ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 6085

ในมุมมองของท่านเอิร์ลจงหย่ง เฉินจื้อหมินอยู่ต่อ จะต้องช่วยเหลือตนได้อย่างแน่นอน ถ้าหากตนทำสำเร็จ ก็จำเป็นต้องให้เขาช่วยคุ้มกันตอนถอยทัพ อีกทั้งจำเป็นต้องให้ช่วยตามหาสถานที่หยุดพักที่ปลอดภัยอีกด้วย

ดังนั้น ท่านเอิร์ลจงหย่งกลับไม่ต้องการให้เฉินจื้อหมินออกไป

แต่ตอนนี้ ท่านเอิร์ลจงหย่งไม่กล้าให้มีปัญหาใหม่เข้ามาสอดแทรก

เขาเข้าใจสถานการณ์ชัดเจน อีกทั้งแบ่งลำดับความสำคัญได้

อย่างแรก คือตนจะไปไม่ได้

เนื่องจากมีเพียงตนเท่านั้น ถึงจะสามารถชิงตัวปีเตอร์ โจวคนนั้นไปจากในมือของFBIได้

อย่างที่สอง เขาไม่กล้าให้เฉินจื้อหมินอยู่ต่อ ท้าทายข้อกำหนดของFBI

เนื่องจากถ้าหากดึงดูดความสนใจของFBIขึ้นมาจริงๆ FBIมาบีบบังคับเรียกร้องให้พวกเขาย้ายห้องผู้ป่วย ถ้าอย่างนั้นก็ขี่หลังเสือแล้วลงยาก การลงมือตรงๆชัยชนะไม่มาก แต่ถ้าหากย้ายชั้น เกรงว่าก็จะไม่มีโอกาสลงมือแล้ว

ดังนั้นเมื่อชั่งน้ำหนักดูแล้ว ท่านเอิร์ลจงหย่งตัดสินใจให้เฉินจื้อหมินกลับไปก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงการดึงดูดความสนใจของFBI

เฉินจื้อหมินได้ยินคำพูดเหล่านี้ของท่านเอิร์ลจงหย่ง ในใจไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง ถึงขนาดไม่พอใจเป็นอย่างมาก

เขาเองก็เข้าใจเช่นกันว่า ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ตนเองจะไม่ยอมรามือไม่ได้อย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตามFBIอยู่ห่างจากห้องผู้ป่วยห้องนี้ไปเพียงไม่กี่ห้อง ถ้าหากแหย่ให้พวกเขามาที่นี่จริงๆแล้วละก็ ภารกิจครั้งนี้เกรงว่าจะไม่สำเร็จ ถึงเวลาผู้มีพระคุณจะต้องลงโทษอย่างแน่นอน

ดังนั้น เขาทำได้แค่เพียงพยักหน้าอย่างจนใจ กล่าวกับท่านเอิร์ลจงหย่ง: “เหล่าจาง ถ้าอย่างนั้นก็ลำบากนายคอยดูแลอยู่ที่นี่แล้ว ฉันขอตัวกลับก่อน มีธุระก็โทรหาฉัน”

ประตูลิฟต์เปิดออก เฉินจื้อหมินสาวเท้าเดินเข้าไปในลิฟต์ เย่เฉินก็เดินตามเข้าไปทันที

เมื่อเห็นว่าเย่เฉินเดินตามเขามาในลิฟต์ ในใจของเฉินจื้อหมินก็โมโหขึ้นมาทันที เขากระชากคอเสื้อ ซักถามด้วยใบหน้าเคร่งขรึม: “นายตามเข้ามาทำไม? นายมีสิทธิ์อะไรมาโดยสารลิฟต์ตัวเดียวกับฉัน? ออกไป!”

เย่เฉินยิ้มแฮะแฮะทันที รีบกล่าว: “คุณเฉินคุณอย่าได้โมโหอย่างเด็ดขาด ให้พวกคุณสองไปหนึ่งคน นี่คือข้อกำหนดของFBI FBIพวกนั้นวันๆหนึ่งไม่เห็นทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ทำแต่เรื่องไร้สาระมากมาย คุณลองคิดดู คนใหญ่คนโตแบบคุณ เป็นถึงแขกวีไอพีของวีไอพีของโรงพยาบาลของพวกเรา ถ้าหากไม่ใช่เพราะFBIเรื่องมาก หยิบยื่นความกล้าให้ผม ผมก็ไม่กล้าล่วงเกินคุณหรอกครับ คุณว่าจริงไหมครับ?”

เย่เฉินพูดประจบเล็กน้อย ทำให้จิตใจที่โกรธเคืองของเฉินจื้อหมินสงบลงเล็กน้อย

เขาคิดในใจ หมอตรงหน้าคนนี้ก็คือทำตามหน้าที่ ถ้าเป็นใคร ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่สนใจข้อกำหนดที่FBIตั้งไว้ และท่าทีของหมอคนนี้ก็นับว่าต่ำต้อย พูดจาก็น่าฟัง เพลิงโกรธภายในใจของตนก็นับว่าหายไปบางส่วน

ดังนั้น เขากล่าวด้วยใบหน้าไร้อารมณ์: “นายพูดถูก FBIพวกนี้ แต่ละคน อย่างกับเศษสวะ! หน้าที่เล็กๆน้อยๆนั้นของตัวเองยังจัดการโดยไม่มีสาเหตุ ยังมาสนใจกับญาติคนป่วยคนอื่นอีก สารเลวฉิบหายเลยจริงๆ!”