ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 6088

เย่เฉินกล่าวเรียบๆ: “ที่ผมเข้าใจ ชัดเจนยิ่งกว่าที่นายคิดเสียอีก”

ชะงักไป เย่เฉินกล่าวอีกว่า: “อีกอย่าง ฉันขอเตือนนายว่ายังไงก็วางปืนลงซะ เพราะปืนสั้นกระบอกนี้ของนายไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับฉัน!”

“รู้ไหมว่า ท่านเอิร์ลทั้งสี่แห่งองค์กรพั่วชิงของพวกนายตายไปแล้วสาม ทั้งหมด ตายด้วยมือของฉัน!”

“รู้ไหมว่า ฐานทัพทหารหน่วยกล้าตายของไซปรัส ทั้งหมดยอมจำนนต่อฉันแล้ว!”

“แค่บัณฑิตตัวเล็กๆคนหนึ่ง กล้าเอาปืนมาจ่อฉัน ไม่กลัวว่าฉันจะเด็ดหัวนายลงมาจริงๆ ค่อยถือโอกาสหาโอกาสฆ่าพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดที่เป็นอัศวินขี่ม้าของนายเหรอไง?!”

เฉินจื้อหมินรูม่านตาหดเล็กลงทันที ความอันตรายและน่ากลัวเปิดเผยออกมาทันที!

เขากัดฟันแน่น กล่าวด้วยความโมโห: “ไม่ว่าสิ่งที่นายพูดจะเป็นเรื่องจริงหรือโกหก กล้ายกเอาครอบครัวมาข่มขู่ฉัน นายสมควรต้องตาย!”

พูดจบ เขาลั่นไกปืนอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย!

ในเวลานี้เอง ทันทีที่เย่เฉินลงมือ ก็คว้าปืนที่อยู่ในมือของเขาเอาไว้ทันที นิ้วโป้งกดลงไปที่นกสับด้านหลังปืนสั้นแล้วออกแรงเล็กน้อย

เสียงดังเปรี๊ยะ!

ปืนไม่ลั่น แต่นกสับที่ทำมาจากโลหะผสมได้หักไปแล้ว!

ไม่มีนกสับ ปืนสั้นก็ได้สูญเสียชิ้นส่วนสำคัญของการยิงไป แม้ว่าเฉินจื้อหมินจะออกแรงเหนี่ยวไกปืนเท่าไหร่ ปืนสั้นก็ไม่สามารถยิงออกไปได้

เขาฝันก็คิดไม่ถึงว่า เย่เฉินจะมีพละกำลังเช่นนี้!

เย่เฉินกล่าวพร้อมรอยยิ้มเยาะหยัน: “หลังจากที่ฉันฆ่าคนขององค์กรพั่วชิงไปมากมายขนาดนี้ นายยังพูดจาไร้สาระแบบนี้กับฉัน นายคิดว่าฉันจะเชื่อไหม? นายประเมินฝีปากของตัวเองสูงเกินไป หรือว่าประเมินสติปัญญาของฉันต่ำเกินไป?”

เฉินจื้อหมินกล่าวน้ำหูน้ำตาไหล: “เฉินเอ๋อ......ในเมื่อนายเข้าใจองค์กรพั่วชิง นายก็ต้องรู้ซิ ว่าฉันก็คือถูกบังคับอย่างจนใจ! ตั้งแต่เล็กจนโต ทำได้แค่ผู้มีพระคุณพูดอะไร พวกเราก็ทำแบบนั้น ถ้าเกียจคร้านเพียงนิดก็จะนำภัยพิบัติมาสู่ตน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการต่อต้าน......”

เย่เฉินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม: “ไม่ต้องเสียแรงเปล่าหรอก หลังจากวันนี้ นายต้องตาย ฉันจะฆ่านายด้วยมือของตัวเอง ยังมีท่านเอิร์ลจงหย่งที่อยู่ชั้นบนคนนั้น ใช้หัวของพวกนายสองคน เป็นของขวัญต้อนรับที่ยิ่งใหญ่แก่อู๋เฟยเยี่ยน!”

ทันทีที่เฉินจื้อหมินได้ยินประโยคนี้ กล่าวอย่างสิ้นหวังทันที: “นายฆ่าฉัน น้าของนายไม่มีทางให้อภัยนายแน่! ลูกผู้น้องของนายก็จะไม่มีทางให้อภัยนายเช่นกัน! คุณตาของนายก็ยิ่งไม่มีทางให้อภัยนาย! เขาเห็นฉันเป็นเหมือนลูกแท้ๆ ปฏิบัติต่อฉันเหมือนผู้ให้กำเนิด นายฆ่าฉัน เขาอายุมากขนาดนี้แล้ว จะทนรับได้ยังไง!”

เย่เฉินยิ้มอย่างไม่แยแส: “ก่อนหน้านี้ไม่นาน ฉันส่งข้อความไปหาคุณตาของฉัน เขาบอกฉันว่า ฆ่าได้ก็ฆ่า ดังนั้นวันนี้ นายต้องตาย! อีกอย่าง คนตระกูลอานไม่มีทางช่วยพวกคนชั่วทำกรรม ถ้าหากน้าของฉันรู้ตัวตนที่แท้จริงของนาย เธอก็ไม่มีทางใจอ่อนกับนายแน่ ส่วนลูกผู้น้องที่ฉันไม่เคยมาก่อนคนนั้น ถ้าหากเธอคิดว่าฉันเป็นศัตรูที่ฆ่าพ่อของเธอ ในภายภาคหน้าจะมาตามล้างแค้นฉันก็ได้”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เย่เฉินเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ย้อนถามเขา: “ตัวนายคิดว่า หลังจากที่ลูกสาวของนายรู้โฉมหน้าที่แท้จริงของนายแล้ว ยังจะเห็นนายเป็นพ่อแท้ๆอยู่ไหม?”