจื้อหมินที่โด่งดังใช่ไหมครับ? เจอหน้าครั้งแรก ผมดีใจมากที่ได้พบคุณ!”
เฉินจื้อหมินยื่นมือออกไปจับมือกับเย่เฉินอย่างสบายๆ จากนั้นก็พุ่งตรงเข้าประเด็นอีกครั้ง: “ทั้งสองท่านมาที่นี่ มีธุระอะไรกันแน่ครับ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
หม่าหลันมันไม่ได้ไร้เดียงสาต่อโลกหรอก แต่เขียนให้ถูกคือหม่าหลันมันโง่นั้นเอง เข้ามหาลัยมีชื่อเสียงได้ไง โง่ดักดานขนาดนี้ อาจารย์ที่เขียน ก้เขียนให้อีหม่าหลันดูดีเกิ้น 555...
เอาตรงๆน่ะ ผมชอบที่พระเอกมีสาวมาติด แบบเป็นปกติ หลงรักพระเอกโงหัวไม่ขึ้นผมไม่ขัดใจหรอก มาขัดใจตอนคือแบบผญ เรื่องนี้มีนลุกหนักเกินไป จนทำใจอ่านแล้วขัดใจ ถ้าลุกพอประมาณแบบนี้คืออ่านสนุกเว่อร์ แต่นี่อ่อยหนักจนเกิน เกิดอาการขัดใจสุดๆ 555...
ห๊า พระเอกไปเป็นหนี้พวกหล่อนตรงไหน พวกตัวเองชอบเย่เฉินเอง เย่เฉินไม่ได้บังคับ แล้วจะให้พระเอกคืนความรักให้พวกเอ็งเนี่ยน่ะ ส่วนพระเอกกุเห้นมึงก้ปวดใจกับผู้หญิงทุกคนแหละ -.-"...
อ๋อ พึ่งรู้ว่าพระเอกไปช่วยใคร ก้คิดว่าพระเอกชอบคนนั้น ในใจมีเขาอยู่ จะหลุดกับความคิดเฟ่ยเข้อสินถึงๆด้บอกเรื่องนี้มีแต่พวกหลงตัวเอง มีแค่ชูหรันกับซิวอี้นี่แหละความรักผญ.ดี ๆม่หลงตัวเองขนาดนั้น ขอโทษด้วยครับพอดีอินไปหน่อย...
ผู้หญิงเรื่องนี้หลงตัวเองโครต เป้นเพราะชูกันเถอะ พระเอกถึงได้มีแรงผลักนั้น ไม่ใช่นานาโกะ มโนเก่งเนาะ อีเฟ่ย...
โครตน่าหงุดหงิด จะร้องเชี่ยไรนักหนา ร้องทั้งตอน ผญ.อยู่ข้างเย่เฉินนิสัยผญ.หมด แต่ไอนี้แม่งปัญญาอ่อน ไอหลิวม่านฉิง...
โครตน่าหงุดหงิด จะร้องเชี่ยไรนักหนา ร้องทั้งตอน ผญ.อยู่ข้างเย่เฉินนิสัยผญ.หมด แต่ไอนี้แม่งปัญญาอ่อน ไอหลิวม่านฉิง...
โง่ทั้งพระเอกทั้งหลิวม่านฉง ทำตัวเป้นเมียพระเอกสะงั้น จนต้องเลื่อนผ่านขก.อ่าน ขัดใจ พระเอกแม่งก้จะแคร์ผู้หญิงทั้งโลกเลยรึไง...
ไอหลิวท่านฉง ก้มั่นหน้าเกินน่ะ คิดว่าพระเอกจะชอบมึงรึไง เล่นตัว จะหลุด...
ตระกูลเฟ่ยแม่งก้น่าขยะแขยงกันทุกตัวแหละ มีแค่เฟ่ยเข่อขิน เป้นตระกุลเดียวที่ไม่อยากให้เย่เฉนร่วมมือด้วยเลยจริงๆ เฟ่ยเจี้ยนจงแม่งก้ไม่ใช่คนดีไรนักหรอก ปากก้เอาเครื่องสวรรค์มาอ้าง สุดท้ายก้อยากจะไว้ชีวิตหลานตัวเอง น่าขยะแขยง...