ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 6087

ตอนที่เย่ฉางอิงเสียชีวิต อานโยวโยวยังเป็นเพียงแค่นักเรียน

ดังนั้น เฉินจื้อหมินเองก็ไม่เคยเจอเย่ฉางอิงมาก่อน

แต่ว่า ตั้งแต่ตอนที่เขาเป็นนักเรียน ก็คือองค์กรพั่วชิงสร้างขึ้นมาเพื่ออานโยวโยว

ตอนนั้น “บัณฑิต”วัยรุ่นเพศชายที่ถูกสร้างขึ้นมาพร้อมกันกับเขามียี่สิบกว่าคน คนพวกนี้ ส่วนมากเป็นสายเลือดชาวจีนบริสุทธิ์ ส่วนน้อยที่จะเป็นเชื้อสายจีนกับสายเลือดผสมอื่นๆ ยังมีแม้กระทั่งคนผิวขาวและคนผิวดำอีกสองสามคน

เหตุผลที่พวกเขาเลือกเชื้อชาติผสมหรือแม้กระทั่งคนผิวขาวและคนผิวดำ ก็เป็นเพราะว่าองค์กรพั่วชิงไม่แน่ใจว่าหลังจากที่อานโยวโยวเติบโตจะมีมุมมองในการเลือกคู่ครองยังไง ดังนั้น พวกเขาเลือก“บัณฑิต”วัยรุ่นเพศชายที่หน้าตาดีประมาณยี่สิบกว่าคน จากนั้นเริ่มให้พวกเขาได้รับการศึกษาและฝึกอบรมอย่างเข้มงวด

จนถึงตอนนี้อานโยวโยวก็ยังไม่รู้ ผู้ชายอัจฉริยะที่มีผลการเรียนโดดเด่น วิชาความรู้มากมาย พฤติกรรมที่เป็นสุภาพบุรุษเกินกว่าคนรุ่นราวคราวเดียวกันที่ปรากฏข้างกายเธอในตอนนั้น เกือบทั้งหมดเป็นบัณฑิตขององค์กรพั่วชิง

ความตั้งใจขององค์กรพั่วชิงนั้นง่ายมาก

ใช้เพศชายยอดเยี่ยมที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวดล้อมรอบอานโยวโยวเอาไว้ แบบนี้ จะต้องมีสักคนที่สามารถเข้าไปภายในตระกูลอานได้

และเฉินจื้อหมิน ก็คือผู้ชนะคนสุดท้าย

อันที่จริงเฉินจื้อหมินคุ้นเคยกับข้อมูลทุกคนของตระกูลอานดีมากหลายปีแล้ว

แม้ว่าเขาจะไม่เคยเจอเย่ฉางอิง แต่เขาก็เคยเห็นข้อมูลทั้งหมดของเย่ฉางอิง ในนั้นก็ประกอบไปด้วยข้อมูลที่เป็นรูปถ่าย

เพียงแต่ว่า อย่างไรก็ตามเย่ฉางอิงได้เสียชีวิตไปหลายปีแล้ว อีกทั้งหลังจากที่เขากับอานโยวโยวแต่งงานกันมานานหลายปี ก็ไม่เคยกลับไปทบทวนบทเรียนในตอนนั้นอีก ดังนั้นจึงลืมหน้าตาของเย่ฉางอิงไปบ้างแล้ว

“เอ๊ะ?”เย่เฉินกล่าวถามอย่างสงสัย: “น้าเขยเล็กรู้ชื่อของผม?”

เฉินจื้อหมินพลางกำปืนสั้นเอาไว้แน่น พลางกล่าวอย่างดีใจจนปิดไว้ไม่มิด: “พวกเราตามหานายมานานหลายปี คิดไม่ถึงว่านายจะอยู่ที่นครนิวยอร์ก! นี่มันยอดเยี่ยมเหลือเกิน! ฉันจะโทรหาคุณตาของนายเดี๋ยวนี้ ถ้าเขารู้จะต้องดีใจมากแน่ๆ!”

พูดไป เขาแสร้งทำเป็นควักมือถือออกมา วินาทีต่อมา กลับควักปืนสั้นออกมา เล็งไปที่หัวสมองของเย่เฉิน กล่าวเสียงเย็นชาด้วยใบหน้าดุร้าย: “เย่เฉินใช่ไหม? ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่?! นายรู้ว่าฉันเป็นน้าเขยเล็กของนาย ยังพยายามเล่นเกมกับฉัน นี่หมายความว่า เป็นเพราะนายรู้ตัวตนที่แท้จริงของฉัน?!”

เย่เฉินเห็นสีหน้าอาฆาตแค้นบนใบหน้าของเขา เย่เฉินจึงฉีกหน้ากากปลอมตัวออกทันที กล่าวด้วยรอยยิ้ม: “นายก็เป็นบัณฑิตรุ่นหนึ่งขององค์กรพั่วชิงนี่นา มองดูไปค่อนข้างมีหน้ามีตาเลยนี่ อันที่จริงก็เป็นเพียงแค่หมาที่โซ่ล่ามยาวหน่อยเท่านั้น อีกทั้งยังต้องกินยาถอนพิษเป็นประจำใช่ไหมล่ะ?”

“เชี้ย!”สีหน้าของเฉินจื้อหมินเศร้าหมองเป็นอย่างยิ่ง จ้องมองเย่เฉินเขม็ง กัดฟันกล่าว: “ดูท่านายจะเข้าใจมากเลยทีเดียวนี่! เชื่อไหมว่าฉันจะเป่านายให้ตายซะตอนนี้ จากนั้นก็ไปรับรางวัลจากผู้มีพระคุณ?”